جوان آنلاین: نزدیک به دو ماه از جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران گذشته، آثار آن بیش از پیش در حال نمایان شدن است. جنگ با ادعای از بین بردن توان هستهای و سپس موشکی ایران شروع شد، ولی حالا چالش تنگه هرمز به محور اصلی تبدیل شده است. کارشناسان در این باره چه میگویند؟ استفن والت، رئالیست و استاد دانشگاه، معتقد است جنگ با ایران منادی فروپاشی نظم اقتصادی مبتنی بر قواعد کنونی است.
والت: این از جنگ عراق هم فاجعهبارتر است
استاد روابط بینالملل دانشگاه شیکاگو و ستوننویس «فارن پالسی»
پیشبینی تمام پیامدهای این جنگ غیرممکن است. با این حال، من این ریسک را میپذیرم که بگویم، این [جنگ با ایران]در واقع اشتباهی بزرگتر از سال ۲۰۰۳ [جنگ عراق]است. جنگ عراق برای سایر نقاط جهان چنین پیامدهای عمیقی نداشت، اما تجاوز به ایران چنین پیامدهایی خواهد داشت... به دلایلی که گفتم، این احتمال واقعی وجود دارد که این جنگ پیامدهای جهانی عمیقتری نسبت به جنگ عراق داشته باشد. اقتصاد اروپا، آسیا و کشورهای در حال توسعه به شدت تحت تأثیر قرار خواهند گرفت و تمام جهان ممکن است به سمت رکود اقتصادی پیش رود. به دلیل توقف حمل مواد اولیه و کود از طریق تنگه هرمز، این جنگ منجر به قحطی گسترده در برخی مناطق جهان خواهد شد. من فکر میکنم احتمال رکود تورمی در همه جا واقعی است و این جنگ همچنین باعث خواهد شد که قضاوت و تواناییهای امریکا بهطور جدی زیر سؤال برود. جنگ در ایران آنطور که انتظار میرفت پیش نمیرود. میتوانم بگویم آنطور که «برنامهریزی» شده بود پیش نمیرود. جنگ کنونی با ایران نشان میدهد که دولت یا نمیداند اقداماتش چگونه بر دیگر کشورها تأثیر میگذارد، یا صرفاً اهمیتی نمیدهد. ترامپ گزینه خوبی برای آینده ندارد، فقط گزینههای بد. آنچه در قبال ایران رخ داده، صرفاً یک فاجعه نظامی یا سیاسی در منطقه نیست، بلکه منادی فروپاشی نظم اقتصادی مبتنی بر قواعد کنونی است. به همین دلایل، جنگ فعلی میتواند عواقب بسیار طولانیتری نسبت به جنگ عراق در مقیاس جهانی از خود بر جای بگذارد، و از همه مهمتر، نشان دهد که ایالات متحده دیگر قادر به اصلاح خطاهای استراتژیک خود نیست.
آرین طباطبایی: تسلیحات امریکا برای جنگهای آتی کم شد
معاون رئیس تحقیقات، امنیت و دفاع؛ پژوهشگر ارشد خاورمیانه شورای شیکاگو برای امور جهانی
آنچه اکنون رخ میدهد یک انحراف بزرگ از سیاست دهههای ایالات متحده است. گزارشهایی داشتیم که نشان میدهد ایالات متحده واقعاً نمیتواند سلاحهای خاصی را به متحدان اروپایی خود عرضه کند یا به تحویل آنها ادامه دهد. این کشور مجبور است داراییهای خود را از هند و اقیانوسیه به خاورمیانه منتقل کند. اینها فقط برخی از اتفاقات فوری هستند که در حال رخ دادن هستند، اما در درازمدت نیز عواقبی خواهند داشت. در آینده آمادگی ارتش ایالات متحده تحت تاثیر قرار خواهد گرفت؛ مهمات در حال مصرف است؛ رهگیرها در حال مصرف شدن هستند. اینها همه چیزهایی هستند که (امریکا) در درگیریها و سناریوهای دیگر به آنها نیاز خواهد داشت. اینها همه چیزهایی هستند که در درگیریها و سناریوهای دیگر، چه در چند ماه یا چند سال آینده، به آنها نیاز خواهد داشت و بازسازی و ذخیره مجدد آنها برای ایالات متحده زمان خواهد برد. (به علاوه این جنگ) هزینهای برای اتحادهای ایالات متحده و جایگاه ایالات متحده در جهان دارد. ایالات متحده با ناتو و سایر متحدان خود تنشهایی دارد که نه تنها به دلیل جنگ در ایران است، بلکه توسط آن تشدید نیز شده است؛ و این تنشها تقریباً بر هر کاری که ایالات متحده در جهان انجام میدهد، از اروپا گرفته تا هند و اقیانوسیه، تأثیر خواهد گذاشت.
