پسانداز پول اغلب کار سختی است، اما اگر راهش را بدانید، خیلی هم کار دشواری نیست. اصولاً کنار گذاشتن قسمتی از دستمزد در هر ماه برای پسانداز موضوعی چالشبرانگیز است و با افزایش قیمتها و هزینهها چالشبرانگیزتر نیز میشود. از سویی خریدهای ناگهانی نیز میتوانند به سرعت حساب بانکیمان را خالی کنند، اما در همین اوضاع هم گاهی با به کاربردن برخی روشهای ساده میتوان هزینهها را کنترل کرد. یک استراتژی ساده و آسان برای کاهش هزینهها و پسانداز کردن، انجام قانون ۳۰ روزه است. اما قانون پس انداز ۳۰ روزه چیست؟
۳۰ روز برای خرید دندان روی جگر بگذارید!
قانون پس انداز ۳۰ روزه یک ترفند مالی ساده است که میتواند به هر کسی کمک کند تا تکنیکهای مدیریت پول خود را بهبود بخشد. استفاده از این قانون بسیار ساده است و فقط باید هنگامی که یکدفعه خرید یک چیز ذهنتان را مشغول کرد و احساس کردید به آن نیاز دارید، پنجره مرورگر خود را ببندید یا از فروشگاه خارج شوید.
بر اساس قانون پس انداز ۳۰ روزه، باید تمام خریدهای غیرضروری را به مدت ۳۰ روز به تعویق بیندازید. به جای اینکه پول خود را برای چیزی خرج کنید که ممکن است به آن نیاز نداشته باشید، ۳۰ روز به خودتان وقت بدهید تا به آن بیشتر فکر کنید. در پایان ۳۰ روز، اگر همچنان میخواهید آن خرید را انجام دهید، راحت این کار را کنید. اما اگر آن خرید را کاملاً فراموش کردید یا به این نتیجه رسیدید که ارزشش را نداشته است، در واقع مقداری از پول خود را ذخیره کردهاید.
آیا قانون پسانداز ۳۰ روزه واقعاً کارساز است؟
در واقع، چیزی که قانون پس انداز ۳۰ روزه را بسیار خاص میکند، سادگی آن است. با اجبار خود به منتظرماندن در مورد خریدهای غیرضروری، نقش احساسات را در مخارج خود کمرنگ میکنیم تا بتوانیم پس انداز خود را به حداکثر برسانیم.
البته این قانون تنها در صورتی کار میکند که به آن پایبند باشید و کل دوره ۳۰ روزه را منتظر بمانید. اگر بتوانید این دوره را طی کنید، خواهید دید با استفاده از این استراتژی در هزینه خود صرفه جویی کردهاید.
قانون پس انداز ۳۰ روزه ما را از خرج کردن آنی برای چیزهایی که واقعاً ما را خوشحال نمیکنند یا ما را به هدفمان نمیرساند، باز میدارد. ما اغلب فکر میکنیم برای ایجاد پس انداز باید یک برنامه سرمایهگذاری چند لایه پیچیده داشته باشیم، گاهی اوقات تنها چیزی که نیاز داریم این است که برای مخارج خود محدودیت قائل شویم.
برای اجرای این قانون باید ابتدا نیازهای واقعی خود را از خواستههایتان جدا کنید. یعنی اینکه باید اول این را بفهمید چه چیزی واقعاً ضروری است و چه چیزی نیست. کالاها و خدماتی هستند که ما دوست داریم داشته باشیم، اما زندگی ما بدون آنها مختل نمیشود. خواستهها از نظر اولویت یک قدم عقبتر از نیازها هستند. خواستهها ابتدا با دوستداشتن به وجود میآیند؛ مثلاً من تلویزیون الایدی بزرگ را دوست دارم و میخواهم. من پژو ۲۰۶ را دوست دارم و میخواهم، اما پس از مدتی اوضاع دگرگون میشود و میبینیم که دیگر خیلی دوستداشتنی در کار نیست و به آن عادت کردهایم و برایمان کهنه شدهاند.
حالا چند دقیقه وقت بگذارید و لیستی از هزینههای ماهانه خود تهیه کنید. سپس بررسی کنید و ببینید آیا همه این خریدها بر اساس معیار جدید پس انداز شما مورد تأیید قرار میگیرند یا نه؟ هر چیز دیگری که به عنوان خواسته طبقهبندی شود، مشمول قانون پس انداز ۳۰ روزه خواهد بود.
قانون پسانداز ۳۰ روزه برای شما این فرصت را فراهم میکند که پول خود را در حساب جداگانهای ذخیره کنید. حسابی که حتی میتواند به آن سود هم تعلق بگیرد. یعنی وقتی ۳۰ روز منتظر مینشینید که ببینید آیا آن یک جفت کفش یا تلفن هوشمند جدید واقعاً ارزش خرید را دارد یا نه، در صورت ذخیره پول خود در بانک، به پول شما سود هم تعلق میگیرد.
شاید یک انتظار ۳۰ روزه برای هر خواستهای که دارید، کمی طولانی باشد و حوصله شما را سر ببرد. ممکن است یک ماه انتظار برای تصمیمگیری در مورد خرید یک رایانه جدید یا رفتن به تعطیلات قابل تحمل باشد، اما این انتظار برای هزینههای کوچکتری مانند رفتن به سینما و تماشای یک فیلم جذاب، شما را از قانون پسانداز ۳۰ روزه منصرف کند. بنابراین بهترین کار برای تفریحات کوچک که در عین غیرضروری بودن هزینه چندانی ندارند اختصاص یک بودجه ماهانه است. البته شما باید سعی کنید از آن بودجه تخطی نکنید. بنابراین توصیه میشود میزان این بودجه به اندازه خواستههایتان باشد تا شما را مجبور نکند به حساب پساندازتان ناخنک بزنید و بعد از مدتی بدون آن که متوجه شوید، ببینید که کلاً خالی شده است!
