تجمعات خیابانی مردم در اقصی نقاط کشور که همزمان با حمله دشمن امریکایی و با اعلام خبر شهادت امام شهید (ره) شروع شد، در حالی در آستانه دویستمین شب قرار دارد که در این مدت آحاد مردم همپای رزمندگان میدان در سرما و گرما، عرصه خیابان را بهمثابه عرصه جهاد تلقی کرده و پیوسته در آن حضور داشتهاند. درواقع، در این دویست شب، مردم نقش خود را در کنار، همپا و مقوم نقش رزمندگان میدان دانسته و آن را ترک نکردهاند. در تلاش برای واکاوی و تبیین اهمیت و کارکردهای این حضور خیابانی مردم میتوان به نکات و موارد زیر اشاره کرد:
۱. جنگافزار جنگ در مرحله تابآوری: تداوم نقشآفرینی تجمعات خیابانی مردم در حالی است که دشمن با تشدید فشارها و کشاندن جنگ به حوزه تابآوری در تلاش است تا صف مردم را از نظام جدا سازد و با ایجاد فرسودگی روانی و واقعی برای مردم، آنها را در قبال سرنوشت کشور بیتفاوت سازد. بنابراین، حضور خیابانی مردم را میتوان جنگافزار جنگ در مرحله تابآوری دانست و بر همین اساس، اهمیت آن همچون موشک و پهپاد در جنگ در مرحله رویارویی تمامعیار نظامی است.
۲. سلب امکان تحرک برای ضدانقلاب: دشمن با کشاندن جنگ به حوزه تابآوری درصدد است تا ابتدا فضای داخلی ایران را گرفتار آشوب سازد و آنگاه حملات هوایی خود را از سر بگیرد تا ضمن پیوند زدن حملات خارجی خود با آشوبهای داخلی، مدیریت شرایط را برای نظام دشوار سازد. با این حال، همانند جنگهای ۱۲روزه و رمضان، حضور خیابانی مردم باطلالسحر توطئه دشمن و عرصه به گل نشاندن راهبردهای آن است؛ زیرا آنها با حضور خیابانی خود فرصت عرضاندام را به عوامل آشوبگر داخلی نمیدهند.
۳. کمک به تأمین قدرت بازدارندگی: از آنجا که دشمن پیششرط جنگ مجدد خود با ایران را کلید خوردن آشوب در فضای داخلی ایران تعریف کرده است، میتوان گفت که حضور خیابانی مردم درواقع، در تحکیم قدرت بازدارندگی ایران در مقابل جبهه دشمنان هم اثر جدی دارد؛ زیرا اگر فرض مطرحشده در بالا را بپذیریم، عقیم ماندن تحرکات احتمالی گروهکهای ضدانقلاب در داخل کشور، مقدمه از بین بردن زمینههای تهدید دشمن و تضعیف امکان درگیری مجدد میان دشمنان امریکایی و صهیونیستی با ایران است. از اینرو، تداوم نقشآفرینی مردم در عرصه خیابان، دقیقاً حمله به قلب راهبرد دشمن در برهه پس از آتشبس و پس از انعقاد تفاهمنامه است.
۴. اهمیتی همپای نقش رزمندگان پای لانچر: در شرایط آغاز و ادامه حملات هوایی دشمن در دو جنگ متوالی اخیر بهویژه جنگ رمضان، اگرچه حضور خیابانی مردم هم در ناکام گذاشتن راهبرد جنگی دشمن اثر جدی داشت، اما محوریت دفاع با رزمندگان میدان بود و در فضای کنونی که میتوان آن را حالت نه جنگ نه صلح هم نامید، محوریت در دفاع بهنوعی با نقشآفرینیهای بازدارنده مردم در عرصه خیابان است. از اینرو، اهمیت نقش آحاد مردم در خیابانها کمتر از اهمیت نقش رزمندگان در پای لانچرها و درون سنگرها و تونلها نیست. با این تفاوت که هر کدام بهعنوان حوزهای از قدرت ایران، در مرحله خاصی محوریت پیدا کردهاند.
بهعنوان سخن پایانی باید گفت که همه این کارکردهای تجمعات خیابانی با توجه به نقشی است که آنها در تحکیم وحدت و انسجام ملی دارند؛ یعنی، چون تجمعات مذکور تحکیمبخش وحدت و انسجام ملی هستند، اینگونه کارکردهای ارزشمندی دارند. بنابراین، در اداره این تجمعات باید تلاش شود تا آنها مقوم وحدت و انسجام ملی باشند. در عین حال، با توجه به کارکردهای مهم این تجمعات، برخلاف برخی دیدگاهها، تداوم آنها همچنان ضروری به نظر میرسد.
