حشمتالله قنبری/ پژوهشگر فرهنگی
جوان آنلاین: جهادی که امروزه بر دوش هیئات و تشکلهای دینی است، یک موضوع مهم و بر زمین مانده در کشور ماست. جهاد این قشر از جنس جهاد تبیین است. نوعاً ما در کشور تا به امروز توجیه داشتهایم تا تبیین، یعنی رسمالخط مناسب در روشنگری ارائه نکردهایم. من با تمام وجود عقیده دارم هیچ جا به اندازه هیئت ظرفیت دفاع از انقلاب و دستاوردهای آن را ندارد. این انقلاب را ما با هیئت و قال الباقر (ع) و قال الصادق (ع) و خواندن آیات قرآن به ثمر نشاندیم. در دوران مبارزات انقلاب اسلامی، کوچهای نبود که هیئتی هفتگی در آن برگزار نشود. ما در مورد حضرت زهرا (س) و همسر و پدر و فرزندان ایشان، معلوماتمان نسبت به مجهولات نگرانکننده است. ما ابعاد زندگی آنان را درک نکردهایم. در مورد حضرت زهرا (س) و حیات نورانی ایشان، چه در جنبه ملکوتی، چه در حیات ناسوتی، چه در قیامت یک استثنای خلقت را میبینیم. ایشان از همه متمایز است. اینکه پیامبر (ص) در برابر ایشان میایستد، دستش را میبوسد، به ایشان تواضع میکند و میگوید پدرش به قربانش، این واقعاً یک علاقه خانوادگی یا تعارف نیست. اینکه درباره حضرت (س) میگویند مادر پدرش است، یک جلوه تربیتی دارد، یعنی این مادربودن برای پیامبر (ص) جنس تربیت در امتداد نبوت است. به عبارتی چیزی در وجود حضرت زهرا (س) وجود دارد که خاتم پیامبران (ص) هم به فدایش شود، اتفاقی نمیافتد. ذوات مقدسه معصومان (ع) هیچ موقع مورد تبعیت کاوشگرایانه قرار نگرفتهاند. کار حضرت زهرا (س) یک دیپلماسی تراز انقلاب اسلامی بود. امروزه در غزه زنها را میکشند و عدهای که خط سازش را پیگیر هستند، میگویند نباید با اسرائیل جنگید، چون اینها آدمکش هستند. زمان امام حسین (ع) هم به ایشان گفتند، اگر به کربلا میروی، زینب (س) را با خود همراه نکن، چون اینها زنان را به اسارت میبرند. موضوع حضرت زهرا (س) و سیره آن، چیزهایی است که باید گفته شود، چون از اصول و مبانی ماست، اما ما، چون یک نامه محرمانه کنار گذاشتیم و از آن بهره نمیبریم.
