پای برنامه دیدنی و پرمخاطب محفل نشسته بودیم. اواسط برنامه بود که آقای بوذری دو تا دفتر بزرگ چرمی با بیش از ۳ هزار اسم و توضیحات را نشان داد که متعلق به مغازهداری بود که با تشویقها و هدایای او کودکان و نوجوانان و حتی بزرگترها با قرآن و حفظ آن و ذکر اهل بیت علیهمالسلام آشنا و مأنوس شده بودند و روزبهروز هم تعدادشان بیشتر میشود. این مرد بزرگوار که خودش هم در برنامه حضور داشت، تشویقهایش را با چیپس و پفک کلید زده و بعدها با کمک نیکوکاران دیگر با سکههای طلا ادامه داده بود.
این برنامه را که دیدم، خاطره خانمی از نزدیکانم به یادم آمد که سالها پیش در یکی از شهرکهای حاشیه شهر مشهد در آستانه ماه مبارک رمضان، به فکرش میرسد برای کودکانی که وقتشان را بیهوده میگذرانند و حتی تفریح قابل ذکری ندارند، کاری بکند. تصمیم میگیرد از اول ماه مبارک آنها را در حیاط خانهشان جمع کند و با آنها قرآن کار کند و در پایان هر روز و در هنگام اذان مغرب، در همانجا با یک افطاری بسیار ساده از آنها پذیرایی کند. این بچهها که شاید روز اول سه چهار دختربچه کوچک بیشتر نبودند، در روز آخر ماه حسابی زیاد شده بودند و همه آنها قرآن را هم یاد گرفته بودند و هم مقدار زیادی از آن را خوانده بودند و هم وقتشان را بیهوده تلف نکرده بودند و هم با معنویت انس بیشتری گرفته بودند.
این دورهمی خودمانی بعد از ماه مبارک با کتابخانه کوچکی که او و دوستانش راه انداختند ادامه پیدا میکند و پاتوقی میشود برای کودکان و نوجوانانی که کسی به آنها توجهی نمیکرد و به حسابشان نمیآورد. حالا بچهها مرتب از این کتابخانه کوچک کتاب میگرفتند و میخواندند و درباره آن حرف میزدند و گاهی در همان حیاط و روی زیلویی که زیر درخت انجیر آنجا پهن شده بود مینشستند و نقاشی میکردند و بازی میکردند و کارهای جمعی دیگری که از آن هیئت کوچک قرآنی آغاز شده بود.
بانی این برنامه تعریف میکرد که آن بچهها امروز خودشان بزرگ شدهاند و خیلیهایشان الان بچه دارند و مهمتر از همه اینکه اینها خودشان به کسانی تبدیل شدهاند که در آن شهرک قدیمی دین و معنویت را بین بقیه مردم ترویج میکنند و با رفتار و گفتارشان کودکان و نوجوانان دیگری را به مسیر درست رهنمون میشوند و فرصت وارد شدن به راههای ناصواب را از آنها میگیرند. در حقیقت آن کار کوچک و همت و تصمیم آن روز آن خانم حالا جمع زیادی را در طول ده بیست سال به مسیر صحیح کشانده و از مسیر غلط بازداشته است.
این تأییدی است بر مطلبی که چندی پیش در همین ستون نوشتم که پدران و مادران و دلسوزان نباید منتظر اقدام و برنامه و بودجه فلان سازمان و وزارتخانه و نهاد بنشینند، همین من و شمایی که الان این متن را میخوانید یا برنامه محفل را دیدید و لذت بردید و حسرت خوردید، اینها نمونههای ساده، اما پرارزشی از اقداماتی است که میتوانیم آتشبهاختیار عمل کنیم، حالا یا عیناً مانند این نمونهها عمل میکنیم یا از ایدهها و ابتکارات دیگر و جذابتر و تأثیرگذارتری استفاده میکنیم. اما باید دقت داشته باشیم که ارزش و اهمیت و تأثیرگذاری بیشتر این قبیل کارها به این است که واقعاً نیت الهی باشد و انتظار تشکر و توجه از خلق خدا نداشته باشیم و اگر هم در این و آن شبکه مجازی هم منتشر میکنیم یا میکنند، هدف تبلیغ و ارائه مسیری برای هدایت و رشد و اعتلای معنوی فرزندانمان و نسل جدید باشد نه شوآف و تبلیغ خودمان وگرنه همینی میشود که سالهای سال اینجا و آنجا، این سازمان و آن نهاد و فلان مرکز دارد بابت آن پول میگیرد و کسری از این تأثیرگذاریها را هم ندارد.
برای شروع این کار خوب است در همین ماه مبارک اقدام کنیم و از معنویات آن بهره ببریم و از دعاهای مستجاب در این ماه غافل نشویم و یکی از دعاهایمان هم این باشد که خداوند توفیق چنین باقیاتالصالحات و بلکه بهتر از اینها را نصیب ما کند.
