اگر جمهوري اسلامي بر پوشش اسلامي تأكيد دارد گذشته از اينكه دستور اسلام است، به اين علت است كه خير دنيا و آخرت مردم خود را ميخواهد و نسبت به سعادت اخلاقي و روحي مردم خود نيز احساس مسئوليت ميكند و مانند يك حكومت سكولار نسبت به اخلاق و عقايد مردم بيتفاوت نيست و خود را تنها متعهد به تأمين معاش مردم نميداند.
علي مطهري در واكنش به تلاش ضدانقلاب براي طرح موضوع حجاب اختياري در يادداشتي نوشت: آنچه امروز تحت عنوان حجاب اختياري مطرح است و رسانههاي خارجي به آن دامن ميزنند، ظاهري دارد و باطني و به قول شاعر «صورتي در زير دارد آنچه در بالاستي».
در بخشي از اين يادداشت تصريح شده است: ظاهر قضيه اين است كه ميخواهيم در داشتن روسري آزاد باشيم. اما وقتي تعمق ميكنيم ميبينيم بعيد است اين روسري نيمبند كه فلسفه پوشش اسلامي را هم تأمين نميكند آنقدر مزاحم باشد كه افرادي براي حذف آن حاضر به در خطر قرار دادن خود باشند، بلكه هدف، بالاتر از اين حرفهاست و آن اينكه بعد از حذف روسري، نوبت به پوششهاي ديگر ميرسد تا به نقطه آخر يعني خيابانهاي اروپا و امريكا و شمال تهران در زمان رژيم گذشته برسيم، چيزي كه تحقق آن همان و بيرون رفتن روح فتوت و رشادت و شجاعت و آرمانخواهي از وجود جوانان و ميانسالان و كهنسالان همان. وقتي از طرفداران حجاب اختياري سؤال ميكنيم مرز اين اختيار كجاست، پاسخي ندارند جز اينكه جامعه اروپا و شهرهايي مثل آنتاليا را نشان بدهند و در نهايت بگويند برهنگي، كه بيماري امروز دنياي ما است و به عقيده محققان اجتماعي مديريت جهاني آن با صهيونيسم است چرا كه تا هفتاد، هشتاد سال پيش حتي زنان اروپا نيز از پوشش قابل قبولي حتي با روسري برخوردار بودند و اين وضعيت رسوا مربوط به حدود نيم قرن اخير است. مطهري نوشته است: كساني كه از حجاب اختياري سخن ميگويند مفاسد ناشي از بيحجابي دوره رژيم گذشته را فراموش كردهاند يا سنشان اقتضا نميكند كه به ياد آورند كه برخي از آنها قابل ذكر كردن نيست. فاجعه اندلس را كه طي آن غربيها سرزمين اندلس را به گفته خودشان به كمك دو عنصر زن و شراب از دست مسلمانان خارج كردند و مرتكب جنايتهاي وحشتناك شدند، نبايد فراموش كنيم.
برخي طرفداران حجاب اختياري براي اثبات ادعاي خود به اختياري بودن نماز و روزه استناد ميكنند كه هركس كه نماز نخواند يا روزه نگرفت گناهش پاي خودش است و ما مأمور به الزام نيستيم. به اين افراد بايد گفت رعايت پوشش اسلامي كه شامل زن و مرد ميشود و به دلايلي براي زن حدود بيشتري دارد، در دو حوزه قابل بحث است؛ يكي در حريم خصوصي و ديگر در اجتماع. در حريم خصوصي مانند محل سكونت، حكم الزام يا اختيار حجاب مانند حكم نماز و روزه است و كسي نميتواند الزام ايجاد كند و اساساً الزام شدني نيست. اما در حوزه اجتماع، مسئله حجاب و پوشش قابل قياس با نماز و روزه نيست چرا كه بيحجابي آثار مستقيم خاص خود را دارد و در اينجا حق اجتماع مطرح ميشود و كسي نميتواند بگويد نوع پوشش من فقط به خودم مربوط است. به هرحال كساني كه اين روزها بر طبل حجاب اختياري ميكوبند در تقسيم اول دو دستهاند؛ يكي گروهي كه هدف سياسي دارند و رسانههاي خارجي پيگير كار آنها هستند، گروه دوم كساني كه هدف سياسي ندارند و خود به دو دسته تقسيم ميشوند: افرادي كه در امور ديني سهلانگار و به دنبال راحتي و بيقيدي هستند كه در ميان آنها به تعبير شهيد مطهري مردان شكارچي نيز حضور دارند كه با شعار آزادي زن، دنبال شكارهاي خود هستند؛ و دسته ديگر كساني كه از روي حسن نيت و اعتقاد، فكر ميكنند حجاب اختياري به نفع جامعه است. خطاب اين مقاله بيشتر به اين افراد است.
