اوكراين از 22 فوريه و خروج ويكتور يانكوويچ به دست الكساندر تورچينف افتاده بود تا با سمت كفيل رياست جمهوري و به صورت موقت عهدهدار اداره اين كشور باشد. حالا قرار است انتخابات رياست جمهوري در روز يكشنبه 25 مه برگزار شود تا با تعيين رئيسجمهور، اوكراين از اين وضعيت موقت خارج شود اما وقوع چنين چيزي به معناي خروج اوكراين از بيثباتي و تشنج سياسي است كه در اين مدت درگير آن شده يا آن كه اين وضع ادامه پيدا ميكند و حتي عميقتر شده و در عمل منجر به يك جنگ تمام عيار داخلي شود. اين موضوعي است كه موجب اهميت اين انتخابات شده و به همين جهت است كه هر طرف از روسيه و هوادارانش در شرق گرفته تا مقامات فعلي در كييف و حاميان غربياش منتظر نتيجه انتخابات هستند. بنابر اين، انتخابات 25 مه را نميتوان تنها يك امر داخلي اوكراين در نظر گرفت و بايد علاوه بر اين، آن را از منظر بينالملل و نگاه ديگر كشورها نيز مورد ارزيابي قرار داد. نامزدهاي انتخاباتي از 25 فوريه تا 30 مارس فرصت ثبتنام داشتند كه از ميان 23 فرد ثبتنام كرده در نهايت پنج نفر از جمله اوله تزاريف و پترو سيموننكو، رهبر حزب كمونيست، انصراف دادند تا نام 18 نفر براي رأيگيري در 25 مه باقي بماند. هر چند در اين فهرست افرادي از حزب مناطق، حزب هوادار يانكوويچ، حضور دارند اما كمتر شانسي براي اين افراد وجود دارد و كمتر شكي در پيروزي نامزدهاي غربگرا وجود دارد. در ميان اين افراد، بيشترين شانس پيروزي به پترو پوروشنكو و يوليا تيموشنكو داده ميشود كه اولي پول زياد دارد و معروف به سلطان شكلات است و دومي تجربه سياسي بيشتر. نگاه به غرب و حركت براي پيوستن به اتحاديه اروپا از مشتركات اين دو است اما نكته مهم در نوع تعامل اين دو با روسيه است كه در زير سايه آن تكليف سياست اين دو با جداييطلبان شرق معلوم ميشود. روشن است كه هيچ كدام نه جدايي كييف و نه اميال جداييطلبان شرقنشين را نميپذيرند اما به نظر ميرسد يكي حاضر به نوعي تعامل شده و ديگري شعارهاي تند تبليغاتي به راه انداخته است. پوروشنكو با قول دادن اختيارات بيشتر به مناطق بحرانزده راه تعامل در پيش گرفته و تيموشنكو با شعارهاي تند ضد روسي خود را سازشناپذير نشان داده است. اين اتفاق تا اندازهاي عجيب است، زيرا به نظر ميرسيد كه اولي با حمايت فردي مثل ويتالي كليچكو و مليگرايان افراطي رفتار راديكالي داشته باشد چنان كه در ابتداي امر نيز چنين بود و تيموشنكو با آن سابقه و تجربه سياسي رفتار معتدلي در پيش بگيرد. البته بايد توجه داشت كه اين نحوه رفتار ميتواند تا اندازهاي ناشي از جو انتخاباتي و به منظور كسب رأي براي پيروزي در انتخابات باشد و از اين جهت، احتمال دارد پوروشنكو بعد از پيروزي به خانه مليگرايي خود بازگشته و رفتار راديكالي را در پيش بگيرد و تيموشكنو در صورت پيروزي گزينه مذاكره و تعامل با روسيه را انتخاب كند. اتفاق غيرمنتظره در عرصه بينالملل سخنان ولاديمير پوتين، رئيسجمهور روسيه، بود كه سرانجام، در دو روز قبل از انتخابات حاضر به پذيرش اين انتخابات و نتيجه آن شد. اين حرف او با موضع قبل مبني بر شتابزده خواندن اين انتخابات و انتقاد از آن تقابل دارد و حكايت از چرخشي در مواضع وي دارد. ميتوان اين چرخش موضع پوتين را با تحولات بعد از اين مورد توجه قرار داد. مشخص است كه غرب يكپارچه از انتخابات و نتيجه آن حمايت رسمي خواهند كرد و از اين رو، رئيسجمهور منتخب با اين حمايت از غرب در برابر روسيه خواهد بود. پوتين نميخواهد جاي خود را در ميز مذاكره در مورد بحران اوكراين خالي كند و اگر از اكنون آماده پذيرش نتيجه انتخابات نباشد، به طور مسلم آن ميز را از دست خواهد داد. به همين جهت است كه پوتين از آن نگاه انتقادي نسبت به انتخابات فاصله گرفته هر چند ديگر مقامات روسيه مثل والري گراسيموف، رئيس ستاد مشترك ارتش روسيه، همچنان اين نگاه را حفظ كردهاند تا آنكه كرملين بتواند بازي اوكراين را از دو جهت تعامل و انتقاد ادامه دهد. در هر صورت، انتخابات 25 مه قطعه تعيينكنندهاي در بحران اوكراين است تا با تعيين رئيسجمهور آينده اوكراين از يك سو موضع او در قبال بحران در شرق اوكراين مشخص شود و از سوي ديگر، طرفهاي بينالمللي دريابند بايد با چه كسي در كييف بر سر بحران شرق اين كشور و تصميمات آينده اوكراين مذاكره كنند.
