طي اين روزها چند تن از مديران ارشد فرهنگي از جمله علي جنتي وزير ارشاد، حجتالله ايوبي رئيس سازمان سينمايي و عباس صالحي معاون فرهنگي، ديدارهايي را با بعضي از اصحاب رسانه داشتهاند.
علي جنتي همانديشياي با مديران رسانهها درباره راهبردهاي رسانهاي وزارت ارشاد داشته است، ايوبي نشستي با موضوع سياستهاي جشنواره فيلم فجر ترتيب داده و صالحي درباره مشكلات حوزه نشر جلسهاي با برخي از اصحاب رسانه برگزار كرده است. ديدارهايي با عنوان همانديشي كه در عمل با فيلترينگ رسانهها، نقش رسانههاي خوب و بد را از نگاه ارشاد مشخص ميكنند؛ رسانههايي كه مديران ارشاد دوست دارند با آنها همصحبت شده و نظراتشان را درباره فعاليتهاي فرهنگي و هنري ارشاد بشنوند و رسانههايي كه بيرون از دايره ميمانند و طبعاً مديران ارشاد در نگاه گعدهاي خود دوست ندارند با آن رسانهها تعامل داشته باشند. اين گونه فيلتر كردن رسانهها بيشتر از آنكه كارشناسانه باشد، نشانه نگاه تبعيضآميز ارشاد به رسانههاي منتقد خود است. گويا ارشاد ميخواهد با اين نوع رفتارها با زبان بيزباني به رسانههايي كه از ديد محبتآميز وزارت دور ماندهاند و ارشاد آنها را قابل اظهارنظر و همانديشي نميداند، بفهماند كه چطور بايد دل ارشاد را به دست بياورند. اين رسانهها بايد نوع رفتار رسانههاي مورد علاقه ارشاد كه به انحاي مختلف خود را در دل وزارتخانه جا كردهاند، سرلوحه اعمال خود قرار دهند؛ سياستي كه در نهايت به جاي تضارب آرا و چند صدايي به تك صدايي ديكتاتورمآبانه ارشاد ختم ميشود.
يكي از نشانههاي ديكتاتوري اين است كه تحمل صداي مخالف به حداقل ميرسد. همان طور كه ارشاد تحمل ندارد در نشستهاي اينچنيني خود از رسانههايي كه ايراداتش را ميگيرند دعوت به عمل بياورد يا منتقدان را به صورت گزينشي دعوت كند كه دهن مخالفان خود را ببندد. اما سوگليهاي رسانهاي، آنها كه هميشه دهانش به تحسين باز است و چشمانشان روي كم و كاستيها بسته، به عنوان سرجهازي اين نوع برنامهها به شمار ميآيند و نامشان در سر ليست مدعوين قرار دارد. اگر هدف ارشاد از برگزاري اين جلسات شنيدن صداي احسنت و آفرين از سوي مدعوين است، بهتر است همين روال را ادامه دهد. اما اگر قرار است از دل اين برنامهها ايدهاي، فكري يا پيشنهادي براي بهتر شدن اوضاع وزارت ارشاد و كم شدن ميزان اشتباهات آن به دست بيايد، بايد از تبعيض و نگاههاي سليقهاي به رسانهها پرهيز شود. مسلماً منفعت نشستهاي همانديشي در مرحله اول نصيب خود ارشاد ميشود كه با صاحبنظران و منتقدان خود رودررو شده و نظرات اصلاحي آنها را دريافت ميكند.
همچنين بايد توجه داشته باشيم كه رسانههاي منتقدي كه از دايره توجه ارشاد بيرون ماندهاند، كمافيسابق وزارت ارشاد و فعاليتهاي آن را زير ذرهبين دارند و اگر هم مديران ارشاد نخواهند انتقادات آنها را بشنوند، افكار عمومي و مخاطبان اين رسانهها در جريان كاستيها قرار گرفته و ميگيرند. به هر حال اين نشستها نه براي رسانههاي مدعو ميتواند امتيازي در بين مخاطبان به شمار بيايد و نه كسر شأني براي دعوت نشدهها، آنچه از اين ديدارها باقي ميماند هم تنها نگاه فيلتر شده ارشاد و عدم صداقت در رعايت عدالت در مديريت رسانهها است.
