جوان آنلاین:ما اولین شهر و کشوری نیستیم که درگیر ترافیک فراگیر گسترده و پیامدهای آن در حوزه آلودگی هوا و فرسودگی شهری شدهایم. تجربه اتلاف وقت و انرژی هم مختص ما نیست، اما اگر نگوییم بدترین، دست کم یکی از بدترین نسبتها را در زمینه استفاده مفرط همگانی از خودروی شخصی تجربه کردهایم و بدتر آنکه این تجربه به غایت مزمن و کشدار شده است.
همان طور که استمرار تورم و تحریم در طول سالیان باعث شده که استخوان بندی اقتصاد پوک شود، استمرار ترافیک و ناکامی سیاستهای مهار آن هم باعث شده که پیکره حمل و نقل شهر و عادات آمدوشد شهروندان، با این بیماری سازگار شود. امید به بهبود وجود ندارد، کسی هم به دنبال درمان نیست.
حداقل ۱۰ سال است در نظرسنجی ها، ترافیک و آلودگی هوا مهمترین اولویتهای شهروندان تهرانی اعلام میشود، اما هیچ تلاشی نتوانسته است گشایشی ایجاد کند. نه طرح ترافیک، نه زوج و فرد کردن، نه افزایش هزینه پارک حاشیهای، نه اتوبان سازیها و نه تبلیغات فرهنگی؛ هیچ یک نتوانستهاند وضعیت خودرومحور حاکم بر شهر و معابر آن را علاج کنند.
مشکل اصلی در عدم توازن بین دو سمت عرضه و تقاضا است. در سمت عرضه، کالای باکیفیت و جذاب وجود ندارد. در سمت دیگر، کاهش تقاضا باعث شده که نهاد متولی عرضه کالای عمومی، تحت فشار اجتماعی برای توسعه و بهبود حمل و نقل همگانی نباشد. سیاستگذار هم ناتوان از مدیریت بازار، مجال و توان تنظیم گری را از دست داده است.
رویکردهای تنبیهی، هزینه افزا و متمرکز بر ایجاد محدودیت و ممنوعیت در سیاستگذاریهای ترافیکی از چرخاندن موازنه ترجیحات به سمت حمل و نقل عمومی عاجز بودهاند. جرات و خلاقیتی برای چرخش به سمت سیاستهای تشویقی هم وجود نداشته است.
ترافیک تهران نیازمند شوک است. اگر همین روند بی تصمیمی و ناتوانی مدیریت شهری از توقف روند فزاینده میل و عادت به استفاده از خودروی شخصی ادامه یابد، زندگی روزمره در شهر از این هم سختتر خواهدشد و شاید بیمار به آستانه غیر قابل بازگشت برسد و درمان بی اثر شود.
به گزارش روزنامه دنیاد اقتصاد، باید به سراغ رایگان کردن حمل و نقل عمومی رفت؛ هرچند ممکن است از تصور آن هم شوکه شویم، اما این یک راه حل ناگزیر است. هیچ چاره دیگری نمیتواند نظم نامطلوب ترجیح خودروی شخصی بر مترو و اتوبوس را تغییر دهد.
