وزیر خارجه دولت ترامپ طی روزهای اخیر حضور پررنگی در رسانههای داخلی و بینالمللی امریکا داشته و بهکرات، درباره انعقاد یک سند تفاهم و متعاقباً توافق نهایی با ایران ابراز امیدواری کرده است. مواضع اخیر مارکو روبیو در حالی مطرح میشود که او در کنار پیت هگست، وزیر جنگ کابینه، یکی از اصلیترین مشوقان ترامپ برای حمله به ایران در جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان محسوب بوده و ابایی نیز از ابراز این موضوع در جلسات استماع مجلس سنا یا محافل سیاسی در امریکا ندارد. فارغ از آن، حتی در دوران سکوت میدان جنگ با ایران (تا قبل از موضعگیریهای اخیر)، روبیو عملاً تبدیل به مهرهای ساکن و غایب در معادلات دیپلماسی شده بود، تا جایی که نام «جیدی ونس»، «ویتکاف» و «کوشنر» بهمراتب بیشتر نسبت به وی در محافل رسانهای به گوش میرسید.
چرا در برهه کنونی، شاهد نقشآفرینی بیشتر روبیو در معادلات آشکار سیاسی و تبلیغاتی کاخ سفید هستیم؟ بدیهی است که چنین رویکردی منبعث از دغدغه وی برای ایجاد صلح در منطقه غرب آسیا نیست، چرا که اساساً صلحطلبی و عدم جنگافروزی، سنخیتی با ذات جنگطلب وی ندارد. روبیو از سال ۲۰۱۰ میلادی که در کسوت سناتور ایالت فلوریدا وارد کنگره شد، از حمایت مطلق لابی آیپک برخوردار بوده و بسیاری از تحلیلگران مسائل داخلی امریکا به لحاظ میزان وابستگی به رژیم صهیونیستی، نام وی را در کنار لیندسی گراهام و تام کاتن قرار میدهند. در چنین شرایطی میتوان دو عامل مهم را در تغییر تاکتیک رفتاری روبیو مؤثر قلمداد کرد: نخست اینکه شکست امریکا در جنگ رمضان و تبعات اقتصادی و امنیتی آن در داخل این کشور، انگشت اتهام افکار عمومی را به سوی وزارتخانههای جنگ و خارجه دولت ترامپ هدایت کرده است. عدم تحقق پیشبینیها و سناریوهای ادعایی روبیو و پیت هگست در خصوص سقوط نظام جمهوری اسلامی و خروج ذخایر اورانیوم غنیشده از کشورمان، جایی برای طرح ادعای متوهمانه پیروزی برای کاخ سفید باقی نگذاشته است. در چنین شرایطی روبیو با هزینههای تصاعدی و تبعات ناشی از خطای محاسباتی جبرانناپذیر خود در قبال ایران روبهرو شده و چارهای جز تغییر چهره و گفتار در برهه کنونی نمیبیند.
عامل دیگر، معطوف به انتخابات ریاستجمهوری سال ۲۰۲۸ میلادی و احتمال پررنگ حضور وی به عنوان نامزد حزب جمهوریخواه در این آوردگاه سیاسی است. روبیو در این خصوص رقابت آشکاری با جیدی ونس، معاون رئیسجمهور امریکا دارد. روبیو به خوبی میداند که بخش مهمی از سبد رأی ترامپ در انتخابات ریاستجمهوری نوامبر سال ۲۰۲۴ میلادی را افرادی تشکیل دادند که جذب وعده «پایان دادن به جنگهای پرهزینه» از سوی رئیسجمهور کنونی امریکا شدند. با گذشت حدود ۱۶ ماه از حضور ترامپ در کاخ سفید، نظرسنجیهای عمومی و ایالتی نشاندهنده نارضایتی طیف گستردهای از طرفداران اولیه ترامپ و رأیدهندگان مستقل نسبت به انتخاب وی است. قطعاً این مسئله، میتواند پایگاه رأی روبیو در انتخابات سال ۲۰۲۸ میلادی را نیز تحت تأثیر خود قرار دهد. بنابراین وی ناچار است جهت مدیریت این صحنه، به صورت ناگهانی ژست فردی طرفدار تفاهم و مخالف جنگ را به خود بگیرد. در چنین شرایطی باید متوجه چرایی تغییر لحن و گفتار وزیر خارجه امریکا و دغدغههای وی در قبال «شرایط بغرنج کنونی امریکا» و «رخدادهای انتخاباتی آینده» در این کشور بود.
