بودجه سال ۱۴۰۱ پس از ارائه از سوی دولت همچنان در مجلس شورای اسلامی در حال بررسی است. از جمله بودجههای پرچالش در این لایحه، اعتبارات آموزشوپرورش است. افزایش تأکیدات بر آموزشوپرورش برای پیشرفت و توسعه در مباحث نظری سالهای اخیر از سویی و از سوی دیگر تصویب طرحها و لوایحی همچون رتبهبندی معلمان موجب شده است تا حساسیت نسبت به بودجه این دستگاه بیش از پیش افزایش یابد.
نگرانکنندهترین مسئله پیرامون آموزشوپرورش در لایحه بودجه ۱۴۰۱ تقریباً میزان و چگونگی افزایش واقعی اعتبارات آن است. هرچند که با حساب و کتاب عددی بودجه آموزشوپرورش ۴۸.۱۳ درصد افزایش داشته است، اما دقت بیشتر نگرانی را دامن میزند.
اگر به سراغ جداول لایحه بودجه ۱۴۰۱ برویم با یک جمع و تفریق میتوان دریافت که بودجه آموزشوپرورش (با احتساب اعتبارات ردیفهای متفرقه) حدود ۱۷۵ هزار میلیارد تومان است که این عدد نسبت به قانون بودجه سال ۱۴۰۰ حدود ۴۸.۱۳ درصد به میزان ۵۶.۹ هزار میلیارد تومان افزایش داشته و به تبع این رشد، سهم اعتبارات آموزشوپرورش از مصارف بودجه عمومی دولت که در سال آتی ۱۵۰۵ هزار میلیارد تومان است با حدود ۳ درصد افزایش نسبت به سال ۱۴۰۰ به ۱۱.۶۵ درصد ارتقا یافته است.
هرچند که این افزایش در نگاه اول بسیار امیدوارکننده به نظر میرسد با نگاهی به مصادیق افزایش، معلوم میشود که چندان نباید از این افزایش دلشاد بود چرا که عمده آن متعلق به دو ردیف «اجرای طرح رتبه بندی معلمان» با اعتبار ۲۵ هزار میلیارد تومان و «پاداش پایان خدمت بازنشستگان» به مبلغ ۱۶ هزار میلیارد تومان است!
در واقع بایستی بگوییم که کل بودجه آموزشوپرورش در سال آینده، ۱۵.۹هزار میلیارد تومان افزایش داشته و ۷۲ درصد از آنچه برای این قلب تپنده توسعه و پیشرفت کشور، در لایحه بودجه پیشبینی شده، مربوط به حقوق، دستمزد و پاداش بازنشستگان است!
به عبارت دیگر هر آنچه اعتبار داریم به جای آنکه در جهت توسعه آموزشوپرورش و افزایش کیفیت آموزشی سرمایهگذاری شود، نقداً به عنوان حقوق و پاداش پرداخت خواهیم کرد و تمام! با این حساب میتوان گفت که در سال آتی آن هم با دلار ۲۳هزارتومانی که مبنای بودجه است و افزایش سرسامآور هزینههای جاری و مخارج بازگشایی مدارس، نباید انتظاری برای افزایش کیفیت و توسعه نظام آموزشی داشته باشیم.
به خصوص آنکه اگر کمی حساب و کتاب کنیم، معلوم میشود که بهدلیل مشکلات مالی و از سر اجبار برای تأمین هزینهها، برخی از ردیف بودجههای کیفیت بخشی با افت چشمگیری مواجه بوده و برای مثال بودجه «برنامه پرورشی، امور تربیتی، توانمندسازی و غنیسازی اوقات فراغت و پیشگیری از آسیبهای اجتماعی دانشآموزان» از یک هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۰ به ۳۶۴ میلیارد تومان، یعنی ۶۴ درصد کاهش رسیده یا بودجه توانبخشی کودکان استثنایی به کلی حذف شده است!
این را بگذاریم در کنار منابع درآمدیای که در خصوص آنها با خوشبینی بیش برآوردی شکل گرفته و یحتمل محقق نخواهند شد! معنای این نوع بودجهریزی یعنی ما سرمایهگذاری برای آینده را فدای امروز کردهایم و بایستی دقت داشته باشیم که عقب ماندن یک ساله از توسعه شاید نیاز به سالها تلاش برای جبران خواهد داشت.
پیشنهاد آن است حال که با کمبود منابع مواجه هستیم بهجای آنکه از کیفیت بزنیم، کمیت را کاهش دهیم تا منابع محدود را بر روی نقاط اصلی و اولویتدار متمرکزسازیم. لزومی ندارد در سالی که با کمبود منابع مواجه هستیم بخواهیم تمام فعالیتهای سابق را به شکلی ظاهری ادامه دهیم.
جناب نویسنده معلم باید داندان در دهان عینک در چشم هزینه خانواده را داشته باشد تا بتواند فرزند شما را که نگران کیفیت هستی با بهترین وجه اموزش دهد . نکته ساده ایی است نیروی انسانی با کیفیت اول غذا میخواهد ... 
