سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: چند روز پیش رویترز به عنوان یکی از رسانههای مشهور و شناخته شده غربی در فضای بینالمللی رسانهای، نتیجه یک مطالعه پژوهشی را منتشر کرد که عمق نگاه فاشیستی ساختارها و سیستمهای کشورهای غربی به دیگر اقوام و ملل را نه فقط در عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بلکه حتی در حوزههای فرهنگی و هنری هم عیان میکند. این آمار در نتیجه یک مطالعه آکادمیک با بررسی حدود هزار و ۳۰۰ فیلم سینمایی محبوب به دست آمده است که رویترز از آن به عنوان «اپیدمی نامرئی بودن» بازیگران آسیایی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹ تعبیر میکند.
بر اساس این پژوهش حدود ۱/ ۷ درصد از جمعیت ایالات متحده را آسیاییها تشکیل میدهند، اما در فیلمهای بررسی شده مشخص شد سهم این بازیگران در نقشهای اصلی و نقش مکمل فقط ۴/ ۳ درصد بوده است. از بین ۵۱ هزار و ۱۵۹ شخصیتی که در این فیلمها حضور داشتهاند ۹/ ۵ درصد آنها آسیایی بودهاند. این مطالعات همچنین نشان میدهد در ۳۹درصد از این فیلمها حتی یک شخصیت آسیایی یا از جزیره پاسیفیک هم وجود ندارد. در این بررسیها مشخص شد در شش فیلم شخصیتهای زن از جوامع آسیایی و جزایر پاسیفیک در نقشهای اصلی ظاهر شدهاند.
در فعالیتهای پشت دوربین نیز این آمار باز هم نگرانکننده است. از بین هزار و ۴۴۷ فیلمسازی که در ساخت ۱۰۰ فیلم برتر در ۱۳سال گذشته نقش داشتهاند، تنها ۵/ ۳ درصد آنها از جوامع API (آسیایی یا ساکنان جزایر پاسیفیک) بودهاند که از جمله آنها میتوان به بونگ جون هو، تایکا وایتیتی و ام. نایت شایامالان اشاره کرد. در همین رابطه چندی پیش «بونگ جون هو» از کارگردانهای دیگر درخواست کرده بود در جهت تقابل با خشونت و تنفر از آسیاییها تلاش کنند و از فیلمسازی در این زمینه بهره بگیرند.
بونگ جون هو فیلمساز برنده بخش غیرانگلیسی زبان جایزه اسکار که در جریان برگزاری یک کلاس آموزشی (ورک شاپ) مجازی در دانشگاه چپمن در مورد نفرتهای ضدآسیایی در ایالات متحده صحبت میکرد از همکاران کارگردانش در هالیوود و سراسر جهان در خواست کرد از بصیرتشان استفاده کنند تا این مشکل را که زیر سطح جامعه در حال جوشش است و بعدها منفجر خواهد شد، به تصویر بکشند.
این کارگردان با اشاره به اینکه من فاصله زیادی با شما دارم و باید همه چیز را از زاویه دید یک خارجی در اخبار ببینم، میافزاید: به عنوان کسی که عضوی از بشریت است و به عنوان یک انسان، دیدن جنایت از روی نفرت علیه آسیایی - امریکاییها و جنبش «زندگی سیاهپوستان مهم است» بسیار ترسناک است. به این فکر میکنم که صنعت فیلم در این زمان چه کاری میتواند بکند. ساخت یک فیلم زمان و هزینه زیادی را خواهد داشت و نمیتواند خیلی زود به مشکلاتی که در جامعه در حال رخ دادن است، پاسخ دهد، اما فکر میکنم که خالقان آثار و فیلمسازها میتوانند در مقابله با این مشکلات شجاع باشند و از مواجهه با آنها نترسند.
نتیجه این پژوهش در ادامه رسواییهای اخلاقی است که گریبانگیر عرصهها و ساختارهای مختلف فرهنگی و هنری غرب شده است؛ اتفاقی که طی سالیان اخیر با راه افتادن کمپینهایی نظیر جنبش اعتراضی مشهور به «میتو» (من هم) از سوی زنان بازیگر سینمای هالیوود که مورد تجاوز و آزار جنسی قرار گرفتهاند، باعث رسوایی بیش از پیش غربیها و نیز نشاندهنده نفوذ و تسری نگاه فاشیستی و نژادپرستانه در همه عرصهها و عوالم مختلف از حوزههای سیاسی و اقتصادی گرفته تا فرهنگی و هنری است.