جان گمبرل: ترامپ هرمز را جای بمب اتمی به ایران داد
مدیر اخبار خلیج فارس و ایران برای آسوشیتدپرس
اگر ترامپ نبود، ایران هرگز تنگه را نمیبست و حتی ایران هم مطمئن نبود که بستن آن چقدر مهم باشد. اما ایرانیها اکنون مطمئناً اهمیت آن را میدانند. به لطف ترامپ، ایران دو چیز را آموخته است: ۱- آنها به سلاح هستهای نیاز ندارند. بستن تنگه بسیار مؤثرتر، بسیار آسانتر و بسیار ارزانتر است. ۲- به لطف نکته شماره یک، ترامپ یک ابرقدرت جدید ایجاد کرده، چون هر کشوری که بتواند کل اقتصاد جهانی را با یک توییت و یک قایق موتوری مختل کند، به اندازه یک ناوگان ناو هواپیمابر قدرتمند است و شاید حتی بیشتر.
محاصره دریایی ایران به دست ایالات متحده مطمئناً برای مدت طولانی (ماهها) قابل دوام است، اما از نظر سیاسی و اقتصادی محدودیت دارد. موفقیت به هدف بستگی دارد، زیرا آسیب اقتصادی میتواند به سرعت وارد شود - اقتصاد ایران به شدت به تجارت دریایی وابسته است (بیش از ۹۰درصد از طریق تنگه هرمز) - و صادرات نفت آنها میتواند به شدت کاهش یابد و مخازن در عرض دو هفته پر شوند. بنابراین، این اهرم اقتصادی است که ایالات متحده میتواند از آن استفاده کند. با این حال ایالات متحده با فشار سیاسی فزایندهای از سوی کشورهای دیگری که به شدت به محمولههای نفت و سوخت از طریق تنگه هرمز وابسته هستند، مواجه خواهد شد تا به سرعت تنگه را «باز» و اسکورت و عبور ایمن کشتیهای بینالمللی را تضمین کند. از نظر تاریخی، محاصرههای دریایی از طریق مذاکره، تشدید یا فرسایش تدریجی پایان مییابند؛ و هرگز یک پایان «تمیز» یا قطعی وجود ندارد.
رزماری کلانیک: آسیبپذیری نفتی امریکا بیشتر است
ولی به مرور زمان مدیر برنامه خاورمیانه اندیشکده «دفنس پرایوریتیز»
یک وان حمام غولپیکر با تعداد زیادی شیر آب را تصور کنید که نمایانگر همه کشورهایی است که نفت را به بازار عرضه میکنند. فرقی نمیکند که شما بیشتر از مصرف داخلی خود نفت تولید کنید، که این مورد برای ایالات متحده به عنوان یک صادرکننده خالص نفت صادق است. ما هنوز به وان حمام متصل هستیم و مصرفکنندگان امریکایی صرفنظر از هر چیز، قیمت وان حمام بازار نفت را پرداخت خواهند کرد. به همین دلیل، ایالات متحده نیز مانند هر کس دیگری در برابر افزایش ناگهانی قیمت جهانی نفت آسیبپذیر است. متأسفانه، ایالات متحده استراتژیهای مؤثری را برای رسیدگی به این موضوع اجرا نکرده است. اگرچه ایالات متحده نفت زیادی تولید میکند، اما ما همچنین نفت بسیار بیشتری نسبت به کشورهای همتای خود مصرف میکنیم. ما سرانه نفت بیشتری و به ازای هر واحد تولید ناخالص داخلی (GDP) بیشتری مصرف میکنیم. ایالات متحده دو برابر کشورهای اتحادیه اروپا، ۴۰ درصد بیشتر از چین و ۲۰ درصد بیشتر از روسیه نفت به ازای هر واحد تولید ناخالص داخلی مصرف میکند. اگر شما یک شرکت باشید و ۴۰ درصد بیشتر به یک نهاده خاص برای تولید خود متکی هستید، اگر قیمت آن نهاده افزایش یابد، شما بیشتر از سایر شرکتها آسیب خواهید دید. از آنجا که اقتصاد ایالات متحده بسیار وابسته به نفت است، به همین ترتیب از این نوع بحران انرژی نیز بسیار بیشتر آسیب خواهد دید. با بستن شیر تخلیه نفت ایران توسط ایالات متحده، ما فقط سطح نفت در وان حمام را برای همه، از جمله ایالات متحده، پایین میآوریم. کمبود عرضه احتمالاً ابتدا در آسیا و سپس آفریقا و اروپا ظاهر خواهد شد. آنها هنوز در ایالات متحده ظاهر نمیشوند، زیرا تانکرهای پر از نفت هنوز در مسیر ایالات متحده و نیمکره غربی در دریا هستند. با گذشت زمان، آربیتراژ نفت این وضعیت را تغییر خواهد داد و شما شاهد اختلالات فیزیکی کمتر و افزایش قیمتهای جهانی بیشتر برای همه خواهید بود.
