نیره پورملائی افزود: با توجه به آبگیریهای متفاوت تالاب هامون در طی دهههای اخیر؛ تالاب هامون به سه پهنه شامل بخشهایی از تالاب که طی سالهای گذشته آبگیری نشده، پهنههایی از تالاب که در صورت ورود آب هر ساله آبگیری میشوند و پهنههایی از تالاب که آبگیری و جهت حفظ اکوسیستم گیاهی و جانوری، میباید نگهداشت آب صورت پذیرد؛ قابل ناحیه بندی است و اقدامات این اداره کل در راستای احیای تالاب بینالمللی هامون با استناد پهنهبندی مذکور و مدیریت براساس حجم آب ورودی به تالاب؛ در دست اجرا میباشد که به ترتیب شامل تثبیت بستر، پخش سیلاب و نگهداشت آب به منظور ایجاد اکوسیستم گیاهی است.
وی بیان کرد: خشکی بستر تالاب هامون، وزش باد، وجود کانونهای بحرانی فرسایش بادی در منطقه سیستان، خشکسالیهای متوالی و از بین رفتن پوشش گیاهی حلقههای بهم تنیده بروز و تشدید پدیده گرد و غبار در سیستان هستند.
مدیرکل محیطزیست استان در ادامه گفت: چالشهای طبیعی منطقه سیستان بر دو محور اصلی موضوع «کم آبی و بیآبی» و نیز «گرد و غبار» استوار بوده که این موضوع در سطح کلان به عنوان علت و معلول یکدیگر بسیار حائز اهمیت است.
پورملائی افزود: کانونهای گرد و غبار منطقه سیستان در سه گروه شامل اراضی واقع در کشور افغانستان (فرامرزی)، بستر خشک دریاچه هامون و اراضی واقع در دشت سیستان شامل نیاتک، جزینک، تاسوکی و شیله دستهبندی میشوند. کانونهای خارجی در دشتهای وسیع کشور افغانستان به گونهای است که از کل مساحت بالغ بر ۵۷۰۰ کیلومتر مربع تالاب هامون در حدود ۳۸۰۰ کیلومتر مربع بستر تالاب در ایران منشأ اصلی و کانون گرد و غبار نبوده و تنها به عنوان نقاط محلی تشدید گرد و غبار محسوب میگردد.
