این لقمهها با عشقِ خانوادههای حسینی، جان میگیرند تا در امتدادِ مسیرِ عاشقی، پیوندی باشند میانِ دلهای بیقرار...
چگونه سهمی در این دریای بیکران داشته باشیم؟
هر یک از ما، با کمترین امکانات، قطرهای از این حضورِ عاشقانه هستیم:
یک لقمه ساده؛
کیک و حلوای خانگی؛
میانوعدههای کوچک؛
در مکتبِ اباعبدالله(ع)، هیچ خدمتی «کم» نیست؛ اینجا نیتهاست که عظمت میآفریند و به کارهای کوچک، اعتباری آسمانی میبخشد.
قرارِ ما، روزِ اربعین؛ همقدم با جاماندگان
با همین دستانِ خودمان، برکت را روانهی مسیرِ دلدادگی میکنیم. شاید که همین لقمههای بیتکلف، به لطفِ نگاهِ سیدالشهدا(ع)، ذخیرهای ماندگار برای دنیا و آخرتمان باشد
راویِ این عهدِ حسینی باشید.
تصویرِ نذریهای سادهی شما، فراتر از یک عکس است؛ سندی از عهدِ شما با حسین(علیهالسلام) و مشوقی است برای دیگران تا پرچمِ خدمت، در هر خانهای برافراشته بماند.