به نظرم دو هفته به فرار خاوري (اختلاسگر معروف) مانده بود كه براي پوشش خبري بزرگداشت يكي از فرماندهان شهيد دفاع مقدس به بانك ملي دعوت شديم. آقاي خاوري در آن مراسم چنان از لزوم پاسداشت ارزشهاي دفاع مقدس صحبت كرد كه بالشخصه اشك در چشمانم حلقه زده بود. دو هفته بعد هم كه. . .
بعدها كه پاي سخنراني اين مدير و آن مسئول، چه پاكدست و متعهد و انقلابي چه باندباز و اختلاسگر و. . . كه نشستم، متوجه شدم اصلاً سخنراني غرا در خصوص دفاع مقدس تبديل به يكي از آداب جداييناپذير مديريت در نظام جمهوري اسلامي شده است. به اين معني كه قرار نيست شما چطور مديري باشي. جبهه رفته باشي و با آب اروند وضو گرفته باشي يا نه اصلاً از چند كيلومتري مناطق عملياتي هم عبور نكرده باشي، اگر قرار باشد به صندلي مديريت تكيه بزني، بايد قشنگ حرف زدن در خصوص دفاع مقدس را بلد باشي. گويا چندان فرقي هم نميكند واقعاً التزام به پاسداشت ارزشهاي اين دوران پرشكوه داشته باشي يا نه؟ اگر ميخواهي مدير به روزي باشي، تنها بايد اين دست از جملات زيبا را از قبل توي ذهنت آماده كني و پشت تريبون با لحن گرمي بيانشان كني.
در واقع تجربه سالها حضور در حوزه دفاع مقدس به خوبي نشان داده كه اين حوزه به طور كلي روضهخوان و گريهكن زياد دارد. يك نفر تريبون را به دست ميگيرد و بهتر از هر جانباز و رزمندهاي فضاي معنوي جبههها را برايت به تصوير ميكشد. اما بعد كه طلب بودجه ميكني تا يادوارهاي، گراميداشتي، ويژهنامهاي، چيزي براي شهداي جنگ تحميلي تهيه كني، همان مدير روضهخوان اشكهايش را پاك ميكند و از كمبود بودجه حرف ميزند.
البته اين موضوع كليت تام ندارد. يعني هستند مديراني كه قول و عملشان در خصوص پاسداشت دفاع مقدس يكي باشد. اما اين يادداشت را به اين دليل نوشتم كه شايد خيلي از مديران ارزشي و آنهايي كه دلشان براي ترويج ارزشهاي انقلاب و دفاع مقدس ميتپد نيز اسير عادت «دفاع مقدس و آداب مديريت» شده باشند. شايد برخي از اين عزيزان نيز واقعاً فكر ميكنند تنها صحبت و همدردي در اين خصوص كافي است. اين عادت ناميون ميتواند خيلي از ما را دچار خودش كرده باشد. حتي بدون اينكه خودمان خبر داشته باشيم.اي كاش روزي برسد تا جمله معروف «دفاع مقدس گريهكن زياد دارد، عملكننده كم» از ادبيات اين حوزه كنار گذاشته شود. انشاءالله
