مسعود دهنمكي، كارگردان سينماي ايران جمعه شب 12 ارديبهشت ماه به برنامه «خيابان ايران» رفت تا درباره راز موفقيت فيلمهايش در زمينه جذب مخاطب در مقياس جغرافياي كشور و نيز به تبع آن فروش قابل توجه آثار سينمايياش با فريدون جيراني، مجري سابق برنامه هفت به گفت و گو بنشيند.
اين گپ و گفت بيشتر شبيه بازجويي بود تا يك گفتوگويي كه مقصودش كشفالعلل و تحليل نسبت به علت فروش بالا و موفقيت آثار دهنمكي باشد. جيراني كه كاملاً مشخص بود با ضرب و زور سعي در آرام و راحت نشان دادنش به لطف استتار پشت يك لبخند ظاهري داشت به سرعت اولين سؤالش را همچون يك مدعيالعموم كاركشته، آن هم روي آنتن زنده شبكه يك طرح كرد. جيراني با اشاره به يكي از مصاحبههاي دهنمكي در سال 74(حدوداً 20 سال پيش!) از وي پرسيد كه «فكر نميكنيد كه در آن مصاحبه چهره شما به عنوان يك چماقدار معرفي شد؟!» مطمئناً اكثر قريب به اتفاق مخاطبان بيطرف «خيابان ايران» از سؤال ابتدايي كارگردان فيلم «من مادر هستم» خودشان را براي يك بازجويي تمام عيار آماده كردند. دهنمكي اما در پاسخ به «اتهام» وارده توسط جيراني گفت:«اين اتهامات نميتواند صحت داشته باشد چراكه من از همان ابتداي امر دست به قلم بودم و كار مطبوعاتي ميكردم. من رسانه همه كساني بودم كه نميتوانستند فريادهايشان را تئوريزه كنند. من به گذشته خود با افتخار نگاه ميكنم چراكه ما در جبههها با شعارها و مضامين ديگري رو به رو بوديم اما عملاً آنچه بعد از جنگ اتفاق افتاد در تعارض با شعارها و آرمانهايي بود كه بچههاي جبهه و جنگ با آن رو به رو بودند.»
جيراني در گام بعدي سعي كرد، انتقام خود و همپالكيهايش را كه نسبت به دوران دولت احمدينژاد بر دل داشت از تنها متهم برنامه مطالبه كند، انگار كه دهنمكي وكيل مدافع احمدينژاد و پاسخگوي امروز اقدامات گذشته اوست. نكته دومي كه در سؤال جيراني خيلي به چشم ميآمد، تقسيمبندي آحاد جامعه ذيل عناويني مثل «طبقه بالا، متوسط و پايين» بود كه در توهيني آشكار به آراي مردم در انتخابات رياست جمهوري نهم و دهم، دولت احمدينژاد و مسعود دهنمكي و آثارش را برآمده و نماينده قشر فرودست و «پايين جامعه» لقب داد. جيراني با كمال آرامش و روي آنتن زنده تلويزيون گفت: «فكر نميكنيد همانطور كه دولت احمدينژاد نماينده طبقه پايين جامعه بود[!؟] شما نيز به نوعي صداي قشر ضعيف جامعه هستيد و دليل حملههايي هم كه به شما ميشود همين باشد كه براي طبقه متوسط در كارهاي خود جايگاهي قائل نشديد؟» دهنمكي در پاسخ به اين دستهبندي و تفسير غلط جيراني كه نشاندهنده اعوجاج و التقاط افكار شبهروشنفكري اوست، گفت: «بعد از انقلاب طبقه نوكيسه در جامعه ما رشد كرده است، ما به اين طبقه كه اشراف سياسي و اشراف فرهنگي هم ميتوان به آنها افزود، نقد داريم. آنها هم با ما مشكل دارند. ما به اسلام امريكايي كه با اسم دين نان ميخورد هم نقد ميكنيم.»
در پايان لازم است كه مسئولان محترم تلويزيون به خصوص شبكه يك و برنامه «خيابان ايران» به مردم بگويند، بر اساس چه قانوني افراد شبهروشنفكري كه در آثار و توليداتشان كمترين جايگاهي براي ارزشها و هنجارهاي جامعه اسلامي كشورمان وجود ندارد، اجازه مييابند تا هر فرد و جرياني را به نفع خودشان مورد تاخت و تاز و هجوم لشكر اتهامات توهمي و خيالي خود قرار بدهند؟ آيا نمايندگان طبقه پايين جامعه و قشر ضعيف(بنا بر ادعاي آقاي جيراني) هم مجال چنين تركتازيهايي آن هم در يك برنامه زنده تلويزيوني دارند؟ اگر چنين است پس چرا تاكنون اجازه نقد برخي اتفاقات جاريه و پرچالش كشور از جمله تبيين و نقد توافقنامه ژنو را به منتقدان دلسوز نظام و مردم نميدهند؟!
بالاخره شرایط هم بگونه ای رقم می خورد تا هر کس چهره واقعی خود را از پس پرده نشان دهد 
