جوان آنلاین: محرم سال ۱۴۰۵ همانند سال گذشته به گونهای شروع شد که سایهی جنگ تحمیلی بر سر کشور، مردم، مسئولین و زیر ساختهای اساسی و مهم کشور سنگینی میکرد. جنگ صهیونی - آمریکایی یعنی تمام جبههی حق در مقابل تمام جبههی کفر و باطل. ماه عزاداری بر سید و سالار شهیدان با شعار | در خیمهی حسینیم، خونخواه و جانفداییم | شروع شد و مردم مبعوث شده که بیش از ۱۰۰ شب به فرمان رهبر شاهدشان میادین شهر را رها نکرده بودند، این بار مراسم عزاداریهای خود را به متن شهر کشانده تا هم بعثت خودشان را به رخ جهانیان بکشانند و هم سخن معمار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) را که فرموده بودند این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است را بار دیگر معنا کنند، اینبار، اما جای خالیِ «قائد شهیدمان» در میانِ عزاداران به وضوح حس میشد؛ همان رهبری که خود بانی و طلایهدارِ روضهها بود و در مکتبِ سیدالشهدا (ع) آموخته بود: «مثلی، لا یبایع مثل یزید» این سخن برای قائد شهید ما فقط در حد شعار نبود بلکه اعتقادی بود که در این مدت که زعامت انقلاب اسلامی ایران را برعهده داشت هماره به آن پایبند بود و همگان را به این سخن سوق میداد و مسئولینی را که این شعار را خط مشی خود قرار میدادند، تشویق و تحسین میکرد.
در چنین اوضاع و احوالی هیئات عزاداری روضههای خودشان را اقامه کردند. همین مردمی که به تعبیر آقای شهیدمان در زمان نیاز، مبعوث میشوند هم میدان داری کردند و هم عزاداری. هم شور حسینی گرفتند و هم از مجالس اباعبدالله، «شعورِ ایستادگی» را بر جان خریدند. مردم مبعوث شدهی عزادار، دوباره این موضوع را که دین از سیاست جدا نیست را به همگان دیکته کردند.
مردم آموزش دیده در مکتب خمینی کبیر و خامنهای شهید، بصیرتشان به حدی رسید که بعد از شهادت و عروج ملکوتی قائد عظیم الشأن انقلاب، طوری از ولایت فقیه پیروی کردند و مطیع اوامر رهبر جوان انقلاب اسلامی بودند که در طول این صد و چندی شب - با وجود تداوم جنگ البته به صورت جسته و گریخته - درس اتحاد و همبستگی را با هم در کف میدانها مرور کردند و همین موضوعات را به مسئولین کشوری و دیپلماسی خود یادآور شدند. چراکه یکی از موضوعات مهمی که امام راحل (ره) به آن تأکید داشتند، پشتیبان ولایت فقیه بودن امت بود که با این کار اعتقاد داشتند هیچ وقت به مملکت آسیبی نمیرسد.
محرم سال ۱۴۰۵ ثابت کرد که اگرچه رهبر و قائد شهیدمان به حسب ظاهر در جمعمان نیست، اما آحاد ملت را طوری تربیت و آموزش داده بود که با خیالی راحت و با دلی آرام تَرکِمان کرد. حضور پر شور و حرارت مردم در حسینهها و مسجدها و تجمعات گواهی بر این حقیقت بود که ملت ایران، بیعت خود را با «حق و طرف درست تاریخ» تمدید کردند. دههی اول محرم نه تنها فقط عزاداری، بلکه «بعثت دوبارهی بصیرت و آزاده خواهی» بود که بر ما گذشت. سالی که به ما فهمانید که در راه رسیدن به مقصد، ملت باید هماره در صف اول اطاعت، ایستادگی و اتحاد حضور داشته باشند.
