توافق ايران و 1+5 براي مذاكرات اكتبر

دبير شوراي عالي امنيت ملي كشورمان و رئيس سياست خارجي اتحاديه اروپا در يك گفت‌وگوي تلفني نهم مهر ماه (اول سپتامبر) را به عنوان زمان شروع مذاكرات گفت‌وگوهاي ايران با 1+5 تعيين كردند. به گزارش جوان، سعيد جليلي در گفت‌وگو با خاوير سولانا با اشاره به ارائه بسته پيشنهادي ايران به نمايندگان 1+5، اين بسته را بستر مناسبي براي مذاكراتي به منظور ايجاد صلح، عدالت و پيشرفت اعلام كرد.جليلي با يادآوري گفت‌وگوهاي سال قبل در ژنو سوئيس به تحولات جديد در عرصه بين‌المللي اشاره كرد و گفت: جمهوري اسلامي ايران آماده است در گفت‌وگوهاي اكتبر با جديت و انگيزه‌اي مضاعف كه حاصل مشاركت بي‌نظير 85 درصدي ملت ايران در انتخابات اخير است،‌جهت همكاري‌ها و تعامل بيشتر تلاش كند. اما سولانا با اشاره به مطالعه دقيق جزئيات بسته پيشنهادي جمهوري اسلامي ايران به شش كشور گفت:‌بررسي دقيق‌تر ابعاد و زواياي اين بسته نيازمند گفت‌وگوي دو طرف است. سولانا با خاطر نشان ساختن تحولات رخ داده در منطقه و جهان، ابراز اميدواري كرد گفت‌وگوهاي اكتبر كه براي بررسي بسته پيشنهادي كشورمان برگزار خواهد شد، سودمند باشد. پس از واكنش عجولانه آمريكايي‌ها به بسته پيشنهادي و رد آن توسط سخنگوي وزارت خارجه آمريكا و سپس چرخش ناگهاني و پذيرش آغاز مذاكرات بر مبناي بسته ايران برخي از كارشناسان نسبت به ولع سؤال برانگيز غرب براي آغاز چنين مذاكراتي هشدار دادند. به باور اين كارشناسان اگر چه اين مذاكرات مي‌تواند بر مبناي تحليل غربي‌ها و به ويژه آمريكايي‌ها از اين واقعيت باشد كه در مقابل ايران تنها گزينه ديپلماسي جوابگو است اما نمي‌توان اميدوار بود كه غرب لزوماً با حسن نيت وارد چنين مذاكراتي شود و عجله پرسش برانگيز غربي‌‌ها تشديد كننده اين شك است كه غربي‌ها از مذاكره به ابزاري براي به انحراف‌كشاندن موضوعات مطرح بر بسته پيشنهادي در نظر دارند. اين بدبيني از آنجايي قوت مي‌گيرد كه غرب و به ويژه آمريكا در ماه‌هاي گذشته تحت فشار لابي صهيونيسم به تعيين ضرب الاجلي هر چند نه چندان سفت و سخت براي پاسخگويي ايران به 1+5 پرداختند. صهيونيست‌ها در ماه‌هاي گذشته بسيار اصرار داشته‌اند كه بايد مذاكرات با ايران هر چه سريع‌تر آغاز شود، چرا كه به زعم آنها مذاكرات با ايران به نتيجه نخواهد رسيد و تهران حاضر نخواهد شد به هيچ وجه فناوري صلح آميز هسته‌اي را با چيزي عوض كند و دست از آن بكشد. از همين رو بدبيني به غرب اكنون شكل نويني يافته است كه مي‌توان آن را ترفند غرب براي آغاز عجولانه مذاكراتي دانست كه قرار است از سوي آنها به سمت بن بست سوق داده شود تا زمينه براي اقدامات سخت‌تر عليه ايران مهيا شود. اين بدبيني شكل ديگري هم دارد؛ گفت وگو با ايراني كه به زعم آنها به سبب مشكلات داخلي در شرايط ضعيف شده به سر مي‌برد و احتمالاً مي‌توان امتيازاتي را كه پيش از اين گرفتن آن از ايران قابل تصور نبود، امروز گرفت. اگر چه در سوي ديگر نظر خوشبينانه نسبت به اين مذاكرات بر ناچار بودن آمريكايي‌ها براي ورود به مذاكراتي كه مي‌تواند حلال مشكلات گسترده آنها از افغانستان تا لبنان باشد، تأكيد مي‌كند و همچنين دستور كار ايراني اين مذاكرات را دليلي مي‌داند كه اولاً قرار نخواهد بود از اين مذاكرات صرفاً مطامع آمريكايي‌ها خارج شود و همچنين هر گونه به بن بست كشيده شدن مذاكرات نشانگر كارشكني آشكار غرب و آمريكا خواهد بود، در نتيجه غرب و آمريكا در مسير چنين مذاكراتي مجبورند به شكلي واقع‌گرايانه براساس اصول ناشي از احترام متقابل و با نگاه به دورنماي رفتاري كه قاعده برد – برد مبناي آن است وارد اين مذاكرات شود. طبيعتاً چنين مذاكراتي نبايد جاي طرح مباحث تكراري سابق و اتهامات غرب عليه ايران باشد و غرب بايد تلاش كند از مذاكره با ايران به عنوان گزينه‌اي كه مي‌تواند به باز تعريف روابط غير عقلاني حاكم بر جهان بينجامد نهايت استفاده را ببرد.