سفر به تیانجین (چین) برایمان خوشیمن بود. تا پایمان به آنجا رسید آنفلوآنزا که نگرفتیم هیچ، کلی هم اعتبار برای بسکتبال و ورزش کشورمان جمع کردیم. در مقدماتی که اصلاً کسی جلودارمان نبود. به مرحله بعد هم که رسیدیم فیلیپین، ژاپن و کره هم حرفی برای گفتن نداشتند، به خصوص کرهایها که ثابت کردیم اگر در فوتبال نمیتوانیم ببریمشان لااقل در بسکتبال یک سر و گردن از آنها بالاتریم.
عربها هم که مثل همیشه جز تقلب و جاروجنجال کاری از دستشان برنمیآمد. در طول مسابقات بیستوپنجمین دوره بسکتبال مردان آسیا دو بار به عربها خوردیم (قطر، اردن) که هر دو دفعه ما برنده شدیم تا بفهمند با بازیکن آمریکایی هم پیشرفتی نکردهاند- به ویژه اردنیها که پیش از مسابقات در تورنمنت ویلیام جونزنیر دعوا مرافعه به راه انداخته بودند. با این حال آسمانخراشها اهل کوتاه آمدن نبودند، مانده بود چین که به یائومینگش مینازید اما یائو مصدوم شده و حالا حالاها نمیتواند به میدان برود. چینیها که فکر میکردند قهرمانی دوره قبل ما در نبود آنها رخ داده آمدندتا در ورزشگاه مملو از تماشاگر وطنی جام را در کشورشان نگه دارند اما سوت آغاز بازی که زده شد با خود آرزو میکردند که ای کاش امسال هم بهانهای میآوردیم و در جام ملتها شرکت نمیکردیم. باخت 70 بر 52 چیزی نبود که بتوان به راحتی آن را محو کرد. اینگونه بود که دیوار چین فرو ریخت و جام قهرمانی به دست مردان بلندقامت ایران افتاد. فرصت را غنیمت شمردیم و محمود مشحون، رئیس فدراسیون بسکتبال را با وجود مشغلههای فراوانش و خبرنگاران فراوانی که برای مصاحبه با او سر و دست میشکنند پیدا کردیم و برای لحظاتی با این مدیر موفق گفتوگو کردیم.
ضمن تبریک کسب قهرمانی آسیا، برای ما بگویید این قهرمانی چگونه به دست آمد؟
اول از همه بگویم که این تیم با آمادگی کامل راهی مسابقات شد و این آمادگی را مدیون برگزاری تمرینات و اردوهای منظم و بازیهای تدارکاتی مناسب و البته به موقع هستیم. تیمی را به جام ملتهای آسیا فرستادیم که بتواند اقتدارش را به قارهکهن ثابت کند. همه چیز خوب پیش رفت، همانطور که میخواستیم و انتظارش را داشتیم. بازیها هم که آغاز شد یکییکی حریفان را کنار زدیم. بچهها روزبهروز بهتر شدند و اگر اشتباهی هم داشتند از آن درس میگرفتند و در مسابقه بعدی درصدد جبران آن برمیآمدند. رسیدن به فینال هم از اول هدف ما بود. اینکه قهرمانیمان را تکرار و از عنوان دوره قبل خود دفاع کنیم یک طرف قضیه بود و اینکه جهانی شویم بحثی دیگر. سرانجام قهرمانی هم حاصل آمد و به آنچه میخواستیم رسیدیم. باید بگویم این قهرمانی حاصل همدلی همه و با صرف کردن فعل ما میخواهیم و ما میتوانیم به دست آمد.همه قدرتها را زیر پا گذاشتیم و به این موفقیت ارزنده دست یافتیم.
چین به یائومینگش مینازید. اما در بدترین زمان مصدوم شد. اگرچه بسکتبالیها قبلاً هم گفته بودند با یائو نیز چین را میبریم.
شما فرض کنید که یائومینگ آسیب نمیدید فکر میکنید آن وقت ما زورمان به چینیها نمیرسیم. نخیر اینطور نیست. اگر اینجوری بود ما الان قهرمان بلامنازع آسیا نبودیم و یا حداقل با این اختلاف پیروز نمیشدیم. آنها از این ناراحت هستند که از هر نظر خوار و ذلیل شدهاند وگرنه بچهها از تمام قدرتشان هم استفاده نکردند. در کل بسکتبال چین را زیر سؤال بردیم.
