حسادت نوعي احساس منفي در وجود آدمي است. احساسي كه در ذات آدمي است غبطه نام دارد كه موجب رشد آدمي ميشود. حس ذاتي كه در وجود آدمي قرار دارد ميتواند پايدار و سازنده باشد چراكه حسي كه خداوند در نهاد آدمي قرار داده است، حسي است كه بشر را به كمالات ميرساند و باعث پيشرفت او ميشود. غبطه به اينكه آن شخص به درجات بالاي علمي و اجتماعي و... رسيده است، پس من هم ميتوانم به اين رتبه و مقام برسم حس خوبي است. اما حسادتي كه از ديگران طي كل زندگي ميآموزيم و به دست ميآوريم و نامش را اكتسابي مينهيم ميتواند كشنده و بد باشد و تا حد خانمانسوزي آدمي پيش برود؛ چراكه حسادت به اين معنا نه تنها مخرب است بلكه هيچ ثمره و نتيجه مطلوبي هم ندارد.
انسان وقتي ميخواهد به جايي برسد ناچار است دست به تلاش و كوشش بزند. بسياري از افراد با سعي و تلاش خود به جايي ميرسند و به نقطه آرماني خود دست پيدا ميكنند. اما هستند بعضي از افراد كه نه تنها نميتوانند به جايي برسند بلكه چشم ديدن رشد ديگران را نيز ندارند. اگر قدر و اندازه حس حسادت در خود را كنترل كنيم و ميزان آن را منطقي و تبديل به غبطه كنيم ميتواند موجب سازندگيمان هم بشود.
افرادي هستند كه وقتي نميتوانند از هر لحاظي براي زندگي خود مثمر ثمر باشند و به جايي برسند به اين راضي ميشوند كه حتي ديگران را هم خراب كنند. بعضي افراد به دليل ضعف داشتن و عدم اعتماد به نفس و اينكه نميتوانند خود را باور داشته باشند كه خداوند آنان را اين گونه آفريده است و بايد با كمي و كاستيهاي خود كنار بيايند دست به حسادت ميزنند. شايد در اطراف خود و در تلويزيون و مجلات ديده و شنيده باشيد كه هستند افرادي كه به رغم ضعف جسماني و معلوليت خود پلههاي ترقي را يكي يكي پشت سر گذاشتهاند و نه تنها باعث پيشرفت خود بلكه باعث پيشرفت افراد همسن و سال خود نيز شدهاند و اين افراد نماد كساني هستند كه ميتوانند براي حسودها الگو باشند و به آنان بياموزند كه به جاي حسادت ميتوان تلاش كرد و به آرزوهاي خود رسيد. نقش والدين در اين زمينه مهم است زيرا وقتي پدر يا مادر نظر منفي نسبت به مال و اموال اطرافيان خود ميدهند حس حسادت از كودكي در فرزندان ايجاد ميشود. با بزرگ شدن او اين حس مثل حس انتقام در او رشد ميكند چراكه فكر ميكند براي رسيدن به درجه و مرتبهاي بايد به ديگران حسادت ورزد.
حسادت و حتي فكر كردن به آن ميتواند جلوي پيشرفت آدمي را بگيرد. براي جلوگيري از حسادت، بايد هميشه براي خود ارزش قائل شويم تا ديگران هم براي ما ارزش قائل شوند. به خود بها بدهيد تا ديگران به شما بها بدهند. به كسي حسادت نكنيد تا ديگران هم به شما حسادت نكنند. هميشه در مورد خود قضاوت درست و منطقي داشته باشيد و خود را عادلانه به پاي ميز محاكمه بكشانيد و هيچ گاه يك طرفه به قاضي نرويد. هميشه در صدد كسب رتبه و مقام از راه درست باشيد، واقعبينانه اطراف خود را قضاوت كنيد، براي ديگران هميشه دوست باشيد تا ديگران به شما به عنوان يك دوست واقعي بنگرند. اين را بدانيد كه هيچ گاه پنج انگشت يكي نيستند و هيچگاه شما مثل ديگران نيستيد و ديگران هم مثل شما نيستند. سعي كنيد در جمعي كه هميشه حاضر ميشويد ديگران را تمسخر و كمبودها و نقاط كم و كاست آنان را گوشزد نكنيد.
هيچ گاه از اينكه خود به رتبه و مقامي رسيدهايد مغرور نشويد و خود را دست بالا نگيريد چراكه از قديم گفتهاند به مالت نناز كه به شبي بند است و به جانت نناز كه به تبي بند است. بين فرزندان خود هيچ گاه تفرقه نيندازيد و باعث جدايي آنان از همديگر نشويد چراكه وقتي پدر و مادر ناخواسته يا از روي علاقهاي كه به فرزند كوچكتر دارند، فرزند بزرگتر خود را از ياد ميبرند اين خود باعث حسادت بين فرزندان ميشود. به فرزندان خود بياموزيم كه خود را باور كنند همانگونه كه هستند.
