چند وقت پيش پيامكي برايم ارسال شد كه در آن نسبت به دوستي با يك شهيد مطالب جالبي آورده شده بود. پيشنهاد اين بود كه يك شهيد را انتخاب كنيم (برحسب آشنايي قبلي يا انس و الفتي كه با شهيدي از قبل داشتيم) سپس اطلاعاتي از او كسب كنيم و در مراحل بعدي براي اينكه دوستيمان عميقتر شود، ثواب اعمالمان را به روحش هديه بدهيم.
اين پيشنهاد جالب باعث شد تا در بازديدي كه به مزار شهداي گمنام محله صاحبالزمان(عج) تهران داشتم، از جوانان حاضر در آنجا در خصوص دوستي با شهدا سؤال كنم. خيلي از آنها انس يافتن با شهدا را از قبل تجربه كرده بودند، ولي دوست شدن با كساني كه برخيشان قبل از تولد اين جوانان از دنيا رفتهاند، امري بود كه مصاحبهشوندگان نسبت به آن ابراز ترديد ميكردند.
امين دولتشاهي 21 ساله كه پنج سال پس از اتمام دفاع مقدس به دنيا آمده است، عنوان ميكرد كه شهدا را قلباً دوست دارد. «زياد روي يكي از آنها شناخت ندارم كه مثلاً بگويم شهيد باكري فلان سال به دنيا آمد و چطور شد كه به شهادت رسيد، ولي ميدانم آنها كساني بودند كه به خاطر ما از جواني و آرزوهايشان گذشتند و صرف نظر از هر گونه قدرشناسي، خدا مهرشان را به دلمان انداخته است.»
به گفته امين، دوستي با يك شهيد، نياز به قدرت تخيل زيادي دارد و حتي شايد باعث شود هم سن و سالانش او را مورد تمسخر قرار دهند. اما وقتي كه به او گفتم دوست داشتن شهدا يا همان انس و الفتي كه بين خودش و آنها احساس ميكند، ميتواند مقدمه يك دوستي باشد و نياز به قدرت تخيل ندارد، از علاقهاش به شهيد همت گفت و اينكه: «دوران راهنمايي وقتي كه 13 سال داشتم، يك بار ما را به اردويي بردند كه در آنجا يكي از رزمندگان تهراني درمورد فرمانده شهيدشان حاجهمت حرف زد. من همان شب تصميم گرفتم عكس شهيد را نقاشي كنم. چيز خوبي هم از آب درآمده بود، چند وقتي هم شبها به مظلوميت اين شهيد در آخرين عملياتي كه شهيد شد (عمليات خيبر كه طي آن لشكر 27 به فرماندهي شهيد همت دچار لطمات بسياري شد) فكر ميكردم اما كمي بعد آن احساس اوليه را از دست دادم و از يادم رفت.»
از ميان چهار دوست امين كه با آنها مشغول صحبت شده بودم، ناصر، مجيد و ابوالفضل هم مثل او دوستي با يك شهيد را آن هم با فاصله زماني بسياري كه بين دو نسل وجود دارد، بعيد ميدانستند، اما محمد 20 ساله كه پدرش نيز از رزمندگان دفاع مقدس بوده، در اين رابطه نظر متفاوتي داشت. او ميگفت: «من با شهيد حسين رسولزاده رفاقتي را شروع كردهام. اين شهيد را منافقين در خيابان ترور كرده بودند. وقتي كه پدرم از نحوه شهادت رسولزاده سخن ميگفت، من محل دقيق شهادتش را در ذهنم تصوركردم و تازه آن وقت بود كه فهميدم شايد چند صدبار از آنجا عبور كردهام و دلم خيلي سوخت. سعي كردم از اين شهيد اطلاعات بيشتري كسب كنم. كار سختي هم نبود، از كسبه گرفته تا برادرش و بچههاي بسيج مسجد بابالحوائج، خيليشان او را به ياد داشتند، يك نشريه دانشآموزي هم آن زمان تهيه كرده بوديم كه اطلاعات زندگي شهيد را در آن چاپ كردم. از آن زمان تا الان هر بار كه ميخواهم براي پدربزرگ مرحومم قرآن بخوانم، براي اين شهيد هم قرآن ميخوانم.»
دوستي با شهدا شايد براي برخي از اين جوانان كه هيچ شهيدي را از نزديك نديدهاند، كمي بعيد به نظر برسد، اما براي نسل خود رزمندگان و بازماندگان دوران دفاع مقدس هماكنون تا حدي بيگانه است! در همان مزار شهداي گمنام محله صاحبالزمان(عج) كه در پارك قائم قرار دارد، محمدناصر ابراهيمي 44 ساله كه در عملياتهاي كربلاي 5 و مرصاد حضور داشته و دوستان شهيد بسياري داشته است، دوستي با كسي كه سالهاست از اين جهان رخت بربسته، امري است كه به گفته خودش تاكنون جدي به آن فكر نكرده است.
ابراهيمي ميگويد: «دوستيهاي ما طور خاصي بود، بيغل و غش، نبايد زياد اغراق كنيم، ولي كافي است دوستيهاي الان را با آن زمان مقايسه كنيم، پرواضح است كه زمان جنگ و خصوصاً دوستي بين رزمندهها تكرارشدني نيست.»
ابراهيمي نه به ما بلكه به خودش قول ميدهد كه رفاقت خود با روح مطهر شهيد مجيد سامبند، از دوستان شهيدش را تجديد كرده و ادامه دهد. او ميگويد حتي فكر كردن به شهدا ذهن را جلا ميدهد و متأسف است كه مشغلههاي روزمره از يادش برده بود «چقدر با مجيد كشتي ميگرفتند و چقدر سر و كله هم ميزدند و چه دوراني كه نداشتهاند.»
راستي ما به دوستي با شهدا چقدر فكر كردهايم. همه ميدانيم كه قرآن تصريح كرده شهدا زندهاند و كمتر كسي است كه به صداقت دوستي با شهدا شك كند، پس شايد وقت آن باشد دست به كار شويم و دوست نوراني خودمان را انتخاب كنيم.
