لبخند تهران ویژه برنامه طنزی است که در شب های
شعبان، با اجرای شهرام شکیبا و به همت سازمان فرهنگ- هنری شهرداری تهران برگزار می
شود.
اگرچه یکی از تفاوت های این ویژه برنامه مفرح با
برنامه هایی نظیر قند پهلو بهره گیری از همه هنرها برای ایجاد لبخند در مخاطب است
و شهرام شکیبا تقریبا بلااسثنا در همه برنامه ها بر آن تاکید می کند و می گوید،
اما یکی از بخش های این ویژه برنامه که بسیار با استقبال رو به رو شده، شعرخوانی
طنز است.
در این برنامه تاکنون از شاعران و طنزپردازان
بسیاری برای شعرخوانی دعوت شده که مردم علاوه بر لذت بردن از اشعار و نقدهای
پوشیده و آشکار مطرح شده در این شعرها، با چگونگی اشعار طنز هم آشناتر شوند.
شعر طنز و نقد اجتماعی
تاکنون در لبخند تهران شاعران بسیاری میهمان
بوده اند؛ نادر ختایی، از شاعران طنزپرداز با لباس سیاه و کلاه سفید به روی صحنه
آمد و شعری خواند که بار دیگر باعث ذکر خیر تنی چند از شاعران و طنزپردازان
درگذشته شد!
ماجرا از ترجیع شعر ختای آغاز شد با عنوان «دماغ
عمل نکرده» و یادآوری ایهامی ظریف در این مصراع از شعر مرحوم سیدحسن حسینی «یک
جهانبینی به روی چهره داشت» و یاد مجدد مرحوم احترامی و عمران صلاحی و سیدحسن
حسینی.
امیرسادات موسوی، نفر دوم برنامه قند پهلو، روح
الله احمدی، که نقیضه ای بر شعر«غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت» محمد کاظم کاظمی
خواند. این شعرها بیشتر شعر طنز اجتماعی بودند و با نگاهی ظریف به نقد مشکلات
جامعه می پرداختند.
شعر طنز منطقه ای
اما در میان شعرهای طنزی که خوانده شد، دو شعر
با لهجه محلی هم بسیار مورد توجه قرار گرفت. یکی شاعر اصفهانی و دیگری شاعر
خراسانی.
مانیفست یک اصفهانی، شعری بود که جواد زهتاب، میهمان
اصفهانی برنامه خواند. دعوت از این شاعر با سوالی از شهرام شکیبا همراه شد:
حاضرجوابی ویژگی اصلی مردم کدام استان است؟
و همهمه ای در میان حاضران ایجاد می شود و حدس
هایی که بیشترشان درست است.
تمرکز شعرهای جواد زهتاب بر روی اشعاری با ویژگی
های اصفهانی ها بود و البته گاه و بیگاه اشاره به مسائل روز از نگاه یک اصفهانی.
شهرام شکیبا شاعر دیگر را این گونه دعوت کرد:
«کاش رضا رفیع هم بود و شعرهای این دوست شاعر را زیر نویس می کرد.»
و قاسم رفیعا به روی صحنه آمد و با لهجه شیرین
مشهدی به حاضران در فرهنگسرای ارسباران سلام کرد.
محور شعرهای این شاعر خراسانی نیز بومی و منطقه
ای بود؛ از کفترهای حرم تا طرقبه و... خاطراتش هم متعلق به خراسان بود و آن قدر
میهمانان برنامه را خنداند که شهرام شکیبا دو برابر برای شعر خوانی به او زمان
داد.
شعر طنز یک مداح
اینکه شعر طنز بویژه در سال های اخیر با بی مهری
هایی همراه بوده و از شاعران نام آشنا و قابل اعتنا به این حوزه کاسته شده است،
حرف درستی است. اما اقبال مردم به شعر طنز و لذت فراوان از این گونه شعرها حاکی از
آن است که می توان بار دیگر نگاهی جامع و قابل توجه به این گونه شعر داشت و زمینه
را برای رونق مجدد آن فراهم کرد.
این اقبال عمومی و لبخند طولانی و خنده حاضران
در فرهنگسرا را می شد از قرائت همه شعرهای طنز دریافت، بویژه شعر طنزی که سعید
حدادیان خواند.
سعید حدادیان را به عنوان یک مداح می شناسیم،
وقتی در جشن نیمه شعبان از وی برای شعرخوانی دعوت شد، خیلی ها تعجب کردند، اما یک
بیت از شعر بلند او نبود که حاضران را به خنده وا ندارد؛ شعری که تماما از حفظ
خوانده شد.
شهرام شکیبا حدادیان را این گونه معرفی کرد:
میهمان بعدی یکی از شاعران هم روزگار ماست که از او شعر جدی زیاد شنیده ام، اما به
چیز دیگری شهره است. به مناسبت نیمه شعبان از چهره ای آشنا دعوت می کنیم که شعری
متفاوت بخواند. تقدیم با طعم لبخند و سعید حدادیان.
حدادیان شعری با ردیف «مال من بود، یادته»
خواند؛ ضمن اینکه او از اصطلاحات مداحی نیز در نحوه اجرای خود بهره می برد و شعر
او هم پر بود از اصلاحات رایج مداحی.
مشارکت مردم در لبخند تهران
لبخند تهران قرار است تا پایان ماه شعبان، در فرهنگسراهای مختلف تهران
به روی صحنه برود. این ویژه برنامه را که سراسر شوخ طبعی و حاضر جوابی است، از
طریق شبکه آموزش میهمان همه مردم ایران می شود. حاضران در فرهنگسراها در واقع صرفا
تماشاگر نیستند و در اجرای برنامه نقش مستقیم دارند. درخواست ها، لبخندها و واکنش
های آن ها برنامه را پیش می برد.
