سال 2017 مي تواند سال خاص نام بگيرد. در امريكا
اين سال با مردي آغاز مي شود كه حتي امريكايي ها هم نمي دانند چه خواهد كرد و چه
خواهد گفت. رئيس جمهوري پوپوليستي كه به احتمال، بر اساس رخدادهاي روزمره مواضع
خاص بگيرد. مثل همان تماسي كه هفته گذشته با رئيس چين تايپه حاصل شد و موجب خشم
پكن شد. اگر چه استراتژي بلند مدت امريكا مشخص و از پيش تعيين شده است و حتي شايد
بتوان گفت حضور و عملكرد ترامپ در كاخ سفيد مي تواند در ادامه استراتژي امريكايي
باشد.
اما اروپا روزهاي پاياني 2016 را مي گذارند در
حالي كه سال 2017 با رخدادها و انتخابات هاي مهمي همراه خواهد بود. اين موضوع را
مي توان از همه پرسي در ايتاليا و انتخابات اتريش متوجه شد. ممكن است در پس اين
روندها مسير گرايش به افراط گرايي و راديكاليسم در اين منطقه هموارتر شود و در
ادامه خروج انگليس از اتحاديه، تهديد براي واگرايي اروپايي افزايش پيدا كند.
در چنين شرايطي اخبار خاصي از فرانسه به گوش مي
رسد. اخباري كه حكايت از نااميدي در عرصه سياست و حكومت در اين كشور است. هفته
گذشته فرانسوا اولاند، رئيس جمهور سوسياليست فرانسه در نطقي تلويزيوني اعلام كرد
كه در انتخابات سال 2017 شركت نخواهد كرد. رئيس جمهور فعلي با توجه به عملكرد
چندسال گذشته به اين نتيجه رسيده است كه اقبال عمومي به وي بسيار كم است. نظرسنجي
ها نيز گوياي اين مسئله هستند كه ميزان محبوبيت رئيس جمهور بسيار پايين است. در
صورتي كه وقتي در انتخابات 2012 بر نيكلا ساركوزي پيروز شد، اميدهاي زيادي را با
خود به همراه آورد كه همه آنها طي بيش از چهار سال گذشته به نااميدي تبديل شده
اند. اين مسئله از استقبال مردم فرانسه از كناره گيري اولاند براي رقابت انتخاباتي
نمايان است. برخي از نهادهاي فرانسوي اين موضوع را تاييد مي كنند كه 80 درصد مردم
فرانسه از كناره گيري رئيس جمهورشان استقبال كرده اند. اين مسئله مي تواند بدترين
خبر براي حكومت فرانسه باشد.
مشكلات روزافزون اقتصادي و افزايش آمار بيكاري
از مهمترين دلايل آن است. دست كم بخشي از مشكلات اقتصادي فرانسه به دليل پيروي از
سياست هاي امريكا است. طي سال هاي گذشته اختلاف هاي ساخته شده اروپايي با روسيه بر
سر بحران اوكراين، باعث شده تا امريكا متحدان خود را مجبور كند در تحريم ها عليه
مسكو مشاركت داشته باشند. سياستي امريكايي كه نه تنها روسيه را به لحاظ اقتصادي به
مشكلاتي مواجه كرده بلكه اروپا را نيز با خود به پايين مي كشد. فرانسه تنها يك
نمونه از آن است.
حال در چنين شرايطي اروپا خواهان راه نجاتي براي
خود است تا هم مستقلانه تر تصميم بگيرد و هم اينكه كمتر به سياست هاي امريكايي تن
بدهد. اين موضوع با حضور دونالد ترامپ در امريكا جدي تر دنبال مي شود.
گرايش فرانسوي ها به احزاب سياسي خود و انتخاب
فعلي فرانسوا فیون در رقابت
هاي درون حزبي نشان مي دهد كه مردم از سياست هاي تحريمي ضد روسي حمايت نمي كنند
زيرا طي سال هاي گذشته اين سياست امريكايي را به ضرر سبدكالاي خريد خود ديده اند.
اما همزمان افراط گرايان فرانسوي به رهبري مارين لوپن اميدوار هستند كه در
انتخابات رياست جمهوري سال آينده پيروز ميدان شوند. در صورت پيروزي هر يك از اين
دو، سياست ها و رويكردهاي فرانسه تغيير خواهد كرد. در صورت پيروزي محافظه كاران و
انتخاب فرانسوا افيون احتمال عادي سازي روابط با روسيه بسيار است و در صورت پيروزي
افراط گرايان سياست هاي ضد اتحاديه اي شكل مي گيرد و احتمال مخالفت هاي بنيادي
فرانسه با اتحاديه اروپا فراوان خواهد بود. يعني در هر دو صورت فرانسه رويكردهاي
جداگانه اي را دنبال خواهد كرد. البته سوسياليست ها هنوز به طور كامل نااميد نشده
اند. اين طيف كه در حال حاضر قدرت را در دست دارند درصدد هستند تا نخست وزير فعلي
را جايگزين اولاند كرده تا در انتخابات سال آينده وارد كارزار شود اگر چه عمده
تحليل گران بر اين اعتقاد هستند كه حزب حاكم نمي تواند در انتخابات پيروز شود.
بر اين اساس سال آينده را
مي توان سال چرخش فرانسه دانست كه هم اتحاديه اروپا نگران آن است و هم امريكا. با
توجه به اينكه گرايش ها به سمت روسيه افزايش پيدا كرده و از يونان تا فيليپين سعي
دارند خود را با مسكو هماهنگ تر كنند، استقبال فرانسه از اين موضوع تغييرات زيادي
را به همراه خواهد داشت. بر اساس اخبار موجود فرانسوا فيون يك «گليست» است كه سعي
دارد رويكردهاي مستقلانه با رهبري و قدرت گيري فرانسه را دنبال كند. ژنرال دوگل
رهبر فرانسوي بود كه نه تنها در دهه 60 فرانسه را از ناتو خارج كرد بلكه روندي
كاملا مستقلانه را در نظام بين الملل دنبال كرد. اين گرايشي است كه در حال حاضر در
فرانسه پررنگ تر است و شهروندان، بيش از ديگر سياست ها آن را دنبال مي كنند.
