
شبكه «نسيم» از حدود يك ماه و نيم قبل و بعد از يك دوره آزمايشي چندماهه بالاخره به طور رسمي روي آنتن رفت. انتظار از اين شبكه كه شعارش نشاط و سرگرمي است، اين بود كه بتواند با تستزدن خود در دوره فعاليت آزمايشي، بعد از افتتاح رسمي ديگر قدرتمند و سرزنده ظاهر شود. با اين حال نه تنها بخش عمده برنامههايي كه در اين يكماهونيم روي آنتن رفتهاند همان برنامههايي هستند كه در مدت پخش آزمايشي روي آنتن ميرفتند بلكه كيفيت برنامههاي توليدي اين شبكه هم به شدت پايين است.
از يك سو تهيه برنامهاي طنز به نام «عينك آفتابي» به كسي سپرده شده كه همه سابقهاش اجراي برنامه بوده و كمترين سررشتهاي از توليد طنز ندارد و اين بنده خدا هم تا توانسته سعي كرده با كپي كردن از «ساعت خوش» و «جنگ 77» كاري كند كه مردم بخندند و از سوي ديگر در يك برنامه طنز توليدي ديگر، مجري برنامه تنها كاري كه ميكند خواندن جوكهايي است كه برايشان اس. ام. اس شده است. «دوربين مخفي»هايي كه براي اين شبكه توليد شده آنقدر ابتدايي و فكرنشده هستند كه تقريباً از همان اولين سكانس، مخاطب دست سازنده را ميخواند و از جذابيت تكرار موقعيت با آدمهاي مختلف كاسته ميشود. تكه فيلمهاي طنز آرشيوي اين شبكه نيز آنقدر در طول هفته تكرار ميشوند كه بعضاً تماشاي آنها به جاي خنده، عصبانيت را در پي دارد.
شايد اگر در يكي از كشورهاي حاشيه خليجفارس ساكن بوديم و در بسياري از حيطههاي برنامهسازي تلويزيوني، نويسنده و كارگردان نداشتيم، اين روش توليد برنامه جاي تعجب نداشت اما براي كشور ما كه در كنار ذخاير نفت و گاز پر از گنجينههاي انساني هم هست، اين خوب نيست برنامههاي توليدي شبكهاي كه ميخواهد شبكه تخصصي سرگرمي باشد تا اين حد دِمُده و از رده خارج به نظر برسند.
شبكه «نسيم» براي ادامه حيات خود از يك طرف نياز دارد به استفاده از فعالان طنزساز سه دهه اخير و از طرف ديگر استفاده از جوانان مستعد و علاقهمند به برنامهسازي طنز تا با كنار هم قرار گرفتن باتجربهها و جوانان نه فقط اوقات مفرحي را براي مخاطبان امروز ايجاد كند بلكه برنامههاي توليدي به غناي آرشيوي صداوسيما افزوده شود و مخاطبان فردا هم تا حدي از خوراك امروز تغذيه كنند.