فوتبال ايران بيمار است، بيماري كه به اين راحتيها درمان نميشود. مديريت ضعيف و موازيكاري دردي است كه يكي از علل اصلي اين بيماري است. روزي نيست كه فوتبال اتفاق حاشيهاي به خود نبيند و تصميمات عجولانه و غيركارشناسي تيشه به ريشه اين رشته پرطرفدار نزند. از جمله اين چالشها ميتوان به تغييرات مديريتي اشاره كرد، تغييراتي كه پروژههاي نيمهتمام گذشته را به راحتي آب خوردن نقش برآب ميكند. نيمنگاهي به برخي جريانات ثابت ميكند كه فوتبال پر است از اين گونه سوءرفتارها. در اين ميان سرخابيهاي پايتخت بيش از سايرين از اين معضل ضرر كردهاند. البته به اين نكته هم بايد اشاره كرد كه مسئولان دست اندركار به اين معضل كاملاً واقف و از مضرات آن باخبرند اما بنا به دلايل نامعلوم گام مثبتي در جهت حل آن برنداشته و احتمالاً برنخواهند داشت.
سال پيش در چنين روزهايي ( هفتم آذرماه) تيم پيشكسوتان آث ميلان به كشورمان آمد و بازي خداحافظي مهدي مهدوي كيا برگزار شد. روز باشكوهي براي باشگاه پرسپوليس و البته فوتبال ايران بود. بسياري از بهترينهاي فوتبال آتزوري در استاديوم آزادي به ميدان رفتند؛ مالديني، فرانكو بارسي، گتوزو، ابراهيم با و ماسارو از جمله آنها بودند. همين مسئله موجب شد هواداران فوتبالدوست بار ديگر به آينده اين رشته اميدوار شوند؛ اميدوار باشند تا در آيندهاي نزديك بهترين تيمهاي فوتبال جهان با افتخار به كشورمان ميآيند. اتفاقي كه در تمام دنيا مرسوم است و كشورهايي كه حتي در دنياي فوتبال هم مطرح نيستند نيز با رايزني و البته هزينههاي زياد با تيمهاي درجه يك جهان در كشور خودشان بازي ميكنند. سال گذشته مدير عامل وقت سرخپوشان موفق شد پس از تلاشهاي طولاني بخشي از اين راه سخت و دشوار را طي كند و پيشكسوتان ميلان را به ايران بياورد. منتها پايان يافتن دوران مديريت رويانيان پاياني بود بر همه تلاشهاي صورت گرفته.
متأسفانه آوازه مديريتهاي آبكي فوتبالمان به ايتاليا هم رسيده است. ديروز مصاحبهاي از فرانكو بارسي مسئول كميته پيشكسوتان باشگاه ميلان روي خروجي يكي از خبرگزاريها رفت كه اوج ضعف مديريتي فوتبال ايران را از زبان ستاره پيشين اين باشگاه بيان ميكند: « سال گذشته رويانيان، مدير باشگاه پرسپوليس با گالياني توافقات خوبي براي همكاري داشت و حتي تفاهمنامهاي هم امضا شد اما ما مطلع شديم كه تغييرات مديريتي در اين باشگاه رخ داده و شايد مسئولان جديد پرسپوليس اين همكاري را فراموش كردند!» جاي تأسف دارد كه رفتارهاي ضد و نقيض مديران موجب ميشود فرنگيها هم به حال فوتبال ايران افسوس بخورند.
فوتبالدوستان به خوبي ميدانند ارتباط گرفتن با باشگاههاي مطرح جهان تا چه اندازه سخت است. با اين حال مدير عامل پيشين سرخپوشان به هر طريق ممكن از عهده وعدهاي كه به هواداران داده بود، برآمد و در گام نخست تيم پيشكسوتان ميلان را به آزادي آورد. رويانيان آغازگر اين راه بود و مديران بعدي بايد ادامه راه را طي ميكردند. اما طبق معمول هميشه تغيير مديريتي نتيجهاي نداشت جز بر باد دادن تلاشهاي مديران قبلي. برقراري رابطه با تيمي چون آث ميلان براي بسياري از باشگاهها دشوار و بعضاً غير ممكن است. با اين حال يكي از اقدامات درخور تقدير رويانيان همكاري دوجانبه با روسونري بود، همكاري كه در نهايت به انجام يك بازي بزرگ منجر شد.
از آن زمان تاكنون مديريت پرسپوليس سه بار دستخوش تغييرات شده؛ رحيمي، منتقمي و حالا هم سياسي. ولي تا به اين لحظه هيچ كدام از اين سه نفر حتي يك لحظه هم به ادامه اين همكاري فكر نكردهاند، درحالي كه ادامه همكاري با ميلانيها ميتوانست پس از سالها به آرزوي هواداران ايراني براي آمدن يك تيم بزرگ آن هم با تركيب اصلي به كشورمان رنگ واقعيت ببخشد. درحالي كه نهايت كوشش آقايان تازه از راه رسيده عكس يادگاري گرفتن با جاسوس موساد بود و بس! تا بوده همين بوده، رفت و آمدها همواره به ضرر فوتبال تمام شده. گويا مديران جديد به ثمر نشستن پروژههاي نيمهتمام مديران قبلي را كسر شأن تلقي ميكنند و ترجيح ميدهند آينده و اعتبار باشگاه با سابقهاي چون پرسپوليس و حتي يكي از قدرتهاي فوتبال قاره كهن زير سؤال رود اما از مدير پيشين به نيكي ياد نشود. اگرچه مديريت رويانيان هم پر بود از حاشيه و حتي تصميمات اشتباه اما اي كاش آقاياني كه خود را همهكاره ميدانند، قدر اين موقعيت طلايي را بهتر ميدانستند.
