قطعاً راه يافتن تيم ملي كشورمان به جام جهاني برزيل به خاطر رشد خوبي است كه فوتبالمان در اين عرصه آن هم در دهههاي اخير داشته است البته نبايد به راحتي از كنار لژيونرها در اين موضوع گذشت. معرفي ستارههاي فوتبال ايران به دنياي فوتبال به بعد از درخشش تيم ملي در جام ملتهاي آسياي 96 و متعاقب آن، حضور در جام جهاني 98 فرانسه بر ميگردد، درست از همان زمان توانستيم مليپوشانمان را در ليگهاي اروپايي ببينيم. اين قصه تا امروز ادامه دارد اما با يك فرق كلي و آن اينكه بر خلاف آن زمان كه فوتبال ما مسير اروپا را در پيش گرفته بود و به آن سمت در حركت بود، امروز لژيونرهاي فوتبال ما مسير معكوس را در پيش گرفته و بر خلاف آن زمان كمتر فوتبال ايراني را در ليگهاي اروپايي ميبينيم. امروز ديگر ليگهاي اروپايي درصدد جذب فوتباليست ايراني نيستند البته عوامل سياسي و بينالمللي را نميتوان در كمرنگ شدن اين موضوع ناديده گرفت اما اين همه ماجرا نيست.
به نظر ميرسد بحث لژيونر شدن آن هم در اروپا پس از يك دهه رؤيايي را بايد به دست فراموشي سپرد و معلوم نيست تا چند سال ديگر بايد منتظر امثال مهدويكيا، هاشميان، دايي، كريمي، باقري و خدادادها بود. همانطور كه گفتيم الان هم لژيونر داريم اما يا در اروپا نيستند يا اگر هستند در ليگ دو بازي ميكنند. به راستي بايد به اين نكته اذعان داشت كه بازنشستگي نسل طلايي فوتبال لژيونرها انگار تمام شده است. قبل از جام جهاني كرش يك بار گفته بود؛ «مسير پيشرفت ايران از بازي بازيكنانش در اروپا ميگذرد. من چارهاي جز گشتن به دنبال بازيكناني كه در ليگهاي بزرگ دنيا بازي ميكنند، ندارم. بازيكنان جوان ايراني بايد ياد بگيرند از پول بگذرند و به دنبال بازي در ليگهايي باشند كه كيفيت فوتبالشان را افزايش ميدهد.»
بدون تعارف آن موقع اين موضوع كمي ناراحتكننده بود اما الان كه جام جهاني تمام شده و عيار هر بازيكني مشخص شده، واقعاً ما از فوتبال حرفهاي جز عقد قراردادهاي آنچناني چيزي ديگري هم ياد گرفتهايم. پس از بازيهاي ايران در جام جهاني به خصوص بازي فراموش نشدني مقابل آرژانتين همه تصور ميكردند سيل تقاضا براي جذب بازيكن از ليگهاي معتبر اروپايي به فوتبال ما سرازير خواهد شد اما اينگونه نشد، حتي رضا قوچاننژاد و اشكان دژاگه از بهترين بازيكنان ما در يكي دو سال اخير و در برزيل هم پيشنهاد قابل توجهي دريافت نكردند.
دژاگه كه با عقد قرارداد چهار ساله با قطريها همه را شوكه كرد؛ بازيكني كه اميد ميرفت پس از جام جهاني در تيم معتبرتري بازي كند. از قوچان نژاد هم خبرهاي خوشي به گوش نميرسد اما اينكه چرا پس از جام جهاني ستارههاي فوتبال ايران به جاي حضور در ليگ معتبرتر و تيمهاي بزرگتر راهي كشورهاي عربي ميشوند سؤالي است كه بايد در پي پاسخ آن بود؛ چراكه اين روند به هر دليل كه باشد به پيشرفت فوتبال ايران نميانجامد. به هر حال آنچه مبرهن است اينكه بر عكس يك دهه گذشته اكنون فوتبال ايران مسير را كاملاً برعكس ميپيمايد. مسيري كه براي پيشرفتش سختيهاي زيادي را متحمل شده بود؛ مسيري كه شايد تا ساليان سال تكرار نشدني باشد.
