محمد کوچک
باز هم بانگ اللهاكبر و باز هم بوي عطر انقلاب 57 در ميان انبوهي از معضلات، حال همه را خوب ميكند. شور و شوقي ميان افرادي خاص برپا شده تا به نظاره ماحصل يك ساله سينماي ايران بنشينند. چشم اين افراد در روز پيروزي انقلاب منتظر است تا سينماها را در دستان لايقان اين پرنده افسانهاي ببيند اما غافل از آنكه داوران جشنواره فيلم فجر به دنبال رسيدن حق به حقدار نيستند. البته خود سازندگان فيلمها هم از حق و حقيقت خوششان نميآيد. البته اگر خودمان از حق تعدي نكنيم وضع جشنواره نسبت به سال قبل خيلي بهتر بود و ميشود كمي اميدوار بود كه اگر بخواهيم، ميشود.
اما در يك جمله جشنواره فيلم فجر اندكي رنگ و بوي فجر انقلاب را داشت كه آن هم به واسطه حضور امثال حاتميكياهاست.
چرا بايد سيمرغ فجر انقلاب را به گونهاي به تنها لايق آن بدهيم كه فريادش بر سر همه خراب شود؟ آيا مديريت اينگونه جشنواره كار سختي است وقتي كه شعار اين است همه را راضي كنيد و دهاني را با گله و گلايه باقي نگذاريد. ولي افسوس كه اصل و فرع را اشتباه گرفتهاند. بيش از اين اشاره كردن به شيوه عملكرد جشنواره فيلم فجر به صلاح نيست. برسيم به وضع ققنوس خودمان كه اين روزها سركش و پرانرژي در حال عرض اندام ميباشد. از حضور كمنظير مخاطبان حتي در سئانسهاي ابتدايي گرفته تا حضور افراد خاص با نگاههاي متفاوت براي ديدن فيلمها و گفتوگوهاي جدي با يكديگر بخشي از همانديشي امسال سينماي انقلاب بود. در تلاش هستيم با كسب اعتباري كه به لطف حضرت ولي عصر (عج) نصيبمان شده است اين محافل را در طول سال هم ادامه دهيم و در مسير تحقق سينماي عدالت اجتماعي و بسط اين نوع نگاه تلاش كنيم.
