اما غالباً در باز روايي اين ماجرا، آنچه كمتر به آن پرداخته ميشود، نام و ياد مردان شهيدي است كه اگر ميماندند، بعيد نبود اينك هر كدام از آنها با توجه به سوابق اجرايي و رسمي كه در پرونده كاريشان داشتند، نبض مديريتي كشور را برعهده ميگرفتند. اما به هر روي مقام شهادت زيبنده اين انسانها بود كه در شرايط سخت اوايل انقلاب و ناآراميهايي كه گروهك نفاق پس از 30 خرداد سال 60 رقم زدند، همچنان سنگر پاسداري از نظام اسلامي را برعهده گرفتند تا اينكه تنها هشت روز پس از آغاز ترورهاي كور منافقين، در هفتم تيرماه 1360 در ساختمان حزب جمهوري اسلامي به شهادت رسيدند. در اين مجال نگاهي كوتاه به زندگي دو تن از شهداي اين واقعه مياندازيم.
شهيد مهندس محمود تفويضي معاون وزارت راه و ترابري
اصالت محمود به زواره برميگشت، اما خودش 26 آذرماه 1326 در تهران به دنيا آمد. خانواده تفويضي از آن دست خانوادههاي متدين و با اصل و نصبي بودند كه به تحصيلات فرزند خود توجه زيادي داشتند. به همين خاطر محمود تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در مدارس شهر تهران به پايان رساند و براي ادامه تحصيل وارد دانشگاه پلي تكنيك (اميركبير) شد. در سال 1349 در رشته مهندسي راه و ساختمان فارغالتحصيل شد و براي توسعه راههاي شهري و به ويژه روستايي به خدمت در بخش خصوصي مشغول شد. حضور در مناطق محروم باعث شده بود تا محمود تفويضي از اين فرصت براي خدمت به محرومان بهره ببرد. از اين رو خانم زهره زمرديان همسر شهيد در خاطرهاي از شهيد چنين نقل ميكند: «ما در سال 1354 هـ . ش ازدواج كرديم. زماني كه نامزد بوديم، ما را به مهماني دعوت ميكردند. اما ايشان به علت خدمت به مردم حتي روزهاي تعطيل نيز سر كار حاضر ميشد.»
شهيد محمود تفويضي به دليل پايبندي به اصول اعتقادي اسلام و همراهي قلبي با مبارزات حضرت امامخميني(ره) با شروع مبارزات انقلاب اسلامي وارد اين جريانات شد و پس از پيروزي انقلاب نيز همچنان در خدمت آرمانهاي نظام اسلامي بود. او سرانجام در هفتم تير سال 1360 هـ . ش در انفجار دفتر مركزي حزب جمهوري اسلامي به همراه وزير راه و ترابري و ديگر قربانيان اين فاجعه به شهادت رسيد. از شهيد تفويضيزواره دو دختر به نامهاي مونا (1358) و فاطمه (1360) به يادگار مانده است.
شهيد ديالمه
يكي از افرادي كه در فاجعه هفتم تير به شهادت رسيد، شهيد عبدالحميد ديالمه است. اين شهيد با وجود عمر كوتاه خود فعاليتهاي زيادي در حمايت از نظام اسلامي انجام داد. عبدالحميد ارديبهشت 1333 در تهران به دنيا آمد. سه سال تمام علوم مختلف اسلامي، عرفان، فلسفه و منطق را نزد استاد شهيد مطهري و علوم جديد را در رشته پزشكي در دانشگاه مشهد ادامه داد.
در دانشگاه مشهد براي اولين بار در سطح ايران دعاي كميل را پايهگذاري كرد. معتقد بود كه مبارزه در كنار دعاي كميل تحقق پذير است. شهيد ديالمه جلسات سخنراني خود را تحت عنوان «صراط مستقيم» شروع و بدين وسيله طالبان زيادي را به سمت خود جذب كرد. در خلال اين حركت اعتقادي و شركت در مبارزه مسلحانه بارها توسط ساواك دستگير و زنداني شد. اما او به مبارزاتش در كنار تحصيل ادامه داد و پس از اخذ دكترا در رشته داروسازي، از دانشگاه مشهد به تهران آمد و «مجمع احياي تفكرات شيعي» را تأسيس كرد.
بعد از پيروزي انقلاب به دليل آنكه فعاليتهاي شهيد در مشهد به او محبوبيتي خاص بخشيده بود، اين امر موجب شد كه پنج نفر از علماي تراز اول مشهد هنگام انتخابات مجلس شوراي اسلامي از او بخواهند از شهر مشهد كانديدا شود و با پذيرفتن آن در دوره اول، رأي اكثريت را به دست آورد و به مجلس راه پيدا كند. شهيد ديالمه در سن 26 سالگي بود كه فعاليت خود را در سنگر مجلس آغاز كرد. او نيز در نهايت در فاجعه هفتم تيرماه در كنار شهيد بهشتي و يارانش به شهادت رسيد.