مسلماً این قهرمانی پاداشهای زیادی را میطلبد هرچند که در این زمینه خبری منتشر نشده است. حالا واقعاً خبری از تقدیر و تشکر و احتمالاً پاداش نیست؟
راستش را بخواهید باشگاه مهرام به ما قول 30 هزار دلار پاداش داده، از طرفی آقای سلیمانی، عضو هیأتمدیره نیز قول پاداش نقدی به بچهها داده است. از طرف تربیت بدنی و شخص آقای علیآبادی هم گویا قرار است مراسمی در خور توجه برگزار و در آنجا از بچهها تقدیر و تشکر شود.
تکرار قهرمانی و مهمتر از آن راهیابی به مسابقات جهانی برای اولین بار قطعاً انتظارها را بالا میبرد و این در حالی است که پیش از این با کسب جواز المپیک ثابت کردهایم که میتوانیم آرزوهای بزرگ را محقق کنیم. برای آن مسابقات برنامهریزی خاصی کردهاید؟
به این نکته توجه داشته باشید که مسابقات جهانی ترکیه سال آینده برگزار میشود و علاوه بر اینکه فرصت کافی برای تصمیمگیری و برنامهریزی داریم، به عقیده من خیلی زود است که برای سال آینده پیشبینی کنیم. با این حال منکر زحمات هیچکس نمیشوم، چرا که تا به امروز ما هیچ موقع بدون برنامه پیش نرفتهایم و از قبل همه چیز را مد نظر قرار دادهایم. برای سال آینده هم بیکار ننشستیم و مثل گذشته تلاش میکنیم تا در استانبول هم افتخاری دیگر کسب کنیم.
نمیدانم از نحوه پخش مستقیم مسابقات تیم ملی تا چه اندازه اطلاع دارید. اما ما که در ایران تنها دو بازی را توانستیم زنده ببینیم. اما تا دلتان بخواهد تلویزیونهای عربی مسابقات را پوشش دادند و بازیها را پخش مستقیم کردند.
بله، چین که بودیم من هم شنیدم. خب بسکتبال بازی لحظههاست و پخش مستقیم میتواند تأثیر بسزایی در همهگیرشدن این ورزش داشته باشد، به علاوه که بسکتبال ورزشی دانشجویی است و باید بیشتر از اینها به آن اهمیت داد. با این حال تلاشهای ما به جایی نرسید و خودشان تصمیم گرفتند فقط دو بازی را پخش مستقیم کنند.
این اتفاق در شرایطی میافتد که علاوه بر فوتبال داخلی تمامی لیگهای معتبر اروپایی نیز تحت پوشش قرار میگیرند. شما هم با این نظر موافقید که بسکتبال زیر سایه فوتبال است؟
ای کاش اینگونه بود و فقط زیر سایه فوتبالیها بودیم. متأسفانه بسکتبال را فدای فوتبال میکنند. اگر فقط یک صدم از توجهاتی که به آنها میشود و پولهایی که به پای آنها ریخته میشود در بسکتبال هزینه شود خیلی بهتر از اینها میشدیم.
از نظر شما بهترین بازیکن تیم چه کسی است؟
توجه داشته باشیم تیمی که قهرمان شده قطعاً ملیپوشان همه یکدست بودهاند. برای من هم فرقی بین بازیکنان وجود ندارد و از نظر من همه خوب بودند، همه قهرمانانه جنگیدند تا پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را به اهتزاز درآورند. اجازه دهید مردم بهترین را انتخاب کنند.
حضور حامد حدادی که در NBA بازی میکند تأثیری در نتیجهگیری و روحیه تیمی داشت؟
در اینکه حامد در لیگ حرفهای آمریکا شاغل است شکی نیست اما حضور تکتک ملیپوشان به تیم ملی ابهت خاصی بخشید، به عنوان مثال مهدی کامرانی با دستی مصدوم برای کشورش جنگید، همه به یک اندازه در قهرمانی سهیماند.
