کبری آسوپار
ثمرهای که از درخت انقلاب خمینی کبیر رویید و از مرزهای ایران اسلامی، اول به سایر کشورهای اسلامی و بعدتر به همه دنیا صادر شد و حالا این اتفاق قشنگ هر ساله در قلب دو کشور حامی رژیم صهیونیستی یعنی انگلیس و آمریکا هم برگزار میشود. با این تفاوت که کشورهای غیر مسلمان، در آخرین یکشنبه ماه رمضان، مراسم روزقدس را برگزار میکنند.
قدس، گرچه سرزمینی است غصب شده و مردمش، آواره شده و حقوق اولیهشان بر باد رفته و دفاع از مظلوم، وظیفه هر مسلمانی است و حتی وظیفه هر انسان آزادهای، اما اهمیت قدس در جغرافیای مسلمانی ما حتی از این هم فراتر است؛ قدس قبله نخستین مسلمانان و حرم دوم آنان، حال سالهاست در غصب کافران مانده است. همین دو دلیل کافی است که جمعه صبح تا ساعت 10 خودت را به یکی از مسیرهای راهپیمایی روز قدس برسانی.
یک راهپیمایی قشنگ
هر ساله یک راهپیمایی روز قدس و هر ساله یک راهپیمایی 22 بهمن، در این سرزمین دوست داشتنی برگزار شده است، اگر قرار باشد فقط همین دو مناسبت را در نظر بگیریم، میشود 60 راهپیمایی از پیروزی انقلابمان تاکنون، اما کمتر پیش آمده که حواسمان پی جلوههای بصری راهپیماییمان هم باشد. قصه خیلی ساده است؛ بعد از این همه سال هنوز شکل راهپیماییهایمان قشنگ نیست. مشکل از همان آغاز کار شروع میشود: ساعت آغاز راهپیمایی 10 صبح است، اما به رسم کاملاً بومی ما ایرانی، هر کس هر موقع دلش خواست میآید! نتیجه ناگزیر چنین عملکردی، بینظمیهای آشکاری است که وقتی با زبان روزه و گرمی روزهای آخر تابستان جمع شود تنها توصیفش «کلافه کننده» است! در چنین فضای بینظمی که مثلاً دیده میشود در مسیرهای راهپیمایی، دستههای مختلف با فاصله بسیار از هم، به سوی مرکز تجمع میروند و تازه قصه جایی قشنگتر میشود که هر کسی در هر جایی که احساس کرد لازم است هر شعاری را که دلش بخواهد میدهد! جدای از این بینظمی در حرکت و در شعار دادن، نکته دیگری هم که گاه نتیجه عکس میدهد و از جلوههای بصری این حضور میلیونی میکاهد، حجم پارچه نوشتهها و عکسها و پلاکاردهای دست مردم است که گاه آنقدر زیاد میشود که اصلش خود جمعیت پیدا نیستند. انگار که حجمی از کاغذ نوشتهها پارچه نوشتهها و پوسترها، بر روی زمین راه میروند.
در راهپیمایی صرف حضور داشتن شما- البته در کنار سایر راهپیمایان محترم- مهم است و در این دورانی که شعار احترام به رأی اکثریت، حرف اول هر سخنران سیاسی است، تعداد افراد حاضر در یک راهپیمایی حرف اول را میزند، بنابراین خیلی پی پوستر و پارچهنوشته و پلاکارد نروید؛ ثانیا، با دسته مردم همراه شوید و فراوا راهپیمایی نکنید!
برای فرار از آفتاب داغ روزهای آخر شهریور هم، کلاه آفتابگیرتان را با خود ببرید، عینک آفتابی هم توصیه میشود تا بعدتر، بد و بیراه نثار آفتاب بیزبان نکنید!
برای آمدن به راهپیمایی، از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنید. خصوصاً تهرانیهای عزیز، با دود و ترافیک مثال زدنی شهرشان، بهتر است به این نکته توجه کنند که BRT و مترو برای استفاده این عزیزان ساخته شده است ولاغیر!
کودکان را هم ببرید
کودکان و نوجوانان خود را با خود همراه کنید؛ به بهانه گرمی هوا و شیطنتهای همیشگیشان، آنها را از حضور در یک حرکت اجتماعی عظیم که اعتماد به نفس فردی و اجتماعیشان را تقویت میکند، محروم نسازید. بگذارید او، اهمیت حضورش را حس کرده و با حضور در یک جمع یکپارچه و به هم پیوسته، احساس قدرت کند. برای کودکتان با زبن خودش، علت این راهپیمایی را شرح دهید تا هم از کودکی، ظلم ستیزی و دفاع از مظلوم را بیاموزد و هم حضور این جمعیت به نظرش هجو نیاید. در چنین اوضاع و احوالی و از همان کودکی، قدرت حضورش را برای ایستادگی در برابر ظلم دست کم نگرفته، اتحاد و همبستگی را میآموزد و با ارزشهای دینی و ملی مردم سرزمینش همراه میشود. آب و خوراکیهای مورد نیاز را به اقتضای سن کودکتان همراه داشته باشید که هر وقت نق زدنهای تشنگی و گرسنگیاش آغاز شد، برای دعوتش به سکوت، بتوانید دلیل قانع کنندهای برایش بیاورید. البته هوای عطش لبهای روزهداران را هم داشته باشید و کودک دلبندتان را در گوشهای که کمتر در زاویه دید روزهداران است، سیراب کنید. از حضور در راهپیمایی برایش خاطرهای شیرین خلق کنید.
نگذارید مصادرهتان کنند
جمعه، روز قدس است. همه افتخار ما ایرانیها، زیر سایه پر افتخار اماممان، همراهی دلمان با مردم مظلوم بوده است. از 365 روز سال، یک روز را به نام قدس زدهایم؛ قبله اول مسلمین که مهر اشغالگری پیشانیاش را آلوده، خیلیها دلشان میخواهد روز قدسمان را برای قدرت طلبیهایشان مصادره کنند. شعار پیروی از خط امامشان، گوش فلک را کر کرده است، اما این میراث ماندگار و جهانی امام (ره) را در خدمت منافع خودشان میپسندند. جمعه شاید این اقلیت هم بیایند و بخواهند حضور میلیونی اکثریت را به رنگ خودشان بزنند؛ حواسمان جمع باشد که این وقت به آن ذکاوت ایرانیمان خیلی نیاز است؛ هم نگذاریم بودنمان را به نام خودشان مصادره کنند، هم از هرگونه درگیری، حتی از نوع لفظیاش بپرهیزیم. جمعه، آرام اما پرخروش، فریاد میشویم که آرمانهای امام (ره) را در سال 88 به گوش دنیا میرساند.
