در قسمت قبلي به روايت امير غلامعلي جانگداز افسر مهندسي قرارگاه كربلا اشارهاي كلي به توان مهندسي ارتش بعث و حمايتهاي استكبار از اين ارتش كرديم و در ادامه به مقدمه چيني بعثيها براي مقابله با رزمندگان در عمليات رمضان خواهيم پرداخت.
كانالهايي مملو از مين
عراقيها تنها به ايجاد ميدان مين بسنده نميكردند، بلكه اين موانع را با سيم خاردار، كانال و تلههاي انفجاري تقويت ميكردند. طول و عرض برخي از كانالها به قدري بود كه آدم تعجب ميكرد آنها اين كانالها را چطور حفر ميكردند؟ يك بولدوزر ميتواند خاكي را كه كنده 100 تا 200 متر جابهجا كند، اگر قرار باشد اين مسافت بيشتر شود ديگر كارايي ندارد، پس دشمن چطور ميتوانست آن حجم كانال را ايجاد كند؟
بعدها ما فهميديم عراقيها براي حفر كانال از يك دستگاه به نام اسكريپل استفاده ميكنند. بيل از زير شكم اين دستگاه باز ميشود و خاك زمين را ميكند و داخل خودش ميبرد. بعد ميرود كمي آن طرفتر اين خاك را رها كرده و پهن ميكند. شيوه آنها در حفر كانال اين طور ميشد كه اسكريپل اول ميرفت خاك را به عمق40 الي 50 سانتي متر ميكند و ميرفت. بعد اسكريپل دوم ميرفت اين مقدار را بيشتر ميكرد و عمق كانال مثلاً به 80 سانت ميرسيد. همين طور اسكريپلها ميآمدند و ميرفتند تا به دستگاه پنجم ميرسيدند و كانال هربار بيشتر حفر ميشد. سپس داخل اين كانالها را با مين و سيم خاردار پر ميكردند. حالا اگر قرار بود بيل مكانيكي اينچنين كانالي را حفر كند امكانش نبود، چراكه هم توانش را نداشت با نظم و سرعت اين كانالها را حفر كند و از طرف ديگر جثه بزرگي داشت و در تيررس ما قرار ميگرفت. اما اسكريپلها ماشينهاي كوچك و درازي بودند و كمتر در تيررس قرار ميگرفتند. بعثيها در ساخت استحكامات آنقدر تجربه كسب كرده بودند كه در جنگ اول خليج فارس هم حتي امريكاييها با آن همه ادعايشان وارد ميدانهاي مين آنها نشدند، بلكه آنها را دور زدند. مهارت عراقيها در كندن كانال به جايي رسيده بود كه در اواخر جنگ، ما يك سرباز عراقي را روي زمين نميديديم، همه آنها داخل كانالها پناه ميگرفتند.
رمضان و مثلثيها
برگرديم به خود عمليات رمضان، قبلا گفته شد كه عراقيها يك نوع از سنگرهاي مثلثي را براي مقابله با رزمندگان در عمليات رمضان ايجاد كرده بودند. موانعي كه گفته ميشد طراحان صهيونيستي دارد يا برگرفته از تجربيات ارتش سرخ در جنگ جهاني دوم است. به هرحال در عمليات رمضان لشكر92 زرهي اهواز و تيپهاي نجف و امام حسين(ع) سپاه، خط عراق را به خوبي شكافتند. واحدهاي مهندسي هم توانستند در برابر لشكر 92 معبر باز كنند. در كنار يگانهاي مجاور كه لشكر 77 خراسان و چند واحد از سپاه بود هم معبري باز شد، اما آنها با مثلثيها درگير شدند و نتوانستند پا به پاي ديگر يگانها حركت كنند. به ياد دارم كه تانكهاي لشكر92 به نهر كتيبان رسيده بودند و حتي فرمانده تيپ يك شهيد صفوي گفت كه به نهر رسيدم ولي كسي باور نكرد. بعد حرف او تأييد شد و فهميديم كه آنها 20 كيلومتر پيشروي كردهاند. اما چون واحدهاي مجاور نتوانسته بودند جلو بروند، نتيجه اين شد كه يك لشكر عراقي پاتك زد و به نيروهاي پيشروي كننده صدمات زيادي وارد شد. از طرف ديگر تلاش واحدهاي مهندسي براي ايجاد خاكريز در نهر كتيبان موفقيت آميز نبود و دشمن 17 تا از وسايل مهندسي ما را پشت نهر منهدم كرد يا به غنيمت گرفت و رانندههايشان را جلوي وسايلشان اعدام كرد. عكس اين جنايت بعدها در مجله تايمز چاپ شد.
قويتر از صهيونيستها
بنابراين رزمندگان ما هرچه در توان داشتند در برابر دشمني كه از حيث تجهيزات و اطلاعات برتري زيادي داشت و كمكهاي بينالمللي دريافت ميكرد، بروز دادند. اين طور نبود كه عراق يك ارتش ضعيف داشته باشد. ما بايد در بيان واقعيتهاي جنگ مراقب باشيم و جنگ را آنطور كه بود نشان دهيم. بايد با صداي بلند بگوييم ما يكي از بهترين ارتشهاي منطقه را شكست داديم. به نظر من ارتش عراق حتي از ارتش رژيم صهيونيستي هم جسورتر بود. اين ارتش در زرهي و توپخانه عالي بود و در مهندسي و ترابري فوق العاده كار ميكرد. اين ارتش در زمان خودش در منطقه بهترين بود. از سوي ابرقدرتها هم كه همه جوره حمايت ميشد. لذا رويارويي با اين ارتش كار آساني نبود و خيلي از فرمانده لشكرهاي ما در خط مقدم به شهادت ميرسيدند، چراكه بايد مقابل اين نيروي تقويت شده توسط ابرقدرتها با تمام وجود ميجنگيديم و با همين رشادتها و نيروي ايمان رزمندگان بود كه توانستيم چنين ارتشي را شكست دهيم و وادار به پذيرش شرايطمان كنيم.
