تكواندوي ايران گرفتار بحران شده است، بحراني كه از المپيك كليد خورد و سپس در مسابقات جام جهاني به اوج رسيد اما تلاشي براي بهبود وضعيت اين ورزش انجام نشده و مشكلاتي كه اين رشته ورزشي گرفتار آن ا ست آنطور كه بايد به صورت ريشه اي حل نشده و همين سبب شده تا ناكامي هاي تكواندو تداوم داشته باشد. اين در شرايطي است كه تكواندو يكي از رشتههاي مدالآور ورزش ايران است. رشتهاي كه هميشه از اميدهاي كسب مدال و عنوان در رقابتهاي بينالمللي بوده و صدالبته كه توانسته موفقيتهاي چشمگيري هم به دست آورد. هرچند تواناييهاي اين رشته مدالآور هميشه بيش از موفقيتهايي بوده كه كسب كرده است. تواناييهايي كه شايد به دليل برخي تصميمگيريهاي نادرست و مشاورههاي غلط يا حتي اختلاف نظرهاي شخصي كه بر منافع شخصي ارجحيت داده شدهاند نتوانسته آنچنان كه بايد و شايد شكوفا شود و كار را به جايي رسانده كه امروز شاهد بحراني شديد در اين رشته ورزشي باشيم.
بعد از كسب تنها يك نقره در المپيك لندن بود كه جلسهاي براي بررسي ناكاميها تشكيل شد، اما ناكامي در المپيك ريو نشان داد كه در اين جلسه اتفاقي رخ نداده و تصميمي گرفته نشده كه بتواند كمكي باشد براي تكواندوي ايران. آن هم در شرايطي كه تيم ملي با بهترين نفرات راهي برزيل شده بود و بعد از آن با همين بهترينها كه مدتها صدر رنكينگ هم بودند در رقابتهاي بعدي هم نتوانست نتيجه بگيرد تا بار ديگر ثابت شود كه در جلسات بررسي ناكاميهاي تكواندو اتفاقاتي كه بايد رخ نميدهد و شايد هم مشكل اساسيتر از اين حرفهاست كه با يكي دو جلسه بررسي و حل و فصل شود. استعفاهايي هم البته بعد از اين ناكاميها داده شد كه آنها هم نميتواند چندان اميدواركننده باشد يا حتي راهحلي براي فرار از بحراني كه تكواندوي ايران طي سالهاي اخير با آن دست به گريبان است.
در واقع با نگاهي به اتفاقات گذشته و رفتوآمدها ميتوان به اين نتيجه رسيد كه مشكل تكواندوي ايران نه فني كه مديريتي است. مديريتي كه نميتواند بحران موجود را رفع و رجوع كند كه اگر غير از اين بود بايد بعد از تمام بركناريها و استعفاهايي كه تا كنون تحويل داده شده شاهد يك تحول اساسي يا حداقل نشاني از يك تحول براي رهايي از بحران بوديم. حال آنكه نه فقط هيچ اتفاق مثبتي رخ نداد كه هر روز نيز شاهد اخبار و اتفاقاتي به مراتب ناگوارتر از قبل هستيم.
شايد يكي از مشكلات اساسي تكواندو كوتاه نيامدن از اختلاف نظرهاي شخصي باشد و عدم انتقاد پذيري مسئولاني كه امور را در دست دارند. مسئله بسيار مهمي كه باعث شده تا طي سالهاي اخير دست بسياري از كارشناسان و صاحبنامهاي اين رشته از آن كوتاه بماند و تكواندو نتواند از تمام داشتهها و پتانسيلهاي خود آنچنان كه بايد و شايد براي عبور از مشكلات و طي كردن مسير موفقيت استفاده كند. حال آنكه تكواندوي ايران در تمام زمينهها حرفهاي زيادي براي گفتن دارد. چه در زمينه مربيگري كه حضور مربيان مطرح ايراني در ساير كشورها و موفقيت آنها گواهي بر اين ادعاست و چه در زمينه تكواندوكاراني كه هنوز فرصتهاي زيادي براي كسب موفقيت و افتخارآفريني دارند. تواناييهايي كه شايد قرباني عدم مديريت درست اين رشته ورزشي شدهاند. رشته مدالآوري كه ورزش ايران همواره به درستي روي آن حساب ويژهاي باز كرده و تا پيش از المپيك ريو و اتفاقات بعد از آن هرگز از اين اعتماد پشيمان هم نشده است. اما شايد تكواندو به چنين ناكاميهاي تلنگر آميزي نياز داشت تا مشكلات پنهان آن سر باز كرده و آشكار شود. اختلافات و مشكلاتي كه شايد تا پيش از آن همواره پشت مدالهايي كه گرفته شده بود پنهان مانده و كمتر كسي آنطور كه بايد به آن توجه كرده بود. اما حال همه نگاهها به سمت تكواندو و ناكاميهاي اخير آن است. ناكاميهايي كه بعد از ريو تكرار و تكرار شد تا وخامت اوضاع اين رشته بيش از پيش به چشم آيد. امروز ديگر كمتر كسي است كه نداند حال تكواندوي ايران با وجود پتانسيل بالايي كه دارد وخيم است و نبايد برابر وخامت اوضاع اين رشته سكوت كرد كه سكوت مصداق واضح خيانت به تكواندو است. امروز شايد ديگر نگاهها به سمت وزارت ورزش باشد و شخص وزير كه براي احياي تكواندوي ايران دستي بالا زند و گامي بردارد. تكواندويي كه افتخارات زيادي براي ورزش ايران به دست آورده و حق زيادي به گردن ورزش كشور دارد و حالا شخص اول ورزش بايد براي رهايي تكواندو از اوضاع نابساماني كه با آن دست به گريبان است گامي جدي و محكم بردارد. در حال حاضر ديگر مهم نيست مشكل مديريتي يا فني است. مهم اين است كه براي حل اين مشكل بايد يك اقدام جدي شود و يك تحول اساسي صورت گيرد تا ورزش ايران بتواند مثل سابق روي تكواندو حسابي ويژه باز كند و بار ديگر بتواند شاهد افتخارآفرينيها و مدالآوريهاي اين رشته ورزشي باشد. تكواندويي كه مملو از ستارههايي است كه ميتوانند دنيا را به حيرت و تعجب واداشته و پرچم پرافتخار ايران را مثل هميشه برفراز آن برافراشته كنند.
