ديگر واضح و روشن است كه صدا وسيما نميخواهد حق واقعي فوتبال را بدهد، اين را ميتوان از پيشنهادي كه اهالي جام جم به فدراسيون فوتبال فرستادهاند بيرون كشيد. آنها مانند سالهاي گذشته براي دادن حق پخش تلويزيوني كمترين مبلغ ممكن را در نظر گرفتهاند و صحبت از افزايش 10 درصدي نسبت به قرارداد سال گذشته است.
يعني 18 ميليارد قرارداد قبلي ميشود 20 ميليارد، آن هم در حالي كه فدراسيون مبلغ 160 ميليارد را پيشنهاد داده بود، اختلاف 138 ميلياردتوماني جام جم و فدراسيون حكايت تلخ سيستم حاكم بر رسانهاي است كه هر جور بخواهد رفتار ميكند و حتي براي دادن همين 20 ميليارد پيشنهادي هم منت بر سر فوتبال ميگذارد. اين حكايت امروز و ديروز نيست، سالهاست كه جام جم از دادن حق واقعي فوتبال سر باز ميزند و حاضر نيست آن را بپردازد.
آنها حتي تا چند سال پيش بدون اينكه پولي به فدراسيون فوتبال بدهند بازيهاي ليگ را روي آنتن ميفرستادند و چند سالي است كه با فشارهاي چندجانبه حاضر شدهاند ناچيزترين رقم ممكن را به فوتبال بدهند. استدلال آنها هم جالب است، ميگويند هم فدراسيون و هم صداوسيما از بودجه عمومي تغذيه ميشوند و دليلي ندارد براي پخش فوتبال پولي پرداخت كنند.
رفتار دوگانه صداوسيما در اين باره قابل توجيه نيست. آنها از يك طرف براي ساختن برنامههاي تلويزيوني و روي آنتن فرستادن سريالهاي مختلف كه حتي يك هزارم بينندگان فوتبال را هم ندارد سرمايهگذاري ميلياردي ميكنند و از حساب عمومي پول پرداخت ميكنند اما حاضر نيستند براي ساعاتي كه فوتبال پخش ميشود و مخاطبان بيشتري هم دارد هزينه كنند.
اين در شرايطي است كه همين فوتبال، درآمدهاي هنگفتي را روانه حساب صداوسيما ميكند؛ درآمدي كه تنها از طريق فوتبال ميتواند به آنها برسد و درآمد كسب شده توسط صدا و سيما در هنگام پخش مسابقات فوتبال قابل مقايسه با برنامههاي ديگر تلويزيون نيست. درآمد صداوسيما از آگهيهاي تبليغاتي كه قبل و بعد از مسابقات فوتبال پخش ميكند، برخي مواقع به ميلياردها تومان ميرسد. اين تنها يك بخش از درآمدهاي جام جم است كه بدون هيچ هزينهاي به حساب صداوسيما ميرود. درآمد صداوسيما از پيامكها را هم كنار اين سود ميلياردي بگذاريد تا دستتان بيايد كه روي آنتن رفتن يك فوتبال براي صداوسيما ميتواند چه سود هنگفتي داشته باشد.
با وجود اين درآمدهاي افسانهاي از كنار فوتبال، صداوسيما در سالهاي گذشته همواره از دادن حق پخش واقعي فوتبال امتناع كرده و حاضر نشده بخشي از سودي را كه از فوتبال ميبرد به باشگاهها و تيمهايي پرداخت كند كه در اين بين نقش اصلي را دارند. آن هم در حالي كه صداوسيما براي خريد حق پخش بازيهاي جام جهاني و المپيك ميليونها دلار هزينه ميكند، اما فوتبال داخلي همواره دستش از اين خوان گسترده كه جام جم بر سر سفره فوتبال از آن بهره ميبرد، بينصيب بوده است.
همه اينها در شرايطي است كه در كشورهاي اروپايي، حق پخش تلويزيوني يكي از بزرگترين منابع درآمد اصلي باشگاهها است و آنها همواره سعي ميكنند با توجه به جايگاه تيمشان و تماشاگراني كه دارند، حق پخش بازيهايشان را به بيشترين قيمت ممكن به فروش برسانند و علاوه بر تأمين هزينههاي باشگاه، روي آن به عنوان يك فاكتور سودده حساب ويژهاي باز ميكنند.
رسانههاي اروپايي هم با توجه به درآمدهاي افسانهاي كه ميتوانند از كنار فوتبال داشته باشند در اين بين وارد يك بازي برد – برد با باشگاهها ميشوند و رقابت سختي با ديگر رسانهها براي خريد حق پخش فوتبال دارند.
در ايران اما باشگاهها سهم زيادي از حق پخش تلويزيوني ندارند و جامجم رفتاري قيممابانه با فوتبال دارد. همين است كه آنها اين روزها رقم 20ميليارديشان براي حق پخش وقتي كنار رقم 160 ميلياردي فدراسيون قرار ميگيرد تنها ميتوان به يك نتيجه رسيد و آن هم اينكه صداوسيما نميخواهد حق واقعي فوتبال را بدهد!
