ملیپوش دوچرخهسواری بود که به خاطر ابتلا به بیماری کلیوی مسیر زندگیاش تغییر کرد. جواد حفظی، اما کوتاه نیامد، او به جای ناامیدی و بیانگیزه شدن به تیم پیوند اعضا پیوست و به ورزشش ادامه داد. حفظی با پشت سر گذاشتن سختیهای زیاد در مسیر قهرمانی گام برداشت: «ورزش حرفهای را از نوجوانی در رشته دوچرخهسواری آغاز کردم. سال ۲۰۰۹ در کاپ آسیای ژاپن حضور داشتم. متأسفانه با یک سرماخوردگی معمولی دچار مشکل شدم و کلیههایم از کار افتادند. مجبور به دیالیز شدم ولی همزمان با دیالیز نیز از ورزش حرفهای دست نکشیدم و تمریناتم را ادامه و مسابقه میدادم. برای هر ورزشکاری سخت است که قبلاً مدال میگرفته و روی سکو میرفته ولی دیگر نتواند به مسیرش ادامه دهد و نتیجه نگیرد. در سه سالی که دیالیز میکردم در اکثر مسابقات حضور داشتم. آن مدت به هر سختی بود گذشت و از ورزش دست نکشیدم. خدا را شکر پیوند کلیه انجام دادم و حتی در دوران قرنطینه بعد از پیوند هم روی دوچرخه ثابت پا میزدم. بعد از سه ماه هم در خیابان دوچرخهسواری کردم. با فدراسیون ورزش بیماران خاص و پیوند اعضا آشنا شدم. مسیر زندگیام تغییر کرد. سال ۹۲ پیوند کلیه انجام دادم و سال ۹۵ به همراه تیم دوچرخهسواری پیوند اعضا برای نخستینبار به مسابقات جهانی این رشته اعزام شدم. از آنجا که از ایران تاکنون تیم دوچرخهسواری اعزام نشده بود، مسئولان برای اعزام سختگیریهای زیادی کردند و میگفتند معلوم نیست مدال بگیریم یا نه، ولی دست از تلاش نکشیدم و بالاخره برای اعزام به جهانی انتخاب شدم. خوشبختانه با گرفتن دو مدال طلا در ماده تایمتریل و استقامت پاسخ اعتماد مسئولان را دادم.»
این دوچرخهسوار باانگیزه یزدی ورزش را رمز به دست آوردن سلامتی خواند: «به هر پزشکی مراجعه میکردم، میگفتند ورزش سنگین انجام نده، مراقب باش و... ولی من کمکم ورزشم را شروع کردم و به ورزش حرفهای بازگشتم. دوباره توانستم پا بزنم، روی سکو بیایم و مدال بگیرم. در سال ۲۰۱۷ هم مدال طلایم را تکرار کردم و در جهانی ۲۰۱۹ انگلیس دو مدال طلا گرفتم. هر کسی من را میدید میگفت، پیوند شدی و مراقب باش. در حالی که ورزش کردن برای بیماران پیوندی مهم است و آن را باید اولویت قرار دهند. اول کمک خدا بود و بعد ارادهام برای بازگشت به ورزش حرفهای. به همه بیماران پیوندی توصیه میکنم ورزش را به صورت جدی دنبال کنند. نگویند، چون پیوند شدهاند کاری نکنند و بترسند.» جواد حفظی که ماه آینده در قهرمانی آسیا به میدان خواهد رفت، از بیتوجهی مسئولان گلایه دارد: «امسال برای تیم پیشکسوتان فدراسیون دوچرخهسواری انتخاب شدم و اگر خدا بخواهد و حمایت کنند، خردادماه به قهرمانی آسیا در تایلند اعزام خواهیم شد. خانواده همیشه حامیام بوده است و موفقیتهایم را مدیون آنها هستم، اما چه بگویم از مسئولان که حمایتهایشان در حد صفر بوده است. اگر حمایتی هم شده از سمت فدراسیون ورزش بیماران خاص و پیوند اعضا بوده است. نمیدانیم چرا در این مملکت همه پولها به سمت فوتبال سرازیر میشود، در حالی که رشتههای زیاد دیگری هم هستند. روزی سهچهار ساعت روی دوچرخه تمرین میکنم و دو ساعت در باشگاه آن هم با شرایط پیوند، ولی خبری از حمایت نیست. در همه شهرها اول برای فوتبال امکانات هست و اگر چیزی بماند، یاد سایر رشتهها میافتند. نامهنگاریهایم نیز هیچ تأثیری نداشته است و پاداشی هم نمیدهند. پاداش کمیتهملی المپیک هم واقعاً ناچیز است. با پاداشی که دادند یک چرخ دوچرخه هم نمیتوانم بخرم. تنها خواستهمان حمایت است و میتوانم تا ۱۰ سال دیگر مدال بگیرم. برای قهرمانی آسیا خودم باید ۲۰۰ میلیون تومان خرج خرید دوچرخه کنم! هزینههای مسابقات هم با خودمان است. مجبوریم از زندگیمان بگذریم تا مدال بگیریم.»
