بنده درباره علوم انساني نگرانم!

طبق آنچه كه به ما گزارش دادند، در بين اين مجموعه‌‌‌‌‌‌‌‌ عظيم دانشجويى كشور كه حدود 5/3ميليون مثلاً دانشجوى دولتى و آزاد و پيام نور و بقيه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ دانشگاه‌هاى كشور داريم، حدود 2ميليون اينها دانشجويان علوم انسانى‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند! اين به يك صورت، انسان را نگران مي‌كند.

ما در زمينه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ علوم انسانى، كار بومى، تحقيقات اسلامى چقدر داريم؟ كتاب آماده در زمينه‌هاى علوم انسانى مگر چقدر داريم؟ استاد مبرزى كه معتقد به جهان‌‌‌‌‌‌‌‌‌بينى اسلامى باشد و بخواهد جامعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌شناسى يا روانشناسى يا مديريت يا... درس بدهد، مگر چقدر داريم، كه اين همه دانشجو براى اين رشته‌ها مي‌گيريم؟ اين نگران‌كننده است. بسيارى از مباحث علوم انسانى، مبتنى بر فلسفه‌هايى هستند كه مبنايش ماديگرى است، مبنايش حيوان انگاشتن انسان است، عدم‌مسئوليت انسان در قبال خداوند متعال است، نداشتن نگاه معنوى به انسان و جهان است. خوب، اين علوم انسانى را ترجمه كنيم، آنچه را كه غربى‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها گفتند و نوشتند، عيناً ما همان را بياوريم به جوان خودمان تعليم بدهيم، در واقع شكاكيت و ترديد و بى‌‌‌‌‌‌‌‌‌اعتقادى به مبانى الهى و اسلامى و ارزش‌هاى خودمان را در قالب‌هاى درسى به جوان‌ها منتقل كنيم؛ اين چيز خيلى مطلوبى نيست. اين از جمله‌‌‌‌‌‌‌‌‌ چيزهايى است كه بايستى مورد توجه قرار بگيرد؛ هم در مجموعه‌هاى دولتى مثل وزارت علوم، هم در شوراى عالى انقلاب فرهنگى، هم در هر مركز تصميم‌‌‌‌‌‌‌‌‌گيرى كه در اينجا وجود دارد؛ اعم از خود دانشگاه‌ها و بيرون دانشگاه‌ها.

08/06/1388 بيانات رهبر حكيم انقلاب

در جمع اساتيد دانشگاه‌ها