المپيكي مسابقه بدهيد

اشك‌ها و لبخندهاي ورزشكاران بازنده و برنده در المپيك ريو از همين روزهاي اول، عكس‌هاي تماشايي را در قاب دوربين‌ها ثبت كرده است، عكس‌هايي كه نشان از اهميت بالاي بزرگ‌ترين جشن ورزشي دنيا براي كشورهاي شركت‌كننده دارد. ديروز بود كه اشك‌هاي نواك جوكوويچ، تنيسور شماره يك دنيا پس از حذف زودهنگام از المپيك در صدر خبرهاي المپيك بود يا اشك‌هاي از سر شوق ورزشكار كوزويي كه توانسته بود اولين مدال تاريخ ورزش اين كشور را در المپيك ثبت كند از تصاوير ديدني ثبت شده تا اينجاي المپيك است و نشان مي‌دهد كه ورزشكاران حاضر در المپيك، بالاترين انگيزه ممكن را دارند. رقابت‌هايي كه آمال و آرزوهاي يك ورزشكار است و چهار سال براي حضور و درخشش در آن تمرين مي‌كند و سختي مي‌كشد تا در المپيك بتواند با بالا بردن پرچم كشورش، با نتيجه‌اي كه مي‌گيرد، كارنامه ورزشي‌اش را با مدال المپيك پربار كند. به نظر مي‌رسد اما برخي المپيكي‌هاي كشورمان هنوز پي به اهميت بالاي مسابقاتي مانند المپيك نبرده‌اند و انگيزه كافي براي درخشش در اين رقابت‌ها را ندارند. ملي‌پوشان واليبال كشورمان از جمله ورزشكاراني هستند كه هنوز نمي‌دانند كه در ميدان بزرگي مانند المپيك حضور دارند و اين مسابقات فراتر از ليگ جهاني يا جام جهاني واليبال است و با مسابقاتي كه تاكنون شركت كرده‌اند، از زمين تا آسمان تفاوت دارد. اگر آنها هر ساله در ليگ جهاني به ميدان مي‌روند، در المپيك، اين اتفاق هر چهار سال يك‌بار برايشان اتفاق مي‌افتد و در ريو تازه بعد از 53 سال واليبال المپيكي شده و نسل حاضر در تيم ملي، دو دوره پشت درهاي بسته المپيك ماندند و اين نشان از كار با ارزش‌شان در صعود به المپيك ريو دارد. با وجود اين، اما تماشاي مسابقه اول واليبالي‌ها در المپيك ريو برابر آرژانتين نشان داد كه بلندقامتان كشورمان با تمام شايستگي‌هايي كه تا پيش از المپيك در ميادين مختلف از خودشان بروز داده‌اند، آن انگيزه المپيكي كه يك ورزشكار را براي موفقيت به جلو هل مي‌دهد، در اين تيم مشاهده نمي‌شود و به نظر مي‌رسد ملي‌پوشان در المپيك هم در انتظار جوي مانند ليگ جهاني و ساير مسابقات سطح اول هستند. به همين خاطر مقابل آرژانتين نتوانستند نمايشي در خور شأن نام ايران داشته باشند و المپيكي هم بازي نكردند.

هرچند لوزانو بعد از شكست مقابل آرژانتين تأكيد كرد كه تيمش مشكل فني داشته نه رواني، اما برخلاف نظر سرمربي آرژانتيني به نظر مي‌رسد واليباليست‌ها بيشتر از آنكه ضعف‌هاي فني‌شان در اين مسابقه به چشم بيايد، از نظر رواني و روحي آماده حضور در مسابقاتي مانند المپيك نشده‌اند، به خصوص اينكه حركات و واكنش‌هايشان در جريان بازي نشان مي‌داد كه آنها شكست را پذيرفته‌اند و از اينكه در اولين مسابقه تاريخ واليبال ايران در المپيك، مقابل تيمي كه چند هفته قبل آن را شكست داده‌اند، باخته‌اند،كمتر تلاشي براي جبران انجام مي‌دادند و خنده‌ها و بي‌تفاوتي برخي بازيكنان پس از دست دادن امتيازها، نشان مي‌داد كه آنها به اهميت نتيجه‌اي كه در مسابقه مي‌گيرند، واقف نيستند و مي‌گويند در مسابقات بعدي جبران مي‌كنند!

البته واليبالي‌ها از همان آغاز المپيك نشان دادند كه هنوز نتوانسته‌اند بزرگي المپيك را درك كنند و عدم شركت سه ستاره واليبال در رژه افتتاحيه به بهانه بي‌اعتنايي كميته ملي المپيك به سرپرست تيم واليبال يكي از حاشيه‌هاي خبرسازي بود كه به همين خاطر رقم خورد و ثابت كرد كه واليبالي‌ها همچنان در فضاي ساير بازي‌هايي كه شركت كرده‌اند، سير مي‌كنند و نمي‌دانند كه هرگونه حركاتشان در ميداني به نام المپيك كه تيم‌هاي رشته‌هاي مختلف كشورمان زير پرچم ايران در قالب يك كاروان شركت مي‌كنند، زير ذره‌بين قرار دارد و مي‌تواند حاشيه‌ساز شود و حركت‌شان كل كاروان را به حاشيه ببرد. اعتراض به نوع و كيفيت لباس‌ها و در ادامه با شكست مقابل آرژانتين پازل انگيزه كافي نداشتن واليبالي‌ها را كامل كرد. به همين خاطر به نظر مي‌رسد كه در اولين مرحله، بايد واليباليست‌ها از جنبه رواني براي مسابقات بزرگي مانند المپيك توجيه شوند و به آنها گوشزد شود كه براي چه به برزيل آمده‌اند، نكته‌اي كه رئيس فدراسيون واليبال هم پس از شكست مقابل آرژانتين، به آن اشاره كرد و بايد اميدوار بود كه در ادامه المپيك، بلندقامتان كشورمان كه در پنج سال گذشته نام ايران را در بين تيم‌هاي مدعي دنيا مطرح كرده‌اند، با علم به تفاوت المپيك با ساير مسابقات، تمام تمركزشان را روي مسابقه بگذارند و با انگيزه‌اي در حد مسابقاتي مانند المپيك براي پيروزي تلاش كنند. در آن صورت خواهند توانست مانند تمام مسابقاتي كه در چند سال گذشته شركت كرده‌اند، سربلند بيرون بيايند.