جنگ تحمیلی که ۹ اسفندماه سال گذشته آغاز شد، شیطان بزرگ و رژیم منحوس صهیونیستی به همراه مزدوران داخلیشان گمان میکردند به زودی تمدن بزرگ ایرانیاسلامی از هم میپاشد و آنها به آرزوی خیالی خود میرسند، اما آنها غافل از حماسه مردم غیور ایران بودند؛ آنهایی که جان میدهند، اما خاک نمیدهند. حضور حماسی مردم ایران نخستین بار نیست که در تاریخ ثبت میشود. آنها در سختترین شرایط هیچگاه میدان و خیابان را خالی نکردند و دوشادوش نیروهای نظامی و انتظامی حاضر بودند. صدای ناقوس جنگ که بلند شد، سپاهیان و ارتشیان با موشکهای سجیل، فتاح، خیبر و دیگر سلاحهای پیشرفته، پاسخ کوبندهای به دشمن دادند و به مردم وطندوست اعلام کردند «میدان با ما، خیابان با شما.» مردم بلافاصله به ندای مدافعان امنیت لبیک گفتند و حضور حماسی آنها در خیابانهای شهر و روستا رقم خورد. دشمن تصور میکرد با بمباران و تهدید میتواند خیابانها را از مردم خالی کند و روحیه مقاومت را درهم بشکند.
روز بیست و دوم بهمن، این خیال خام را آزمایش کرد، اما مردم با شنیدن صدای هواپیماهای دشمن و اصابت موشکها در خیابان، میلیونی به صحنه آمدند تا نشان دهند، نه صدای آژیر خطر و نه آتش دشمن، آنها را وادار به ترک خیابانها نمیکند. آنها در این ۴۰ شب در کوچه و خیابان، حماسهای بیبدیل آفریدند. رژههای چند کیلومتری خودرویی، پرچمهای برافراشته در دستان زنان، مردان، خردسالان و کهنسالان در شهر و روستا، نه یک اتفاق عادی که یک پیروزی تاریخی بود.
این صحنهها برای همیشه در حافظه تاریخی این سرزمین ثبت خواهد شد. یکی از مهمترین دستاوردهای اجتماعی این روزها، بازتولید حس تعلق ملی و همبستگی جمعی بود. در روزهایی که دشمن تلاش میکرد با ایجاد اختلاف و تفرقه، جامعه را از درون متلاشی کند، مردم ایران نشان دادند که در برابر تهدید خارجی، تمام اختلافات رنگ میبازد و همه در یک صف قرار میگیرند. این همبستگی، بزرگترین سرمایه اجتماعی ایران است، سرمایهای که با خون شهدا و با حضور مردم در خیابانها و میدانها بازتولید شد.
تجربه این روزها ثابت کرد که تهدید خارجی، نه تنها جامعه را از هم نمیپاشد که برعکس، آن را منسجمتر و همدلتر از قبل میکند. در پایان باید گفت، آنچه ایران را در این روزهای سخت سرپا نگه داشت، تنها موشکها و تجهیزات نظامی نبود. مهمتر از همه، سرمایه اجتماعی عظیمی بود که ریشه در اعتماد، همدلی، همبستگی و مشارکت جمعی دارد. مردمی که خیابانها را رها نکردند، سپاهیان و ارتشیانی که در برابر دشمن سینه سپر کردند و با شلیک غرش موشکهایشان لرزه به اندام آنها انداختند، پلیسی که شبانهروز ایستاد و از جان و مال مردم حفاظت کرد، بسیجیانی که از خانه و زندگی خود گذشتند و زیر گلولههای دشمن جانفشانی کردند و همسایههایی که دست هم را گرفتند.
این همان فرمول پیروزی است که در سختترین شرایط، ایران را محکم و استوار در مقابل دشمن نگه داشت و آنها را ناگزیر به درخواست آتشبس کرد. این همان نشانه پیروزی ایران در برابر دشمنان است؛ پیروزی که نه در میز مذاکره که در دل خیابانها و در همبستگی میدان و مردم رقم خورد.
