سرمربی
پیشین تیم ملی دوچرخه سواری جاده گفت: این فدراسیون در المپیک لندن هم شرکت
کرد بنابراین چهار سال فرصت داشت تا ضعف های خود را بر طرف کند.
مجید
ناصری در گفت و گو با ایسنا درباره نتایج دوچرخه سواری در المپیک ریو بیان
کرد: من در مصاحبهای که قبل از بازیهای المپیک نیز داشتم، عنوان کردم با
توجه به روند آمادهسازی تیم و نتایج مسابقات قهرمانی آسیا شرایط زیاد
امیدوار کننده نیست. فدراسیون با همین مدیریت در المپیک لندن حضور داشت و
بهترین فرصت بود که در این چهار سال ضعفها را شناسایی کند و گامهایی را
در برای کسب نتایج بهتر از گذشته بردارد اما در المپیک ریو وضعیت را
دیدید.
او ادامه داد: ما انتظار مدال نداشتیم، هر چند که کادر فنی در روزهای آخر
خیلی امیدوار بود و میگفت که تیم از همیشه آمادهتر است، اما دیدید که
این حرفها چیزی جز شعار نبود.
ناصری با اشاره به نتایج المپیک پکن تصریح کرد: در المپیک پکن با برنامه
میان مدت اما دید تخصصی رکابزنان توانستند جزو نیمه اول گروه باشند و به
خط پایان برسند. در همان زمان تیم امید با حضور نفراتی مانند حامد جنت،
حسین ناطقی، بهنام خسروشاهی، علیرضا اصغرزاده، مهدی علمایی و حسین علیزاده
که پتانسیل بالایی داشتند ، تشکیل شد هدف نیز این بود که برای چهار سال
آینده تیم مقتدری داشته باشیم. حتی این تیم را به مسابقات بینالمللی و
قهرمانی جهان اعزام میکردیم اما بعداً رفتارها به گونهای بود که این تیم
از دست رفت.
او ادامه داد: اکنون باید بستر سازی شود که با توجه به پتانسیل رکابزنان و
دانش فنی مربیان داخلی، امکان انجام این کار وجود دارد. البته قمری عنوان
کرده بود قد و قواره دوچرخهسواران ما همین است، اما من مخالف هستم و
قبلاً هم این را ثابت کردیم که توانایی رکابزنان ایرانی بیش از این است و
رکابزنان در مسابقات جهانی درخشش داشتند و مدال گرفتهاند. فقط به انسجام
کاری، کادر فنی متخصص و با تجربه و هدفگذاری مناسب نیاز است تا پله های
ترقی به طور درست طی شود.
سرمربی پیشین تیم ملی جاده در پاسخ به این پرسش که فکر نمیکنید چهارسال
مدت مناسبی بوده تا یک فدراسیون تیمی را برای المپیک آماده کند، تصریح کرد:
بله چهار سال زمان خوبی بود، اما مشکل فدراسیون این است که برای هر
رقابتی مانند قهرمانی آسیا که ایران به راحتی میتواند در آن عرضاندام
کند، تنها دو ماه قبل از آغاز رقابت برنامهریزی کرده و کادر فنی تعیین
میکند. پس از پایان مسابقه نیز همه چیز تا رویداد بعدی فراموش میشود.
زمانی که در بازیهای آسیایی نتیجه گرفتیم، خوشحال بودم که با دست پر و با
گرفتن حمایت ورزارت ورزش و کمیته ملی المپیک میتوان برنامه مدون و چهار
سالهای را پیش برد اما بعداً مشخص شد که دید فدراسیون تغییری نکرده است.
