این روزها اگرچه بیشتر اغذیهفروشیها و رستورانها به دلیل حلول ماه مبارک رمضان فقط در زمان افطار باز هستند اما اگر شما هم میهمان یکی از این رستورانهای ویژه باشید که بر سر سفره آن انواع و اقسام غذاها سرو میشود که برخی از این سفرهها را حتی نمیتوان در طول ماههای دیگر سال تماشا کرد تعجب نخواهید کرد. آیا از قیمتهای عرضه و پذیرایی این سفرههای افطاریها خبر دارید؟
تالار پذیرایی در غرب تهران
افطار و شام شامل نان قندی، شیر، عسل، شلهزرد، سوپ ویژه، سالاد فصل، نوشابه، دسر، چای، زولبیا و بامیه به همراه غذای گرم، برگ، جوجهکباب و چلوگوشت هر نفر 30 هزار تومان به همراه 10 تا 15 درصد حق سرویس، افطار از 2 هزار تومان تا 9 هزار تومان و غذاهای گرم هم از 5 هزار تومان تا 22 هزار تومان در برخی رستوران و تالارها عرضه میشود.
به واقع نشستن بر سر سفرههای این چنینی هر چند مختص این ماه نیست اما در این ماه چیدن چنین سفرههایی که رنگهای آن قوس رنگینکمان را نیز دور میزند جای تأمل دارد.
افرادی که بر سر چنین سفرههای رنگوارنگی مینشینند چقدر میتوانند از این سفرهها بخورند؟ سفرهنشینان افطاریهای مجلل، فقط از چند نوع غذا آن هم به اندازه ناخنک زدن غذا میل میکنند. با اینکه میزبان و میهمان با نگاههای چشم و هم چشمی سفرههای خود را هر روز با انوع غذاها، رنگین میکنند تا سر زبان باشند، عدهای در همین گوشه و کنار ماندهاند که بر سر سفرههای خانواده خود چه چیزی را قرار دهند تا شرمنده اهل و عیال نشوند. یک روز تلاش میکنند تا سفره افطار آنها هم یک وعده غذای گرم را تجربه کند.اگر فقط یک روز بیکار بمانند و یا دچار بیماری شوند سفرههای آنها خالی میماند، هرچند در این ماه بر سادهخوری و عبادت تأکید فراوان شده است با این حال عدهای بدون هرگونه ملاحظه قصد آن دارند که خود را به رخ دیگران بکشند که ناشی از غرق شدن در تجملات و تجملگرایی است هر روز نیز بر تعداد این افراد به اشکال مختلف اضافه میشود و در این میان برخی از سازمانها و مراکز دولتی و خصوصی نیز به قصد خیر با دادن افطار، ناخواسته گام در این مسیر نهاده و میهمانان خود را بر سر سفرههای رنگین افطار دعوت میکنند و غافل از پیامدهای منفی آن، سبب رواج این پدیده و رفتار میشوند.
پیآمدهای تجملگرایی
رواج و شیوع هر پدیده اجتماعی آثار و نتایجی را به دنبال دارد که پیامد آن میتواند بر نسل حاضر و آینده جامعه نیز تأثیر بگذارد که تجملگرایی در این بخش زیانهای بسیاری دارد که گاه این آثار منفی از دید افراد پنهان میماند که در مدت زمان کوتاه به صورت مستقیم یا غیر مستقیم به اشکال مختلف نمود پیدا میکند.
افزایش مصرفزدگی و اسراف
تجملگرایی به هر شکل آن میتواند هم فرد و هم جامعه را به سمت اسراف و مصرفزدگی سوق دهد به گونهای که به جای درست مصرف کردن سبب ترویج شیوههای مختلف مصرف میشود و منابع و اموال را به هدر میدهد.اسرافکاری، مصرف بیش از اندازه، پرداختن به تجملات و غیره سبب خواهد شد تا این رفتار به صورت یک عادت درآید که اصلاح آن به گذر زمان بیشتری نیاز دارد.
گسترش فقر
بیتوجهی به میانهروی در دخل و خرج زندگی و پرداختن به تجملات، زمینههای پیدایش و گسترش فقر را فراهم میسازد. اشرافیگری سبب زیادهروی در مصرف میشود که گاه خود فرد و گاه سبب فشار بر سایر اقشار جامعه میشود که به نوعی فقر را گسترش میدهد.
از بین رفتن آرامش
حرکت در جهت اشرافیگرایی و تجملات به صورت کلی آرامش و رفاه حقیقی فرد را به هم میزند به گونهای که فرد تجملگرا همیشه در پی مد و امکانات و وسایلی است که از تازگی برخوردار است. بنابراین ناخواسته در تنش و اضطراب روحی قرار میگیرد و هر لحظه بیشتر در ناراحتی های روحی غرق میشود.
برتریجویی با چیدن سفرههای رنگین
دکتر محمدصادق کوشکی، کارشناس مسائل اجتماعی و استاد دانشگاه در این باره به خبرنگار «جوان» گفت: در طول سالهای پس از جنگ تحمیلی تا امروز، خرده فرهنگ اشرافیت وارد ساختار جامعه ایرانی شده و امروزه میرود تا به عنوان یک متن، فرهنگ اصیل اسلامی را تهدید کند. فرهنگ اشرافیت به عنوان شاخصه برتریهای مالی مطرح شده و آن را به عنوان یک امتیاز و عامل برتریجویی به چشم سایر انسانها میکشاند.در این فرهنگ هر ابزاری که بتوان به وسیله آن برتری مالی را بر دیگران اثبات کرد به عنوان یک ابزار به کار گرفته میشود. خودرو گرانقیمت، برگزاری مجالس عروسی و استفاده از تزئینات و تجملات، استفاده از گوشیهای جواهرنشان، شماره تلفنهای رند، برگزاری مجالس مذهبی با هزینههای بسیار بالا همه نشان از تجملگرایی دارد.وی همچنین افزود: متأسفانه این فرهنگ در میان اقشار مختلف جامعه و برخی دستگاههای دولتی و عمومی ریشه دوانیده است به گونهای که برخی از دستگاهها به این فرهنگ آلوده شدهاند و با بهانههای مختلف سعی در برتریجویی دارند. برپایی مراسم موسوم به افطار که از سوی برخی دستگاهها برگزار میشود نه تنها برخلاف ضوابط و قوانین است بلکه یک حرکت ضدفرهنگی و اسلامی نیز به حساب میآید که این سنت ناپسند به صورت یک رفتار نهادینه در میان دستگاهها درآمده است.در حالی که در فرهنگ دینی اطعام نیازمندان از اموال حلال شخصی به عنوان یک فضیلت به حساب میآید در حالی که عدهای در دادن افطاری زیادروی کرده و دست به بیتالمال دراز میکنند و افرادی را سر سفره دعوت میکنند که نیازمند نیستند.اینگونه رفتارها نشان از تفکر اشرافی و درک ناصحیح از مفهوم بیتالمال دارد که تضییع آشکار بیتالمال است.
