طلائيه از توابع بخش هويزه و در منتهي عليه جنوبغربي دشت آزادگان واقع شده و از شمال به سه راهي فتح، از شرق به كوشك و از جنوب و غرب به كشور عراق محدود ميشود. هورالهويزه كه يكي از بزرگترين هورهاي جهان است و به هورالعظيم هم معروف است، در غرب طلائيه واقع شده كه وسعت آن حدود 3هزار كيلومتر مربع است. از شمال به تنگه چزابه و از جنوب به دشت نشوه، از شرق به هويزه و از غرب به رودخانه دجله و جاده العماره - بصره محدود ميشود.
منطقه طلائيه يادمان انجام عمليات خيبر و همچنين بدر است. روبهروي اين منطقه جزاير مجنون شمالي و جنوبي دو جزيره مصنوعي هستند كه براي بهرهبرداري از چاههاي نفت هور توسط عراق به كمك فرانسويها در داخل هورالهويزه با وسعت 150 كيلومتر احداث شدهاند. در جريان جنگ با توجه به اينكه هورالهويزه مانع بزرگي براي عبور نيروهاي نظامي بود، هرگز به عنوان يك معبر نظامي مورد توجه دشمن قرار نگرفت. به همين دليل فرماندهان ما بر اساس آسيبپذيري دشمن در اين منطقه، عملياتهاي خيبر و بدر و چند عمليات محدود ديگر را طراحي و اجرا كردند. عبور تجهيزات و لشكرها از آب و جنگ در خشكي در آن سوي آب براي نيروي خودي بسيار دشوار بود. در ابتدا تردد فقط با غواصان و قايقها بود ولي پس از چند ماه پلي به طول 13 كيلومتر از ساحل خودي به جزاير مجنون كشيده شد.
خبرگزاري فرانسه، 3 فروردين 63 (تقريباً 10 روز بعد از عمليات) گزارش داد: ناظران عقيده دارند نتيجة نبرد جزاير مجنون هرچه باشد، تاكتيكهاي نظامي ايران از نظر جسارت و شهامت در تاريخ مورد استفاده قرار خواهند گرفت. نيروهاي ايراني پلي شبيه قايق به طول 13 كيلومتر ساختهاند كه جزيره شمالي را به مرز ايران مرتبط ميسازد. استفاده از پل قايقي با چنين طولي در تاريخ نظامي مدرن بيسابقه است.
در عمليات خيبر براي اولين بار دشمن به شكل گسترده از سلاحهاي شيميايي استفاده كرد. در بدر نيز به دليل عدم الحاق واحدهاي عملكننده تلفات زيادي به نيروهاي خودي وارد آمد.
بنابر اين طلائيه يادماني براي هزاران شهيد دوران دفاع مقدس است كه وجب به وجب اين منطقه را به وجود منور خود نوراني ساختهاند. اگر شما زائر اين منطقه هستيد، بيشك بايد به توصيه خادماني كه ميگويند با وضو وارد شويد، عمل كنيد. چراكه به حريم شهداي بزرگي چون حاجهمت، باكريها و... وارد ميشويد.
آغاز رسمي جنگ طلائيه يكي از محورهاي اصلي هجوم به خوزستان بود و تا عمليات بيتالمقدس اين منطقه در اشغال كامل عراق بود. دشمن مجهزترين موانع و استحكامات خود را شامل انواع دژ، ميادين مين، تلههاي انفجاري، سنگرهاي بتوني، موانع خورشيدي و سيمهاي خاردار و خاكريزهاي مثلثي در اين منطقه ايجاد نمود. طلائيه تنها راه خشكي پشتيباني عمليات خيبر بود و براي هر دو طرف بسيار مهم. از آنجا كه عراق انتظار نداشت ايران از هور حمله كند، پيش از خيبر، هور موانع چنداني نداشت اما طلائيه را با موانع خيلي زيادي مسلح كرده بود. شدت آتش توپخانه ارتش عراق در اين منطقه بسيار سنگين بود. بيش از دهها هزار گلوله توپ، كاتيوشا و خمپاره بود.
هنگامي كه وارد يادمان ميشويد گنبد زرد رنگي نظرتان را جلب ميكند. گنبدي كه روزي به جاي خود و ديوارهاي آجري، حسينيهاي از حصير را به ياد ميآورد. حسينيهاي كه سوخت و امروزه جاي خود را به ديوارهاي آجري داده است. با كمي چرخ در محيط يادمان، خاكريز و پدي در سمت راست و شمالي يادمان به چشم ميخورد. وقتي به روي آن برويد از سفتياش تعجب خواهيد كرد. آري خاك مجنون نرم و باتلاقي است. درست حدس زديد آن قدر شهيد در اين خاك افتاد و آنقدر شهيد در آن خوابيد كه خاك مجنون اينقدر سفت شده است؛ به هر حال وقتي خاكريز را ادامه ميدهيد در انتهاي خاكريز گودالي توجه زائران را به خود جلب ميكند. گودالي كه در آن لودر اسقاطي مشاهده ميشود. از اين گودال با نام سه راهي شهادت ياد ميشود، اما سه راهي شهادت كمي بالاتر در حدود 100 الي 150 متر در قسمت شمالي اين گودال قرار دارد. سه راهي كه آنقدر در آن پيكر شهدا افتاده بود كه براي رد شدن نيروها بايد در جاهايي از روي شهدا قدم برميداشتند.
