در سینمای ایران تولید فیلم اقتباسی بر اساس
قصههای خوب ايراني خیلی کم است و تنها برخی از کارگردانان سراغ داستانهای ایرانی میروند. برويم سراغ يكي از اينها؛ مثل كاظم
راستگفتار كه قرار است «شوهر آهو خانم» را بسازد. خودش ميگويد كه بهطور جدي پيگير ماجراست.
ساخت اين
سريال اقتباسي به كجا كشيد؟
در حال حاضر فيلمنامه «شوهر آهو خانم»
همچنان دارد نوشته ميشود. چهار ماهي است كه مشغولش هستيم و تا چندوقت ديگر ميرويم
براي پيشتوليد.
احتمالاً
هم بايد تيمي نوشته شود. احياناً در چند قسمت جلوي دوربين ميرود؟
يك تيم از نويسندههاي اسم و رسمدار كار نگارش را برعهده دارند. فعلاً هدف ما ساخت
سريال در 30 قسمت است.
گفتيم
كار اقتباسي! واقعاً چقدر سينما و تلويزيون خودمان، توي اين قضيه كمكار
است.
قبول كنيد كه فيلم و سريال اقتباسي، كار
بسيار سختي است. خيلي هم تجربههاي ناموفقي در سينما داشتهايم. شايد تك و توك اثر موفقي را ديده باشيم كه اگر باشند نيز ماندگارند.
منظورتان
توليدات داخل است ديگر؟
البته و خب حتي در كشورهاي خارجي هم اگر
اقتباس داستاني از ادبيات براي فيلمسازي ميشود، به ندرت اثر نمايشي خيلي باكيفيتي
از آنها درميآيد.
بيدليل
هم كه نيست البته فيلمساز و نويسنده ما نيز دل به كار اقتباسي نميدهد.
چاره در تسلط به هر دو حوزه است؛ يعني اگر
كسي مسلط باشد به مباني درامنويسي، درامسازي و هنرهاي نمايشي، در مقابلش ادبيات را نيز بشناسد و بتواند اين دو تا
را تلفيق بكند كارهاي بينظيري را خواهيم داشت.
اين وسط
بيا و پيدا كن پرتقالفروش را!
الاماشاءالله ما تجربههاي بد در رابطه
با اقتباس داشتهايم.
وقتي
فيلمساز ما اهل مطالعه و كتاب نباشد، نتيجهاش ميشود همين كه رمان خوب داريم ولي فيلم باكيفيت
اقتباسي نه.
قطعاً فيلمسازي كه دل به مطالعه و وادي ادبيات ندهد، اين چيزها را از دست ميدهد. در سينما نميشود اهل كتاب نبود و
فيلمساز موفقي شد. ريشه اصلي و اوليه هر اثر نمايشي از دل كتاب و ادبيات در ميآيد. اين خندهدار است در مملكت ما كه دانشگاهها سالي يكميليون ليسانس بيرون ميدهد، اما تيراژ كتابمان زير هزارتاست.
