مهمانان از جنوب آمده بودند و مراسم تشییع آنها مقارن شد با روزهای آخر شعبان تا قلبها را برای بخشش گناهان بیشتر آماده کنند.
مراسم تشییع 270 پیکر بود ولی از بین آنها طریقه شهادت 175 پیکر شهدای غواص بیشتر روایت شد و بر زبانها جاری بود. شعارها، اخبارها، گزارشها و... همه و همه از دلاوری ها و مظلومیتهای آنان گفتند. اما چه غریبانه مردم طواف کردند 95 پیکر از این 270 پیکر را. هیچ کس نگفت چطور به لقاءالله پیوستند؟ در کدام خاک و عملیات مرتبه گمنامی گرفتند؟ چرا ماندند و الآن آمدند؟نمی دانم چه سری در غربت این گمنامان بود.
یاد روزی در گلزار شهدا افتادم و قطعه ای که تعداد زیادی مزار شهدای گمنام در آنجا بود. سنگ مزارشان را عوض کرده بودند و مزارها همه یکدست شده بود. حال و هوایی داشتدلم رفت به صحن و سرای حرم امام رضا(ع). نشستم زیارت عاشورایی خواندم سلامی دادم و از آنجا به قطعه ای دیگر رفتم. دلم خیلی گرفت. اینجا مزار شهدای گمنامی بود که کنارة سنگ مزارشان ترک خورده بود. بعضی از سنگ مزارها آنقدر قدیمی شده بود که رنگ نوشته هایشان دیگر رنگی نداشت. در ردیف شهدای گمنام ایستادم دست به سینه سلامی کردم و برایشان زیارت شهدا را قرائت کردم. اینجا دلم پرکشید به مدینه. به نیابت از همه آنها سلامی کردم بر امامانغریب مدینه و سلامی خاص بر مادرگمناممان خانم فاطمه زهرا(س).
تفاوتها کمی دلم را شکست اما با مرور زندگی و نحوه شهادت امامانمان تفاوتهایی می بینیمکه در پی آن درسهایی دارد. یک امام در محراب به شهادت رسید، یک امام در منزل. یک امام جلو دیدگان خواهر و فرزندان به شهادت می رسد یک امام در حجره دور از چشم محارم. یک امام جنازه اش سنگباران می شود یک امام جنازه اش گلباران، یک امام حرم دارد و یک امام بی حرم.... هر کدام را که می خوانی در خود راز و درسهایی دارد.
شهیدانچه گمنام باشند چه نباشند، چه دستانشان بسته باشد چه باز، چه زنده به گورشوند چه با خمپاره تکه تکه، چه در خاک عراق باشند چه در خاک میهن همه و همه برای ما آنانی بودندکه پیامبر در موردشان فرموده است" قسم به آنکه جانم به دست اوستدوست داشتم که در راه خدا نه یکبار و دوبار، که چندین بار زنده گشته و بار دیگر کشته گردم."آنها هر کدامشان برای ما سند افتخارند و یک نکته مشترک در همه آنها دیده می شود و آن هم خالص شدن فقط و فقط برای خدا و لبیک به امام زمانشان.اینجاست که باران نور و رحمت می شوند چه در سکوت چه با مزار چه بی مزار.
