اتفاقی که شیاطینسرخ از آن میترسیدند، رخ داد؛ حذف از لیگ قهرمانان اروپا و حتمیشدن فصل بدون جام. اتلتیکومادرید به لطف دفاع اتوبوسی و جانانه از تک گل خود در اولدترافورد تنها رؤیای منچستریونایتد برای کسب جام در این فصل را به باد داد.
شبی تلخ برای هواداران قرمزها رقم خورد. آنها به ورزشگاه آمدهبودند تا با حمایت خود تیم بحرانزده رالف رانگنیک را از یک ناکامی دیگر نجات دهند، ولی منچستر سالهاست دیگر آن منچستر با ابهت سابق نیست. مهاجمانش از جمله کریس رونالدو اگرچه حملات زیادی ترتیب دادند، به ویژه در نیمه دوم دروازه اوبلاک را به توپ بستند، ولی بدشانسی، بیدقتی و جانفشانیهای دروازهبان حریف حسرت فروریختن دروازه اتلتیکومادرید را به دلشان گذاشت. بازیکنان یونایتد میدانستند با توجه به تساوی بازی رفت، در خانه با هر نتیجهای باید راهراهپوشان را شکست دهند، ولی در آخرین دقایق نیمه اول این رنان لودی بود که خوشبختی را به مادریدیها هدیه داد.
بعد از به ثمر رسیدن گل برتری اتلتیکو به دستور دیهگو سیمونه به لاک دفاع فرو رفت و با دفاع چند لایه با چنگ و دندان از تکگلش حفاظت کرد. حملات همهجانبه شاگردان رانگنیک هرگز به ثمر ننشست تا یکبار دیگر معلوم شود منچستر گلزن ششدانگ ندارد و رونالدو یک تنه نمیتواند همه مشکلات تیم را حل کند. اینکه یونایتد نتواند در خانه به حریف گل بزند، ایراد بزرگی است که کادر فنی باید به جای ایراد گرفتن از داور به آن بپردازد. اگر چه این اولین باخت این تیم چه در بازیهای داخلی و چه در دیدارهای اروپایی نبود، ولی هم سولسشر (سرمربی قبلی) و هم رانگنیک توضیحی برای ضعفهای پر تعداد تیم اول منچستر نداشته و ندارند. سالهاست منیونایتد در مسیر نزولی قرار گرفته و نتوانسته از اعتبار خودش دفاع کند. این تیم در لیگ برتر نهایت هدف و موفقیتش قرار گرفتن بین چهار تیم اول است که با ادامه این شرایط، رسیدن به این هدف بعید به نظر میرسد. از دست دادن جام حذفی و جام اتحادیه را نیز باید به لیست ناکامیهای منچستر افزود. کنار رفتن از لیگ قهرمانان جدیدترین نمونه از نتایج ضعیف این تیم است. به این ترتیب رانگنیک و شاگردانش نتوانستند به پنج فصل حسرت هواداران در کسب جام پایان دهند و در این فصل هم خبری از جام نخواهد بود.
قرمزها خوب میدانستند حریف تیمی نیست که به سادگی کوتاه بیاید و تسلیم شود. اتلتیکو اگر چه از نظر هواداران بازی تماشاگرپسند ارائه نمیکند، ولی در عوض با همین شیوه به اصطلاح «ضد فوتبال» نتایجی به مراتب بهتر از شیاطین سرخ کسب کردهاست. سیمونه که استاد حذف تیمهای جزیره از اروپاست (لستر، چلسی، لیورپول و آرسنال) این بار ترمز منچستر را کشید تا جواز صعود به یک تیم مادریدی برسد. سرمربی آلمانی با اینکه میداند با این نتایج ضعیف قطعاً در پایان فصل باید از اولدترافورد برود (شاید هم قبل از پایان فصل) ولی به جای آنکه فکر چاره برای تیمش باشد، حذف از لیگ قهرمانان را گردن سبک بازی حریف، وقتکشی اتلتیکو و تصمیمات داور انداخت: «در نیمه اول خوب بازی کردیم. تمام کارهایی را که برای آنها برنامه ریخته بودیم، انجام دادیم. تنها کاری که نتوانستیم انجام دهیم، این بود که آن انرژی را به گل تبدیل کنیم. تنها کاری که نباید برابر اتلتیکو انجام میدادیم، این بود که گل اول را دریافت کنیم. نباید با یک گل از حریف عقب میافتادیم. از نظر من صحنه گل اتلتیکو خطا بود. این تنها لحظه واقعاً خطرناک بازی بود. تصمیمات عجیبی گرفته شد که نمیدانم تأثیرگذار بودند یا نه. بازی تمام مدت قطع شد در حالی که یکی از بازیکنان اتلتیکو روی زمین دراز کشیدهبود. داور هم فریب این اقدامات ضد فوتبال برای هدر دادن وقت را خورد و اعلام تنها چهار دقیقه برای وقت تلف شده واقعاً مسخره بود.»
بیشتر از همه کریس رونالدو اعصابش خرد بود؛ ستارهپرتغالی به امید تکرار روزهای درخشانش با فرگوسن به منچستر برگشت، ولی نا امیدترین روزهای عمرش را سپری میکند؛ مهاجمی که سالها در لیگ قهرمانان تعیینکننده بود برای دومین فصل متوالی در مرحله یک چهارم نهایی اروپا غایب خواهد بود. ضمن اینکه نتایج ضعیف منیونایتد کارنامه کاری این بازیکن را نیز خراب کردهاست. هیچ جامی در انتظار منچستر نیست و بعد از ۱۲ فصل متوالی، رونالدو یک فصل بدون جام را پشت سر خواهد گذاشت. اعتبار قرمزهای منچستر خدشهدار شدهاست. به نظر میرسد مدیران باشگاه نباید تا آخر فصل برای اعمال تغییرات صبر کنند، بلکه باید هر چه زودتر فکر چاره باشند تا لااقل سهمیه لیگ قهرمانان را به دست بیاورند.
