به تازگي رئيس ســازمـان سينمـايي خبر از انتشار دفترچهاي داده است موسوم به «دفترچه رويكردها، راهبردها و سياستهاي سازمان سينمايي» و از عموم علاقهمندان به سينما خواستهاند كه براي مطالعه اين دفترچه به سايت وزارت ارشاد سر زده و با دانلود فرمت پي.دي.اف دفترچه از مفاد آن آگاهي يابند. فارغ از آنكه مراجعه به سايت ارشاد و تلاش چند باره براي دانلود اين دفترچه و كليك روي گزينه «دانلود» تنها شما را مرتباً به صفحه اول سايت راهنمايي ميكند و به عبارت خودمانيتر سر كار گذاشته ميشويد، آنچه بيشتر از اين دفترچه، جالب است ديباچهاي است كه حجتالله ايوبي بر اين دفترچه نوشته است؛ ديباچهاي پر و پيمان كه جدا از دفترچه توسط روابط عمومي سازمان منتشر شده است. بخش عمدهاي از اين ديباچه به همان حرفهاي تكراري درباره گذشته نابسامان سينما و تلاش براي بسامان رسانيدن آن ميگذرد ولي نكته قابل توجه اينجاست كه در اين ديباچه رئيس سازمان ايوبي بعضاً گافهايي را در اطلاعرساني مرتكب ميشود كه از ايشان بعيد است.
رونق اكران نوروز قاعدهاي مسبوق به سابقه استيكي از مهمترين اين گافها مربوط به جايي است كه ميگويند «رونق گيشهها ديگر آرزويي دستنيافتني نيست و با نوروزي پرفروش به خود اميد ميدهيم سالي كه نكوست از بهارش پيداست.» ايشان حتماً خبر از اين دارند كه در همه سالهاي قبل، از زماني كه در انتهاي دهه 70 آثاري مانند «كما» و «مارمولك» گيشه نوروزي را به خود اختصاص ميدادند تا سالهاي بعدتر كه سري فيلمهاي «اخراجيها» و بعد «رسوايي» در كنار آثاري همچون «جدايي نادر از سيمين» در نوروز روي پرده ميرفتند، همواره اكران نوروزي يكي از پرفروشترين اكرانهاي سال بوده است و اصلاً اينكه تهيهكنندگان مدام دنبال لابي هستند كه فيلم خود را در اين زمان روي پرده بفرستند، ناشي از همين رويكرد مثبت مخاطبان به اكران نوروزي است. پس نبايد پررونق بودن گيشه نوروزي امسال را كه بخش عمده جذابيتش را از سازندگان «اخراجيها» و «مارمولك» گرفته بود، به مديريت جديد نسبت دهيد. شما اگر واقعاً برنامهاي براي رونق اكران چيدهايد، كاري كنيد كه اكران ماه رمضان هم به مانند اكران نوروز ميلياردي شود.
از زمان «عقابها» و «تاراج» اكران همزمان در شهرستانها داشتيمديگر گاف ديباچه رئيس جايي است كه ميگويد «شهرستانهاي كشور سرانجام طعم شيرين اكران همزمان با تهران را چشيدند.» كيست كه نداند از سالها قبل يعني زمان اكران آثاري مانند «عقابها»، «تاراج» و «شهر موشها» بسياري از شهرهاي كشور همزمان با تهران فيلمها را روي پرده ميفرستادند و به اين واسطه ميتوانستند حتي مخاطبان شهرهاي مجاور را هم به سمت خود آورند. پس اكران همزمان آثاري مانند «طبقه حساس» و «معراجيها» در شهرستانها هم ناشي از مديريت شما نبوده و مسبوق به سابقه است.
قبل از شما هم اكران مخاطب خاص داشتيم و احتمالاً بعد هم خواهيم داشتگاف سوم ديباچه صحبت درباره تأسيس گروه سينمايي «هنر و تجربه» است و ذكر اين نكته كه «بعد از چندين و چند نشست با نامآوران اين عرصه براي اينكه سينماي هنري و انديشه هميشه بماند و پاس داشته شود، طرح سينماي هنر و تجربه به ويراست نهايي رسيد. سينمايي كه ميتواند ميعادگاه سينماي هنري و خلاقانه براي نسل جوان باشد.»