شما هم مانند برادرتان (محمدرضا مشحون، مدیر تیمهای ملی بسکتبال) به حضور بازیکنان آمریکایی در تیمهای آسیایی اعتراض کردهاید؟
به هیچ وجه از این شرایط راضی نیستم. اعتراض خود را به صورت کتبی اعلام کردهام و به مسؤولان فیبا هم پیشنهاد دادم که اسم جام ملتهای آسیا را به جام ملتهای دنیا تغییر دهند.
از عملکرد وسلین ماتیچ (سرمربی تیم ملی) راضی هستید؟ قراردادش با تیم ملی تا چه زمانی است؟
خوشبختانه ماتیچ هم مانند ترومن عملکرد راضیکنندهای داشته. قرارداد او تا بعد از بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی است ولی امیدوارم همکاریمان تداوم پیدا کند.
10، 9، 8، 7، 6، 5، 4، 3، 2، 1 و تمام بسکتبال ایران برای دومین بار پیاپی قهرمان جام ملتهای آسیا شد، خیابانها ساکت است، ترافیک معمول پایتخت پا برجاست همه در ساعات ابتدایی شب به این فکر میکنند که هر چه زودتر خود را به خانه برسانند تا از گرمای جهنمگونه تهران که با دود و سر و صدا همراه است فرار کنند، نه بوقی در شکوه این پیروزی به صدا درمیآید و نه جعبه شیرینی بین اتومبیلها پخش میشود، اصلا مگر خبری شده؟ به زعم بسیاری اتفاق خاصی نیفتاده، خیلیها نمیدانستند بازی پخش مستقیم دارد، خب مهم هم نیست اتفاقی نیفتاده چین را در خانهاش تحقیر کردیم، در خانه و در مقابل آن تماشاگران متعجب و پر سر و صدایی که حتی تا لحظات پایانی و ثانیه صفر هم شکست را باور نداشتند، چینی را بردیم که تا همین چند سال پیش آرزوی پیروزی بر آنها را حتی در خواب هم نمیدیدیم،یکی با تأسف میگفت یادم هست که به همین چین اگر با اختلاف 20 یا اختلاف 30 امتیاز هم میباختیم کلاهمان را بالا میانداختیم، ولی امروز راستی بعد ازظهر یکشنبه مگر اتفاق خاصی افتاد؟
پاسخ روشن است. بله اتفاق افتاد، جوانان خوش غیرت بسکتبال ایران برای دومین بار قهرمان آسیا شدند، بار اول و دو سال پیش این مهم را انجام دادند و المپیکی شدند، خیلیها گفتند در غیاب بزرگان قاره و مخصوصاً چینیها این مقام به دست آمد، پس نمیتوان زیاد به آن دلخوش کرد، اما این بار آسمانخراشهای ایران کاری کردند که هم جهانی شوند و هم جلوی برخی از کج سلیقگیها و بداندیشیها را بگیرند، بله «چین» یعنی همان که در دو سال پیش حضور نداشت تا مثلاً ما قهرمان شویم را یکشنبه بعد از ظهر طوری در کشورش زمینگیر کردند که عدهای باز نگویند شانس آوردیم، با اختلاف کم بردیم یا اینکه برای چینیها مهم نبود. برای چینیها مهم بود، گریه و اندوه تماشاگران و بازیکنانشان مؤید این نکته است که آنها آمده بودند قهرمانی از دست رفته را باز پس بگیرند، آمده بوند تا بگویند حرف اول بسکتبال قارهکهن را می زنند، اما فقط یک کلمه «زورشان نرسید» بله زور چینیها باتمام قدرتشان با بازیکنان مغرور و بلند بالایشان به بچههای شیر بسکتبال ایران نرسید تا از همان ابتدای کار دستها را به علامت تسلیم برابر دلیر مردان کشورمان بالا ببرند. یکشنبه 25/5/88 بسکتبال ایران بیسر و صدا، بیهیاهو و بیجار و جنجال و بی پاداش و حقوق میلیونی هم قهرمان شد و هم جهانی، قهرمان شد و جهانی تا همه فدراسیونها پیام تبریک بفرستند اما ای کاش بعضی از آنها این تاریخ را به یادگاری جلوی دیدگانشان قاب میکردند تا همیشه متوجه باشند که با هزینه کم هم میشود قهرمان شد، میتوان جهانی شد و میتوان افتخار آفرید.
