جوان آنلاین: پس از اظهارات روشن وزیر ارشاد و مدیر اداره نظارت سازمان سینمایی در رابطه با ممنوعیت فعالیت هنرمندانی که خودشان را ملزم به رعایت قانون حجاب نمیدانند، رئیس هیئتمدیره خانه سینما ضمن دفاع از قانونشکنی این افراد، از رونق گرفتن سینما و تولیداتش با اظهاراتی که نه بوی فرهنگ، بلکه بوی سیاسیکاری از آن به مشام میرسید، ابراز تأسف کرد!
اواخر هفته گذشته، حبیب ایلبیگی، مدیر اداره نظارت سازمان سینمایی در مورد بازیگران زن کشف حجاب کرده، گفت: «آنها به دلیل محدودیتی که برایشان وجود دارد، نمیتوانند در فیلمهای سینمایی بازی کنند. آثار قبلیشان به تدریج منتشر میشود که مالکان فیلمها متضرر نشوند، چون سرمایه زیادی خرج شدهاست، ولی از این به بعد نمیتوانند در فیلم جدیدی بازی کنند.» این اظهارات شفاف و مستظهر به قانون مدیر اداره نظارت سازمان سینمایی به مذاق کسانی مثل محمد مهدی عسگرپور خوش نیامد. این سینماگر علاقهمند به سیاست در گفتگو با یک رسانه اصلاحطلب علاقهمند به دو قطبی در جامعه با مبنا قرار دادن یک تفسیر شخصی از اظهارات ایلبیگی سعی کرد با استخدام برخی لغات موجه، ذهنیت جانبدارانهاش را به مخاطب القا کند.
عسگرپور در جایی از صحبتهایش میگوید: «بر اساس کدام قانون این حکم صادر شدهاست که کسی را که تمایل به کار دارد، از شغلش منع میکنند؟ محدودیتهایی هم اگر وجود دارد باید از جانب قوه قضائیه باشد و آنها هم بر مبنای قوانین عمل کنند. اینکه در لایههای زیرین توسط وزیر یا مدیر کل این اظهارنظرها صورت میگیرد، باید مشخص شود براساس کدام قانون این حکم صورتبندی و صادر شدهاست؟»
عسگرپور در حالی چنین اظهاراتی را مطرح میکند که به خوبی از شئون خلق قوانینی مثل آییننامه و دستورالعمل و اختیارات قانونی مدیران آگاهی دارد، اما سعی میکند با تغافل خود را در جایگاه مدعی بنشاند!
مصاحبهکننده از این مدیر سابقهدار که اغلب فعالیتهایش در مسئولیتهای حاکمیتی و دولتی بوده نمیپرسد که آیا از نظر قانونی یک شخص میتواند همزمان هم مسئول یک صنف باشد، هم مشاور یکی از اعضای آن صنف و از او حقوق بگیرد و هم مدعی قانون مداری و مدافع حق و حقوق رقبای هم صنف ولی نعمتش باشد؟
عسگرپور در جای دیگری از اظهاراتش میگوید: «در حال حاضر تعداد زیادی از همکاران سینمایی ما اعم از زن و مرد اصلاً مدتهاست که کار نمیکنند، ولی متأسفانه آقایان در تریبونهایشان مدام از رونق و گسترش فعالیت حرف میزنند.»
عسگرپور ضمن اعتراف به تحریم سینما از سوی برخی سینماگران لجوج و قانونگریز، در ادامه تلویحاً از رونق داشتن سینما و گسترش فعالیتهای تولیدی آن اظهار تأسف میکند! واقعیت این است که این جمله دقیقاً از مکنونات قلبی این سینماگر قدیمی که سابقه همکاری با فهرستی ازدستگاههای حاکمیتی و انقلابی را در کارنامه دارد، سرچشمه میگیرد؛ چه اینکه گویا نان ایشان در همین دوقطبیسازیها و تند کردنهای فضای فرهنگ و هنر پخت میشود.
بدیهی است آمار حضور هنرمندان در بخشهای مختلف تولیدی مثل سینما، تلویزیون و شبکه نمایش خانگی و تعداد آثار تولید شده در هر یک از این مدیومها به تنهایی برای اثبات کذببودن مدعای عسگرپور کفایت میکند، بدون اینکه نیاز باشد به وجوه آشکار دیگری مثل فروش سینماها و تعداد بالای مخاطبان استناد کنیم.
عسگرپور در بخش دیگری از این گفتگو میگوید: «در بین کشورهای صاحب سینما تنها کشوری هستیم که چنین ممنوعیتهایی را برای سینماگرانش به وجود میآورد» هر چند این ادعای رئیس هیئتمدیره خانه سینما با یک جستوجوی ساده اینترنتی قابل تکذیب است (مثلاً ممنوعیت و اظهارنظر غیرسینمایی برای هنرمندان هالیوودی با در نظر گرفتن جریمههای سنگین)، اما برای خانه سینمایی که قرار است به امورات حرفهای صنوف متکثر سینمایی بپردازد، جای تأسف است که سیاستزدههایی، چون مهدی عسگرپور در رأس آن قرار دارند.