اگر رئيس سازمان سينمايي نه كل تاريخ سينماي ايران كه تاريخ همين چند سال اخير را كه اتفاقاً نقد فراواني را به آن وارد ميداند مرور ميكرد، مطمئناً با اكران مخاطب خاصي روبهرو ميشد كه آثاري شناخته شده مانند «بدرود بغداد» مهدي نادري و «شيرين» عباس كيارستمي از طريق آن اكران شدند. بله! پيش از شما هم چنين اكرانهايي براي فيلمهاي به قول شما هنري وجود داشته اما شما بيتوجه به سرنوشت محتوم اين اكرانها، بار ديگر همان را در قالبي به نام «هنر و تجربه» به راه انداختهايد.
از يك طرف از كاهش تصديگري دولت ميگوييد و از طرف ديگر ميخواهيد مدرسه عالي سينما بزنيد
گاف چهارم حجتالله ايوبي آنجاست كه از يك طرف از كاهش تصديگري سازمان سينمايي و ادغام زيرمجموعههايش ميگويد ولي به فاصله چند پاراگراف از تأسيس مدرسه عالي سينما براي جلب علاقهمندان سينمايي ديگر كشورها توسط سازمان متبوعش سخن ميراند. برادر عزيز! اولاً كه كار سازمان سينمايي آموزش سينما نيست كه در اين حيطه تا دلتان بخواهد دانشكده و دانشگاه و آموزشگاههاي مختلف داريم كه حتي تا تخصصيترين حيطهها مانند چهرهپردازي و تربيت كمدين هم فعال هستند. شما اگر قصد كمك به آموزش را داريد پاي درددل دانشجويان و اساتيد اين مؤسسات نشسته و سعي كنيد باري از دوش اينها برداريد. در ثاني مگر خودتان نميگوييد ميخواهيد از تصديگري بخش دولتي سينما كم كنيد، پس ديگر چه نيازي به تأسيس ارگاني از بند ناف دولتي است؟!
امان از سينمايي كه بدنهاي ضعيف و رنجور دارداينها تنها فرازهايي از گافهاي ديباچه رئيسي است كه يك سال پيش از اين ميگفت كه آمده است تا سينما را به مسير اصلي خود برگرداند؛ رئيسي كه بدون توجه به علل انحلال خانه سينما گمانش اين بود كه با بازگشايي مجدد اين نهاد خواهد توانست اسباب رشد سينما را فراهم آورد، بيتوجه به اينكه بخش عمده حاشيههاي سينمايي اين مملكت برآمده از تماميتخواهي عدهاي معدود است كه در همه اين سالها در هستههاي مركزي خانه سينما لانه كردهاند و تنها كاري كه نميكنند، كمك به ارتقاي وضعيت صنوف زيرمجموعهشان است. آقاي ايوبي! اگر ميخواهيد تنها يك كار كنيد كه در تاريخ سينماي ما ماندگار شويد، اين است كه خانه سينما را با بدنه صنوف قوي كنيد نه هيئت رئيسهاي كه براي برگزاري جشنهاي 100 نفره هم آويزان رانتهاي دولتي است.
شما همين يك كار را بكنيد، آنگاه خواهيد ديد بدنه واقعي صنوف، خود خواهند توانست بسياري از معضلات سينما از اصلاح سيستم آموزشي گرفته تا كمك به رونق گيشهها در فصلهاي مرده اكران را برطرف كنند. سينمايي كه بدنه قوي داشته باشد حتي اشتباهات مديران را هم اصلاح خواهد كرد اما امان از سينمايي كه بدنهاي ضعيف و رنجور دارد... اين بدنه ضعيف را قوي كنيد اگر ميتوانيد.
