شرکتکنندگان در مراسم تقدیر از مقام ادبی استاد مجاهدی ضمن اشاره به اینکه وی در راه مبارزه با انحرافات، شبهات و تحریف پروانهوار، بال و پر خود را در دفاع از مکتب اهلبیت (ع) میسوزاند، اطلاق عنوان «پدر شعر آیینی» را برازنده وی دانستند، چه اینکه وی سالها کوشیده است از هنر برای تبیین باورهای اعتقادی و مذهبی بهره بگیرد و از این طریق، ادبیات را به آیین پیوند بزند.
محمدمهدی عبداللهی، شاعر کشورمان در محفل ادبی هندیران که به بهانه بزرگداشت مقام ادبی استاد محمدعلی مجاهدی (پدر شعر آیینی) و با حضور شاعران، استادها و هنرمندان فارسیزبان برخی کشورها برگزار گردید، با اشاره به اینکه سخن گفتن از استاد محمدعلی مجاهدی برای بنده بسیار سخت است، تصریح کرد: انصافاً لقب پدر شعر آیینی برازنده مقام والای استاد مجاهدی عزیز است چراکه با تمام وجود خود و زندگی خود را وقف اهل بیت (ع) و نشر معارف ارزشمند آن ذوات مقدس کرده است و بیش از نیم قرن است که در نهایت اخلاص و تواضع، دغدغه جدی برای ارتقای سطح شعر آیینی کشور و شاعران آیینیسرای روزگارمان را داشته و خدمات برجسته و تلاشهای زیادی را انجام داده است.
وی با بیان اینکه مجاهدی با تمام وجود برای شاعران آیینی پدری میکند و غیرت مذهبی آنان را به جوش میآورد تا در مکتب نورانی شعر اهل بیت (ع) به حماسهسرایی بپردازند، گفت: مجاهدی، مرد واقعی میدان شعر آیینی است هم در قول و هم در فعل، چراکه میخواهد همیشه شعر آیینی در قله باشد و از هرگونه آسیبی نیز شعر آیینی و هم هیئتهای منتسب به ایشان در امان بمانند و در این راه شجاعانه و بدون واهمه با تمامی انحرافات و شبهات و تحریفها مبارزه میکند. استاد مجاهدی پروانهوار، بال و پر خود را در مکتب اهل بیت (ع) میسوزاند تا مدافع حرم آلالله باشد چراکه آنچنان شیفته و ارادتمند آستان مقدس حضرات معصومین (ع) است و در این مسیر روز و شب برایش معنایی ندارد و برای اعتلای پرچم پرافتخار شعر اهل بیت (ع) همواره مجاهدت میکند.
علیرضا قزوه از شاعران کشورمان نیز در این مراسم اظهار داشت: استاد مجاهدی از بهترین روایتگران و سرایندگان شعر آیینی است که در شعرش روایت و حکایت به شیوه صحیح آمده و از عرفان ناب اسلامی نیز به درستی بهره برده است. در کنار آن هوش ذاتی و عاطفه رقیق و کلام پخته و منسجم شعر این استاد را بسیار برجسته کرده است. خوشحالم که امشب این چهره ارزشمند شعر آیینی در بین ماست.
محمدرضا سنگری از پژوهشگران آیینی کشور نیز به این مناسبت یادداشتی نوشت که در بخشی از متن آن آمده است: «سلوک شعری استاد مجاهدی عزیز از دو کوثر زلال و زایا سرچشمه میگیرد؛ نخست ذوق و طبع پویا و جوشان و دوم تأیید مستمر روحالقدسی. در سرودههای نغز و سازمند و استوار دکتر مجاهدی، یکدستگی و یکپارچگی، انتظام و انسجام، شبکه تصاویر و مضامین و قدرت شگفتآفرینندگی، جلوهگر است.
دشوارترین ردیفها و قافیهها، هنرمندانه، استادانه و ماهرانه به کار گرفته میشوند و به زیبایی و رسایی با تمام عناصر و سازههای شعر، پیوند مییابند. وقتی سرودههایی، چون «روی نیزهها»، «رجعت سرخ»، «اقیانوس در شط» و «از قتلگاه» را میخوانید، وحدت و همخوانی ردیف و قافیه در مجموعه سرودهها، مضامین و مفاهیم، شعری یکپارچه و یگانه را دلپذیرترین موسیقی فراچشم و گوش قرار میدهد.»
سیدمهدی طباطبایی، شاعر، منتقد ادبی و استاد دانشگاه نیز به این مناسبت اظهار داشت: سخن از استاد محمدعلی مجاهدی است؛ انسانی به تمام معنا که دغدغهای جز دین و آیین ندارد و سالها کوشیده است از هنر برای تبیین مقولههای اعتقادی و باورهای مذهبی بهره گیرد و از این طریق، ادبیات را به آیین پیوند زند. خود گفته است که برای سرودن شعر آیینی، افزون بر طهارت باطنی، باید با وضو بود و پیوند این دو مقوله را در وجود استاد میتوان مشاهده کرد. باید پذیرفت برای گامبرداشتن در عرصه شعر آیینی، عنایتی سَری لازم است و خوشا به حال استاد مجاهدی که این عنایت، هماره شامل حالشان بوده است.
