بياييد براي چند دقيقه جام جهاني و فوتبال را كنار بگذاريم و به دو ماه جلوتر برويم. به پايان شهريور ماه 1393 جايي كه بايد كاروان ورزشي كشورمان عازم بازيهاي آسيايي اينچئون شود.
چهار سال از افتخارآفريني كاروان ايران در گوانگژوي چين گذشت، گوانگژو برگ زرين ورزش ايران بعد از انقلاب بود؛ جايي كه درخشش فوق تصور بچههاي رشتههاي غيرفوتبالي ما را روي پله چهارم آسيا قرار داد. يادتان هست آن روزها همه چوب برداشته بودند و بر سر فوتبال ميزدند كه بله بيتالمال بيخود و بيجهت صرف فوتبال ميشود اما افتخارآفريني و كسب مدال توسط بقيه رشتهها صورت ميگيرد. آن روزها فوتبال چقدر منفور بود، وقتي احسان حدادي ديسكش را به آن سوي تمام خطهاي تعيين مسافت پرتاب كرد و يا وقتي كه خديجه آزادپور بانوي ووشوكار با اقتدار حريفان را تارومار ميكرد و وقتي كشتي و وزنهبرداري و بچههاي رزمي مدال درو ميكردند كمتر كسي بود كه به ياد فوتبال باشد يا حتي بخواهد چيزي از فوتبال بشنود، راستي در گوانگژو فوتبال هم بود اما روي سكو نرفت و چهارم شد.
حالا چهار سال از آن روزهاي پرافتخار گذشته اما يادمان نرود كه در گوانگژو ما با اختلافي كم ازبكستان را گرفتيم و با فاصله نسبت به چين، ژاپن و كره چهارم شديم اما حالا تصور اينكه همان اتفاقها و همان روند در اينچئون هم تكرار ميشود خواب خوشي است كه اگر در آن بمانيم آن وقت تبديل به كابوسي ميشود كه برخاستن از آن بسيار دشوار و سخت خواهد بود.
چهار سال از گوانگژو گذشته است و رقباي ما به طور حتم خيلي بيشتر و بهتر از ما كار كردهاند. ما بيشتر هم و غم خود را معطوف فوتبال كرديم، همان فوتبالي كه چهار سال قبل چوب برداشته بوديم و به سرش ميزديم. اينچئون پشت در است. همين ازبكستاني كه چهار سال قبل پايينتر از ما قرار گرفت ميآيد تا جبران مافات كند و اين يعني اينكه كار ما حتي براي تكرار مقام گوانگژو چقدر دشوار است، چه رسد به اينكه بخواهيم در جدول ردهبندي صعود هم بكنيم.
فردا شب جام جهاني تمام ميشود، آرژانتين ميبرد يا آلمان به حال ما فايدهاي ندارد، پس فردا هم كه روزنامههاي ورزشي يا حتي سياسي را ببيني همه تصوير كاپيتان تيم قهرمان را خندان و جام به دست كاركردهاند اما از صبح دوشنبه ما هستيم و يك كاروان ورزشي كه فقط يك تيم آن فوتبال است كه شايد، شايد بتواند يك طلا براي ورزش ايران در كرهجنوبي به ارمغان بياورد، شايد يك طلا، از دوشنبه صبح دوباره رشتههاي منهاي فوتبال ميشوند گل سرسبد ورزش ما البته اگر ميلياردرهاي فوتبال باشگاهي اجازه دهند.
اينچئون نزديك است در حالي كه هنوز برخي از رشتههاي ورزشي تكليف خود را از بودن يا نبودن در كاروان نميدانند. اينچئون نزديك است در حالي كه به جرئت ميتوان ادعا كرد كه حتي مسئولان كميته ملي المپيك و ورزش به درستي نميدانند كه چه برنامهاي بايد داشته باشند .
بيترديد تمامي ورزشكاراني كه عازم بازيهاي آسيايي ميشوند مثل هميشه از جان و دل مايه ميگذارند تا خوش رنگترين مدال را براي ايران به ارمغان بياورند اما حقيقت اين است كه ما پس از بازيهاي آسيايي و بعد از المپيك مدالآورانمان را رها كرديم و به فوتبال چسبيديم.
خب چند دقيقه تمام شد راستي فردا شب عجب بازي جالبي ميشود آرژانتين و آلمان!
