قرار بود پس از پايان بازي با سوريه جشن صعود بگيريم، اما تساوي آن هم در آخرين لحظههاي بازي، همه چيز را خراب کرد. اين بازي نه به کساني که داخل ورزشگاه بودند چسبيد، نه مردمي که از طريق گيرندههاي خود آن را تماشا ميکردند. به همين دليل بسياري از هواداران ورزشگاه را ترك كردند. بازيكنان ايران از امتياز ميزباني استفاده کردند و فشار آوردند، اما گل زودهنگام سوريه تفكر تيم را به هم زد. درست است که رکورد گل نخوردن را از دست داديم، اما اين رکورد امتيازي براي ما محسوب نميشد. اينکه ۱۲ بازي گل نخورديم اتفاق خوبي است، اما اين مسائل آمار و ارقام است. بايد خط دفاع خوب را به فال نيک گرفت. اميدواريم اين سيستم در جام جهاني هم جواب دهد، ولي وقتي گل اول را خورديم، شكسته شدن اين ركورد ذهن بازيكنان را درگير و آن را به هم ريخت.
البته كرش هم اشتباه كرد. وقتي 2 بر يک جلو بوديم، سرمربي تيم ملي نبايد عناصر تدافعي را وارد زمين ميکرد. متأسفانه كرش با تعويضهايش سبک بازي تيم ملي را دفاعي کرد. وقتي در زمين خودمان برابر سوريه که تيم درجه دو آسياست، بازي ميکنيم نبايد ترکيبمان دفاعي باشد، بلكه بايد تا آخرين لحظه هجومي بازي ميكرديم تا گلهاي بيشتري بزنيم. اين توانايي را هم داشتيم و موقعيتهاي بازيكنان تيم ملي اين را ثابت كرد. سوريه به امتياز نياز داشت و انتحاري بازي کرد. به همين خاطر هم به گل رسيد. قطعاً اگر اين بازي در سوريه برگزار ميشد، عواقب بدي براي ما داشت. آن وقت شايد نه فقط ركورد گل نخوردن، بلكه ركورد نباختنهاي خود را نيز از دست ميداديم. با وجود اين، اما نميتوان از موفقيتي كه به دست آمده به سادگي گذشت. بايد از کادر فني و بازيکنان تيم ملي تشکر کنيم که بدون دغدغه راهي جام جهاني شديم. هر دوره با اما و اگر راهي اين مسابقات ميشديم، اما اينبار با صلابت صعود کرديم. حالا فدراسيون بايد بازيهاي تدارکاتي بيرون از خانه براي تيم ملي در نظر بگيرد تا با آمادگي کامل در جام جهاني حضور پيدا کنيم و بتوانيم شانس خود را براي صعود از مرحله مقدماتي افزايش دهيم.
