هنر ايراني ـ اسلامي به دليل مشخصههايي كه دارد در تمام دنيا علاقهمندان زيادي را به سمت خود جذب ميكند. ظرفيتهاي بالقوهاي كه با كمي برنامهريزي و مديريت فرهنگي ميتوانند بهترين ابزار فرهنگي كشورمان در جهان باشند اما با اين وجود كمتر به آنها پرداختهايم.
درباره تابلو و مجسمههاي غيربومي كه به وفور در بازارها شاهد آن هستيم در يادداشتي مفصلاً صحبت كرديم، اما واقعاً چرا مردم هنر اسلامي - ايراني اصيل را نميشناسند؟! يا نسبت به آن توجه كمي دارند؟! ما بنيادهاي زيادي در كشور داريم كه اين آثار را توليد كردند يا آثاري از اين دست را از هنرمندان خريدهاند اما در اغلب موارد اين آثار تنها در بنيادها خاك ميخورند و انبار ميشوند، زيرا مديريت اين نهادها كه اكثريت وابسته به جايي هستند و از بودجه بيتالمال هم ارتزاق ميكنند به بحث رسانه و بهخصوص رسانه ديجيتال در زمانه اخير اهميت نميدهند. درحال حاضر بيش از 10 سال است كه اينترنت در ايران جا افتاده و خيليها اطلاعات خود را بيشتر از اينترنت ميگيرند يا مجموعههاي بزرگ و كوچك فرهنگي وجود دارند كه اغلب توليدات خود را از همين فضا تهيه ميكنند و ارائه ميدهند اما درحاليكه آثار هنري زيادي در زمينه اسلامي داريم در فضاي ديجيتال خبري از آنها نيست. براي مثال اگر بخواهيد تصويري از شيطان را در وبلاگ يا سايت خود بگذاريد تصاويري كه ديده ميشود اغلب متعلق به مسيحيت درمورد شيطان است. اين موضوع درمورد فرشتگان، ائمه و... هم صدق ميكند چه رسد به داستانهاي اسلامي و نمادهاي ديگر اسلامي. «سيامك عزمي» هنرمند جوان اصفهاني نمونه خوبي از حضور فعال در فضاي مجازي اينترنت است. تابلوي معروف تنهايي «امام علي» او آنچنان مورد استقبال در فضاي ديجيتال قرار گرفت كه حتي يكي از سرويسهاي وبلاگي فارسيزبان اين نقش را بهعنوان پسزمينه طرح وبلاگهاي مذهبي استفاده كرد و همان عكس روي تمام نمادهاي امام زمان(عج)، امام علي (ع) و برخي ديگر از ائمه هم قرار گرفت. از وي آثار ديگري هم در اينترنت استفاده ميشود. اما آيا او تنها هنرمند نقاش كشورمان است كه در زمينه هنر اسلامي و ديني ورود داشته است؟!
هرچند نگاه مذهبي بين هنرمندان نقاش بايد گفت متأسفانه قوت چنداني ندارد اما كم نيستند هنرمنداني چون عزمي كه براي اسلام و معرفي آن بهصورت بصري كار ميكنند و براساس شرايط روز اشتياق دارند. دراين ميان چيزي كه اهميت دارد نگاه مديريتي در چنين عرصه است، زيرا ضعف شديد مديريتي و رسانهاي بنيادها و برخي ارگانها در اين زمينه باعث شده تا در فضاي سايبري به يك فقر شديد هنري برسيم. فقري كه باعث ميشود خواه ناخواه برخي از مجموعههاي فرهنگي كوچك از نمادها و المانهاي مسيحيت براي معرفي اسلامي بهره ببرند! و قطعاً حالا دوران پردهنشين كردن آثار هنري براي بازديد مستقيم گذشته است و صد البته انتشار تصاوير اين آثار نفيس در فضاي اينترنت به شناخته شدن و بالا رفتن ارزش آن آثار ميافزايد چه آنكه هم اكنون تابلوي لبخند «ژوكوند» لئوناردو داوينچي از جمله آثار مشهوري است كه بهخاطر همين شهرت خواهان زيادتري دارد تا آثاري كه به مراتب بهتر و قويتر هستند، ولي كساني با آنها آشنايي ندارند يا همين اثر تنهايي امام علي «سيامك عزمي» يا عصر عاشوراي استاد «فرشچيان». چه آنكه به قول بابا طاهر هر آنچه ديده بيند دل كند ياد. فراموش نكنيم همين ديدنها فرهنگساز و تأثيرگذار هستند و ما با وجود آثار غني و با ارزش ديني و اسلامي در اين عرصه ضعيف هستيم بهطوريكه وقتي در سايت برخي از بنيادها ورود ميكنيم ميبينيم آثار بيكيفيتي را به نمايش گذاشتهاند اما از آنجا كه هدفشان عدم كپي رايت اين آثار و نشاندهنده مالكيت بوده است عملاً استفاده از آثار ديگران در شاخههاي فرهنگي درفضاي مجازي و واقعي غيرممكن است. مثال اين قضيه درعرصه فرهنگ مثال نوشدارويي شده كه دسترسي نيازمندان واقعي بهآن ممنوع است.
