اگرچه من هم معتقدم كه دولت (بخوانيد جريان اعتدال) از پايگاه اجتماعي وسيعي برخوردار نيست، اما تمكين دولت از اصلاحطلبان را نيز تجويز نميكنم.
دكتر محمدرضا تاجيك كه از او به عنوان يكي از تئوريسينهاي اصلاحات نام برده ميشود، در گفتوگو با تسنيم، درباره پايگاه اجتماعي دكتر روحاني و رابطه او با اصلاحطلبان با بيان اينكه دولت اگر هم بخواهد نميتواند صرفاً با كارت يك جناح بازي كند، افزود: سخت معتقدم كه در اين شرايط جريان اصلاحات بايد استقلال و تشخص و تمايز گفتماني و مرامي خود را حفظ كند و هستي و تماميت هويتي و سياسي خود را كاملاً با دولت و جريان مستقر گره نزند. با اين بيان، صرفاً ميخواهم تصريح و تأكيدي بر ضرورت حفظ «فاصله انتقادي» و نه «فاصله انهدامي» توسط جريان اصلاحطلبي در رابطه با دولت كنوني داشته باشم. وي درباره تركيب دولت اعتدال و اينكه آيا اين دولت را يك دولت ائتلافي ميداند يا نه، تصريح كرده است: در صحنه تئاتر سياسي جامعه امروز ما، دولت مستقر، از آن رو كه «اعتدال» را مترادف نوعي «ائتلاف» فرض كرده است، تلاش دارد تا اين فرآيند را واژگونه كند و خود موجب و موجد ائتلاف شود، اما از آنجا كه در چنين ائتلافي اراده عاملانه و عالمانهو معطوف به منافع و اهداف متقابل بازيگران جمعي سياسي لحاظ نشده، «ائتلاف» از معناي مرسوم و مألوف خود تهي گشته و در قاب و قالبِ «اختلاط» بروز و ظهور كرده و بر سنگينپايي، كرختي و شكنندگي دولت افزوده است. تاجيك همچنين نگاه برخي فعالان اصلاحطلب مبني بر اينكه دولت بايد امكان انحلال مجلس را داشته باشد رد كرده و ميگويد: از نظر من تفويض چنين قدرتي به يك دولت جز به نوعي توتاليتاريسم نميگرايد. مجلسي كه از امكان و استعداد انحلال توسط دولتها برخوردار باشد هر چه باشد مجلس نيست و جامعهاي كه در آن دولت از امكان و استعداد انحلال مجلس برخوردار باشد هر چه باشد دموكراتيك نيست. اين فعال سياسي اصلاحطلب همچنين درتوضيح اظهار نظر گذشته خود كه دولت روحاني را دولتي پوپوليستي توصيف كرده بود، گفت: براي بسياري از دولتها، پوپوليسم سفينه نجات است. پس بايد راه و رسم دخيل بستن بدان را آموخت و از آن بهمثابه يك «راه برونشد استراتژيك» بهره جست. دولت تدبير و اميد نيز از اين قاعده مستثني نيست، بهويژه آنكه اين دولت براي تداوم و استمرار خود و رهايي از جيرهخوارگي و آويزانبودگي سخت نيازمند تمهيد پايگاه و جايگاهي اجتماعي است.
