ماه و روزهاي پاياني سال كه فرا ميرسد بحث بودجه سال آينده كشور داغ ميشود. تمامي بخشها و ارگانها و نهادها در اين ايام دغدغه اين را دارند كه چه سهمي از بودجه سال پيش رو نصيبشان ميشود و چگونه بايد برنامهها و اهداف خود را با آن بودجه هماهنگ كنند.
طبعاً ورزش نيز از اين مقوله جدا نيست، به خصوص اينكه براي اولينبار بودجهاي در حد وزارت خانه براي آن تعيين ميشود، بودجهاي كه ورزش كشور بر مبناي آن بايد به افتخارآفريني درسال 93 بينديشد.
اين روزها در جار و جنجالهاي بيهوده و حواشي نه چندان زيباي ورزش كشور همه اينقدر سر در گم هستند كه به تنها چيزي كه نميانديشند بحث بودجه ورزش است، بودجهاي كه بنا به گفته ورزشيها نسبت به سالهاي قبل كاهش قابل توجهي داشته و حتي اسباب نگراني برخي از پيشكسوتان و برنامهريزان ورزش را نيز فراهم كرده است.
آدمهاي شاغل در ورزش كشور اين روزها تا دلتان بخواهد عليه هم بيانيه صادر ميكنند و روز به روز هم در اين كار پيشرفت حاصل ميكنند، اگر تا ديروز صدور بيانيه فقط مربوط به آدمهاي رشتههاي گوناگون عليه هم رشتهايها بود امروز مفتخريم كه اعلام كنيم هستند آدمهاي بيكار و امتحان پس دادهاي كه عليه آدمهاي ورزشهاي ديگر بيانيه صادر ميكنند و جالب اينكه جواب هم دريافت ميكنند و همين مسائل است كه اينقدر فضا را شلوغ و ملتهب ميكند كه طبيعي است كسي به دنبال بحث مهمي چون بودجه ورزش براي سال آينده نباشد.
اين روزها بهارستان نشينان در خصوص بودجه 93 تصميم ميگيرند، آنها كه دستي بر آتش دارند ميگويند كار از كميسيونها و ماده و تبصره گذشته و تنها راه افزايش بودجه ورزش طرح اين پيشنهاد در صحن علني مجلس است كه آن هم بايد با پيشنهاد آدمهاي حاضر در ورزش و رايزني با نمايندگان صورت گيرد اما آنچه مشخص است اينكه ورزشيها اين روزها فقط به هم ميتازند.
بودجه ورزش در حالي نسبت به سنوات قبل كاهش پيدا كرده است كه بايد توجه داشت كه ورزش كشور سال بسيار پرترافيك و پررقابتي را پيش رو دارد. جام جهاني، رقابتهاي آسيايي اينچه اون تنها دو مورد مهم از اين برنامهها هستند كه اگر نباشند پشتوانه مالي مناسب بيشك چيزي در آنها عايد ورزش كشورمان نميشود.
جداي از اين دو تورنمنت مهم و تأثيرگذار سال 93 سال مهمي براي شركت در رقابتهاي انتخابي و كسب سهميه المپيك است، المپيك ريو به چشم بر هم زدني فرا ميرسد و اگر برنامهريزي براي برپايي اردوها و شركت در رقابتهاي انتخابي نداشته باشيم به طور حتم تكرار نتيجه المپيك لندن امري محال است و صد البته اين مهم در صورتي تحقق پيدا ميكند كه بودجهاي مناسب براي ورزش كشور تعريف و تصويب شود.
بگذريم و برگرديم به واقعيت تلخ اين روزهاي پايان سال 92 روزهايي كه ورزشيها فقط به هم ميپرند و اصلاً نميخواهند كه با هم بپرند و نام ايران را بلند آوازه كند، اين روزها كسي به فكر بودجه ورزش نيست، همه سنگ دعواي خود را به سينه ميزنند و بيخيال آينده فقط خود را ميبينند و بالطبع وقتي خود ورزشيها براي خود دل نسوزانند در صحن بهارستان نيز همه اينقدر دلمشغوليهاي خاص خود را دارند كه به ورزش اهميت ندهند.
